Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπά και να δονείται συγχρόνως. Δεν έκανε το παλιό ντρινννν, αν και θα μπορούσε. Ο ήχος της σταθερής συσκευής συμπεριλαμβάνεται στις διαφορετικές επιλογές που προσφέρουν οι ρυθμίσεις των κινητών. Ακουστικές ειδοποιήσεις που κατηγοριοποιούνται σε ήρεμες, σε διασκεδαστικές, σε διαστημικές ας πούμε του χάους, της σελήνης, του Γαλαξία, των μετεωριτών, και σε ρετρό. Εκεί στα ρετρό, τα παρωχημένα-ξεπερασμένα, βρίσκεται το ντριννν. Για ήχο κλήσης έχω το «καρναβάλι» που ανήκει στους διασκεδαστικούς. Για ήχο ειδοποίησης έχω διαλέξει αυτόν που ονομάζουν «γραμμή του διαστήματος» ή ίσως «διαστημική γραμμή». Δεν τους αλλάζω, γιατί μια φορά που έβαλα κάτι άλλους, άφηνα το τηλέφωνο να χτυπιέται έως ότου πάρω χαμπάρι πως ήταν το δικό μου που καλούσε. Θα έπρεπε να εκπαιδεύσω τον εαυτό μου στα νέα ακουστικά συνθήματα, μα οπισθοχώρησα για χάρη οικονομίας. Καλύτερα να εκπαιδευθώ σε κάτι άλλο. Γίνεται να διαλέξει κανείς και δικούς του ήχους, μουσικές και τραγούδια της αρεσκείας του, ακόμα και αυθεντικές φωνές, ας πούμε «Σήκωσέ το» να λέει η μάνα σου, ή «Πού είσαι μπαγασάκο;» ο πατέρας σου, ή «Έλα ρε μπρο» ο αδελφός σου, «Να σου πω» η αδελφή σου, ή «Γεια σου μωρό» το πρόσωπο. Και εννοείται, κάθε άτομο να προσφωνεί με την δική του την φωνή. Να αναγνωρίζεται ο πομπός πριν καν ο δέκτης ακουμπήσει την συσκευή, να ξέρουν και όσοι βρίσκονται στον ίδιο χώρο και, το παίζουν αδιάφοροι ή έχουν το θάρρος να σχολιάσουν καυστικά ή να μορφάσουν.
Σηκώνω το κινητό, είναι ο φίλος Δ. τον οποίο γνωρίζω από παλιά μα μιλάμε σπάνια, τρεις τέσσερις φορές τον χρόνο, πατώ την πράσινη ένδειξη. Τους χαιρετισμούς και την επιβεβαίωση καλής διάθεσης, ακολουθεί η φράση «Σκέφτηκα ότι μπορείς να με βοηθήσεις». Ακολουθεί η εξιστόρηση, όλο και πιο επαναλαμβανόμενη τον τελευταίο καιρό, της απώλειας αγαπητών προσώπων και της ανάγκης εκκένωσης διαμερίσματος. Ανάμεσα στα πράγματα που πρέπει να γίνει διαχείριση είναι και τα βιβλία των εκλιπόντων. Μεγάλο ζήτημα. Από την μια λυπάται να τα πετάξει, να τα ξεφορτωθεί, ακόμα και να τα ανακυκλώσει, από την άλλη είναι βάρος, εμπόδιο, πιάνουν και πολύ τόπο. Δεν ξέρει τι να τα κάνει. Ειδικά τις πολύτομες εγκυκλοπαίδειες. Έχει ρωτήσει γνωστούς του παλαιοπώλες, είναι τακτικός επισκέπτης της πλατείας Αβησσυνίας και γνωρίζει τα υπόγεια και τους σχετικούς παράδρομους, γύρω από το Μοναστηράκι. Απευθύνθηκε σε βιβλιοπωλεία που έχουν τμήμα παλαιών μεταχειρισμένων βιβλίων, δεν ενδιαφέρονται ποσώς, ούτε δωρεάν δεν ενδιαφέρονται. Δεν θέλουν να ρίξουν καμία ματιά, έχουν εικόνα. Και ο χρόνος πιέζει και κουράστηκε, δεν έχει άλλες ιδέες, να φύγουν από το διαμέρισμα είναι το μόνο που τον νοιάζει. Είναι ένα τόσο δα μικρό βήμα από το να τις αφήσει στον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Νύχτα, είχε σκεφτεί πως θα τις μετέφερε. Να μην τον πάρει κανένα μάτι, μιας και ο ίδιος πρώτος-πρώτος θα ντρεπόταν για την βάρβαρή του πράξη.
Πού να το φανταζόταν κανείς ότι οι εγκυκλοπαίδειες, έναν καιρό όχι τόσο πίσω, σύμβολα αγάπης για την μάθηση, με τις παλιές και τις νέες κατακτήσεις του ανθρώπου, τοποθετημένες σε περίοπτη θέση στα σπίτια, θα κατέληγαν στα αζήτητα; Όλα τα σπίτια καλούνταν να διαθέτουν μία εγκυκλοπαίδεια. Ήταν ένα στάτους, και εξέπεμπε το μήνυμα του κόσμου που ήθελε να γνωρίζει, που τον αφορούσαν τα πράγματα. Το αναλογιζόμουν και μου φαινόταν απίστευτο. Πόσοι δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν τους πολύτιμους τόμους, με μηνιαίες δόσεις, στερούμενοι μια έξοδο, μια άλλη διασκέδαση ή ακόμα πιο βασικά είδη ανάγκης, ή με την σχολαστική συγκέντρωση των τευχών που διανέμονταν από εφημερίδες που στην συνέχεια κατέθεταν στα γραφεία της για να παραλάβουν τόμο τόμο, καταβάλλοντας μόνο το κόστος της βιβλιοδεσίας; Ή πωλούνταν σε τεύχη από τα περίπτερα; Τι χαρά έπαιρναν με την συμπλήρωση όλων των τόμων!
Πόσο αισθαντικά έβγαινε η Ούρσουλα Άντρες στην παραλία με το λευκό μπικίνι της και μαχαίρι στα δεξιά στην ταινία του 1962 «Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007 εναντίον δρος Νο»! Και πόσο πεπαιδευμένη ακουγόταν έως ότου αποκαλυφθεί ότι οι γνώσεις της περιορίζονταν σε λέξεις από Α, γιατί στα χέρια της είχε μόνο τον πρώτο τόμο μιας εγκυκλοπαίδειας, που είχε αποστηθίσει επακριβώς.
Εμείς είχαμε δύο πλήρης σειρές της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας, δηλαδή μια σειρά είχε ο πατέρας μου και μια σειρά η μητέρα μου, από τους γονείς τους. Η μία ήταν στο γραφείο και η άλλη στην αποθήκη σε κούτες, οπότε και κατέληξε να ταλαιπωρηθεί από την υγρασία, μούχλιασαν και μύρισαν σελίδες και στιβαρά εξώφυλλα, και από πάνω έφαγαν ατέλειωτες σκόνες. Έγινε και έμεινε γνωστή με το όνομα «Εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού», από το όνομα του εκδοτικού οίκου που την τύπωνε. Άλλοι την αποκαλούσαν «Εγκυκλοπαίδεια του Δρανδάκη», από τον ιδρυτή της Παύλο Δρανδάκη. Με μπέρδευαν κάπως αυτές οι ονομασίες, ώσπου να καταλάβω και να ταυτίσω ότι οι τρεις ονομασίες αναφέρονταν στην ίδια εγκυκλοπαίδεια. Και ακόμα κοντοστέκομαι να σκεφτώ, να σιγουρευτώ στις κουβέντες, όταν γίνεται αναφορά. Είκοσι οκτώ μεγάλου σχήματος, βαρύτατοι τόμοι που κυκλοφόρησαν στην διάρκεια του μεσοπολέμου. Ασήκωτοι μου φαίνονταν, θα ήταν τρία κιλά ο καθένας, λέω. Και οι δύο παππούδες μου είχαν και το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη. Θυμάμαι τον ψηλό, λιπόσαρκο πατέρα του πατέρα μου να συγκρίνει τα λήμματα, που τα διάβαζε με την αρωγή μεγεθυντικού φακού. Στα μάτια μου φαινόταν κάπως αστείο θέαμα. Αργότερα τον αναγνώρισα σε κινηματογραφικούς ρόλους του σοφού γέροντα, του μάγου, του μυστηριώδη απόκοσμου. Η τελετουργία της αναζήτησης, της ανακάλυψης, της εξήγησης ερωτημάτων και της ερμηνείας ασύνδετων φαινομενικά θεμάτων, δεν έπαψε ποτέ από τότε να αποτελεί διαδρομή μαγική. Σκοπός. Ατελείωτες Ιθάκες. Το Λεξικό Ελευθερουδάκη είχε πάρει ο αδελφός της μητέρας μου. Με κλήρο νομίζω είχε γίνει αυτή η μοιρασιά. Δεν την ένοιαζε, όμως, γνωρίζοντας πως εντέλει θα κατείχε και εκείνη το Λεξικό, από άλλη διαδρομή, τον πεθερό της, μανιώδη συλλέκτη σειρών. Τους μαύρους τόμους της εγκυκλοπαίδειας του Ελευθερουδάκη στην βιβλιοθήκη του σπιτιού του αναφέρει και ο Βασίλης Αλεξάκης στο μυθιστόρημά του, Η μητρική γλώσσα του 1995. Στο ίδιο μυθιστόρημα, συχνά πυκνά έρχεται και επανέρχεται, σε λεξικά. Ανοίγει και το Αντιλεξικό του Μικρασιάτη Βοσταντζόγλου, που είχε γνωρίσει και ο ίδιος στα γραφεία ενός περιοδικού. Εξηγεί την ιδέα ταξινόμησης και παρουσίασης των λημμάτων στην περίπτωσή του. Πιο κάτω ανατρέχει και στο ετυμολογικό λεξικό του Ανδριώτη. Λέει ότι «Εξακολουθώ να συμβουλεύομαι συχνά τα λεξικά και την εγκυκλοπαίδεια, αλλά τις περισσότερες φορές το κάνω από περιέργεια μάλλον παρά από ανάγκη. Γράφω για να έχω ένα λόγο ν’ ανοίγω τα λεξικά.» Πάνε αρκετό καιρό τώρα αυτοί οι τρόποι αναζήτησης και χαζολογήματος.
Την πεντάτομη ή εξάτομη, δεν θυμάμαι με σαφήνεια, εγκυκλοπαίδεια της Αντιγόνης Μεταξά είχα λάβει ως δώρο γενεθλίων στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Ομολογώ πώς της οφείλω πολλά ταξίδια και όμορφα μυστήρια μέσα από τις έγχρωμες φωτογραφίες αλλόκοτων ζώων της υδρογείου. Το ράμφος του τουκάν, τα χρώματα του φτερώματος της κινεζικής πάπιας, της τόσο διαφορετικής από εκείνες του Εθνικού Κήπου, ο θωρακισμένος αρμάνδιλλος, τα σπάνια ζώα της Αυστραλίας, το καγκουρό και το κοάλα, με μαγνήτιζαν. Σελίδες, στο τέλος των τόμων, ξεδιπλώνονταν σε δύο, τρία ή και τέσσερα μέρη, αποκαλύπτοντας το μαγικό τους περιεχόμενο, μαζί με πρόσωπα με αλλιώτικα χαρακτηριστικά και μορφή, σπίτια και ρούχα διαφορετικά, τοπία άγνωρα, χρωματιστούς χάρτες, σκίτσα και ζωγραφιές καλλιτεχνών. Ένας θησαυρός που αποκάλυπτε μυστήρια του κόσμου, και δίδασκε την ανάγνωση εικόνων.
Εγκυκλοπαίδειες, περιοδικά, εφημερίδες και κόμικ κινητοποιούσαν τον Έλγουντ πριν γίνει ένα από Τα αγόρια του Νίκελ. Τον κινητοποιούσαν τόσο ώστε να δεχτεί εκείνο το στοίχημα εντελώς κοροϊδία, που κέρδισε για να ανακαλύψει πως η σειρά εγκυκλοπαίδειας, το αντικείμενο της νίκης του, ήταν κενή, λευκές σελίδες, κακέκτυπο αφημένο σε δωμάτιο ξενοδοχείο από τον πλασιέ. Είχε και ο Έλγουντ, σαν την Ούρσουλα Άντρες, έναν και μόνο τόμο μιας παγκόσμιας εγκυκλοπαίδειας που ξεφύλλιζε και διάβαζε στην τύχη, όπως είναι εκεί παρουσιασμένος ο κόσμος αλφαβητικά και όχι αξιακά, ή χρονολογικά ή ειδολογικά. Αγαπημένα του λήμματα ο «Αρχιμήδης» και το «Άμστερνταμ». Ασύνδετη και ανακόλουθη ανάγνωση μα για τον Έλγουντ τόσο ενδιαφέρουσα που αντέγραφε εδάφια στο σημειωματάριό του.
Την Εγκυκλοπαίδεια Δομή που είχαν οι συμμαθήτριες και συμμαθητές μου δεν απέκτησα. Την γνώρισα στα σπίτια τους και από το πολύ διαδεδομένο αστείο «Μα ποιος είσαι; η Δομή!» από την επιτυχημένη τηλεοπτική διαφήμιση της εποχής της. Σε άλλα σπίτια είχα συναντήσει την εγκυκλοπαίδεια του Χάρη Πάτση, την Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Είχα παρατηρήσει ότι σε αυτά τα σπίτια είχαν και τις άλλες εγκυκλοπαίδειες του παιδαγωγού-συγγραφέα-εκδότη, την Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια των Νέων και τα Άπαντα των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων. Έτσι, μου φάνηκε καθώς περιβάλλονταν από τόσους ομοιόμορφους τόμους, ότι του έδειχναν την πίστη τους στο πρόσωπό του και στο έργο του, τις απόψεις του για την ερμηνεία του κόσμου. Οι ομαδικές εργασίες βασίζονταν σε αυτές τις πηγές. Ένας διάβαζε μεγαλόφωνα, άλλος αναλάμβανε την αντιγραφή με το χέρι, και τα δύο ωφελούσαν στην εκμάθηση της ορθογραφίας. Το μάτι έβλεπε, το χέρι ακολουθούσε και οι λέξεις συγκρατούνταν ως ήχοι, ως εικόνες και ακόμα περισσότερο. Οι λέξεις έπαυαν αν είναι σημάδια. Φωτίζονταν. Το νόημά τους, οι αποχρώσεις ερμηνειών αποκαλύπτονταν. Άστραφταν και έμπαιναν στον νου. Και εκεί, συναντούσαν τις γνωστές λέξεις, σε αυτές προστίθονταν, με αυτές συνδέονταν, έκαναν παραλληλισμούς, συνδυασμούς. Ήταν λέξεις-σπίθες που αποκτούσαν σημασία, που πυροδοτούσαν την γνωστική διαδικασία, που από άγνωστες, γνωστές στο περίπου ή αδιάφορες μεταμορφώνοντας σε σημαίνουσες. Και οι εγκυκλοπαίδειες είχαν τόσες πολλές λέξεις!
Τον ρώτησα ποιες ήταν οι εγκυκλοπαίδειες που τον βασάνιζαν. Δεν είχε πρόχειρη την απάντηση. Θα με ξανάπαιρνε. Είχα λάβει πολλά παρόμοια τηλεφωνήματα, από την Β., τον Κ., τον Γ., την Δάφνη, τον Ν. και άλλους που δεν θυμάμαι τώρα, ακόμα και συναδέλφους που αναζητούσαν συμβουλές για μια καλή, εφικτή λύση. Το κακό ήταν ότι όλοι ρωτούσαν, όταν είχαν πια φτάσει στο απροχώρητο των χρονικών διοριών, πιέζοντάς με από την μια πλευρά και χωρίς να λένε τις προσπάθειες που είχαν καταβάλει από την άλλη, οπότε έπρεπε να ασκήσω την μέθοδο της διπλωματικής εκμαιευτικής.
Δεν άργησε να με ξαναπάρει, καθώς ήταν καθ’ οδόν και είχε φτάσει στο διαμέρισμα. Ήταν λίγο λαχανιασμένος αλλά είχε την απάντηση. Ήταν η «Εγκυκλοπαίδεια του Ήλιου», δέκα οκτώ τόμους είχε μετρήσει, άρα ήταν πλήρης υπολόγισα, και η Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα. Δερματόδετη, μου τόνισε πολλές φορές. Και σε καλή κατάσταση, δηλαδή λίγο χρησιμοποιημένη. Την εικόνα της είχα ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Δεν είχε μετρήσει επακριβώς τον αριθμό των τόμων, τους λογάριασε στους εβδομήντα, ήξερα όμως, ότι ήταν εξήντα ένας. Ήξερα επίσης ότι πίστευε πως το γεγονός ότι ήταν δερματόδετη της έδινε εμπορική αξία. Η έκδοσή της ήταν ένα επιτυχημένο καινοτόμο εγχείρημα παγκοσμίως. Δύο κορυφαίες εγκυκλοπαίδειες είχαν συνενωθεί, και περιλάμβαναν δύο ολόκληρους τόμους αποκλειστικά για την Ελλάδα, την ιστορία και τον πολιτισμό της, και επιπλέον ένα ερμηνευτικό και ετυμολογικό λεξικό της ελληνικής γλώσσας. Όμως αυτά είχαν χάσει το νόημά τους. Το διαδίκτυο προσέφερε όλες τις πληροφορίες και άλλες τόσες, συνδυαστικές, μεταφρασμένες σε άλλες γλώσσες, ανά πάσα στιγμή, χωρίς κόστος. Χωρίς να πιάνουν χώρο σε ράφια, χωρίς σκόνη, χωρίς βάρος. Να ανανεώνονται διαρκώς. Και πού να φανταστεί κανείς πως σύμφωνα με τον ορισμό της εγκυκλοπαίδειας ως έργο που περιέχει με αλφαβητική τάξη την συνοπτική έκθεση του συνόλου των ανθρώπινων γνώσεων, αυτή η αλφαβητική σειρά εκπροσωπούσε το επαναστατικό πνεύμα του 18ου αιώνα, μαζί με πρωτοποριακές ιδέες και τεχνολογικές ανακαλύψεις. Οι εγκυκλοπαίδειες υπήρξαν μνημεία της ελεύθερης σκέψης και αποτέλεσμα συλλογικής συντονισμένης εργασίας.
Για την περίσταση της δωρεάς των εγκυκλοπαιδειών είχα μια σειρά προτάσεων. Αν είχαν ρωτήσει: στο σχολείο των παιδιών τους, την βιβλιοθήκη του δήμου που τώρα κατοικούσαν, στον δήμο ή την κοινότητα του τόπου καταγωγής των γονέων τους εφόσον διατηρούσαν κάποια πατρογονική εστία, στον δικό τους δήμο, την βιβλιοθήκη του ιδρύματος που είχαν σπουδάσει (οι γιατροί εκτιμούσαν την ιδέα αυτή), σε χριστουγεννιάτικα ή άλλα μπαζάρ φιλανθρωπικά.
Μερικές λύσεις είχαν διερευνήσει ήδη, άλλες τις άκουγαν με ενδιαφέρον, θα τις ακολουθούσαν και θα επανέρχονταν με νέα για την έκβασή τους. Άλλοι, απογοητευμένοι και σε αδιέξοδο, έλεγαν ότι τα είχαν κάνει όλα, και ό,τι δεν είχαν κάνει, ήταν γιατί ο δήμος τους δεν είχε βιβλιοθήκη, ή υπήρχε θέμα μεταφοράς σε μακρινό προορισμό, το σχολείο είχε ήδη τις εγκυκλοπαίδειες. Ορισμένοι είχαν παράπονα για τον τρόπο διαχείρισης προηγούμενων δωρεών στον τόπο καταγωγής τους, πως μετά από δέκα χρόνια, τα βιβλία παρέμεναν στα κιβώτια, σε χώρους φύλαξης ακατάλληλους, υπόγειους, απρόσιτους, οπότε δεν θα έκαναν το ίδιο λάθος.
Η τελευταία πρόταση, ο άσσος στο μανίκι μου, αφορούσε τα καταστήματα κράτησης, με άλλα λόγια τις φυλακές. Πρέπει να ομολογήσω ότι όλες και όλοι οι υποψήφιοι δωρήτριες και δωρητές, την άκουγαν με ενδιαφέρον έως ενθουσιασμό. Συμφωνούσαν απερίφραστα, χωρίς επεξηγηματικές θεωρίες και κοπιώδη επιχειρηματολογία. Πρόθυμα συμφωνούσαν και συμμετείχαν όπως μπορούσαν καλύτερα. Είχε στηθεί ένας μηχανισμός συγκέντρωσης και αποστολής λεξικών και εγκυκλοπαιδειών, ανάλογα με τις ανάγκες και τις ελλείψεις. Είχε οριστεί ένας νέος που πίστευε στην ιδέα, στο πρόγραμμα, είχε θάρρος και ορμή. Οι εγκυκλοπαίδειες και τα λεξικά ήταν περιζήτητα εκεί. Το περιεχόμενό τους με μια αυτόματη διαδικασία, κρίνεται ασφαλές και ακίνδυνο, και χρήσιμο. Στηρίζει όσους θέλουν να μορφωθούν, να συνεχίσουν την σχολική τους φοίτηση. Στηρίζει και εκείνους που δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα, μιας και προσφέρεται για την εκμάθησή της, με προσπάθεια εννοείται. Όπως είναι γνωστό ότι η κακή επικοινωνία φέρνει εντάσεις και παρεξηγήσεις, είναι φανερό ότι η γλώσσα ως όχημα επικοινωνίας, διευκολύνει την συνεννόηση.
Ορίσαμε να συναντηθούμε με τον φίλο Δ. στο κλειστό διαμέρισμα άμεσα, το Σάββατο το πρωί. Να πάω να δω, να μιλήσουμε από κοντά. Μου έδωσε την διεύθυνση. Ο δρόμος είχε το όνομα κάποιου στρατηγού, ούτε τον στρατηγό είχα ξανακούσει ούτε κατά πού έπεφτε ο δρόμος που τιμούσε την μνήμη του. Άνοιξα το κινητό να τον εντοπίσω, και τον δρόμο και το βιογραφικό του στρατηγού. Ακολουθώντας τις οδηγίες του gps, δεν δυσκολεύτηκα να βρω την πολυκατοικία. Μεγάλη ευκολία, χάρτες, οδηγίες, πληροφορίες, λέξεις να βρίσκονται στο κινητό, Ανά πάσα ώρα και στιγμή, ρωτάς, απαντά, βλέπεις, αποθηκεύεις, στέλνεις. Η Wikipedia το θαύμα, το επίτευγμα της της εποχής. Ο στρατηγός είχε διακριθεί στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Με περίμενε στην είσοδο. Το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό και ανέδιδε δυσάρεστη κλεισούρα. Όταν άνοιξε τα παλιά παντζούρια με κόπο και θόρυβο, ο χώρος φωτίστηκε κάπως. Οι εγκυκλοπαίδειες, μαζί με βιβλιοδετημένα περιοδικά και βιβλία, κάλυπταν σχεδόν έναν τοίχο. Οι ράχες τους με ατένιζαν σκεπτικά, καθισμένες στα κατά παραγγελία δρύινα ράφια. Συμφώνησε σε όλα. Είπε ότι θα συμμετείχε στην μεταφορά, στην διεύθυνση κοντά στην Ομόνοια. Οι ανοιχτές κούτες περίμεναν να γεμίσουν. Έκανα εικόνα το άδειο έπιπλο, να χάσκει άδειο μετά από μια ζωή, με τις σκόνες αιχμάλωτες στις μέσα γωνίες, και μια αραχνιά να αιωρείται ψηλά. Τώρα θα έχανε τον χώρο που ύφαινε τον ιστό της. Το έπιπλο ήταν και αυτό ένα πρόβλημα. Μακάρι να το έπαιρναν και αυτό μαζί με τις εγκυκλοπαίδειες στην φυλακή, ειδάλλως δεν ήξερε ακόμα τι θα το έκανε, και ήταν ατόφιο από γνήσιο ξύλο, δρυς είπε.
Από τις ωραίες βιβλιοθήκες του σπιτιού μας, σώθηκαν μερικές που σκόρπισαν σε άλλα σπίτια, φτιάχνοντας μια παλιά σύνθεση με νέους όρους, μια αισθητική ανάμεικτη. Ένα ειδικά σχεδιασμένο στενόμακρο σε ύψος έπιπλο με ράφια επακριβώς να χωρά τους βαριούς τόμους της «Εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού», από παλιά ξύλα στιβαρά, σε ένα καφέ χρώμα ζεστό, φιλόξενο και μια πόρτα με τζάμι να κλείνει και να κλειδώνει. Να προστατεύει μα να φαίνεται κιόλας το περιεχόμενο, σαν βιτρίνα με τα πολύτιμα σερβίτσια, τις ντελικάτες πορσελάνες που έπαιρναν τον χώρο στις τραπεζαρίες.
Σήμερα το ειδικό αυτό έπιπλο έχει χάσει την αρχική του χρήση, δύσκολα αναγνωρίζεται πως κάποτε ήταν θεματοφύλακας πληροφοριών επί χάρτου. Είναι αγαπημένο έπιπλο χάρη στην φροντισμένη απλότητά του και την ευελιξία του. Χωρά παντού, μπορεί να φιλοξενήσει τα πάντα από βιβλία, πορσελάνες και διακοσμητικά αντικείμενα, χρηστικά εργαλεία έως και ρουχισμό, σεντόνια και πετσέτες, γιατί όχι και μια παιδική προίκα.