Πλοία από πηλό

             κελαδέοντι μὲν ἀμφὶ Κινύραν πολλάκις φᾶμαι Κυπρίων,
                τὸν ὁ χρυσοχαῖτα προφρόνως ἐφίλησ᾽ Ἀπόλλων,
                ἱερέα κτίλον Ἀφροδίτας

Ω Κινύρα,
ποτέ δεν στάθηκες άξιος ως βασιλιάς

Αν κι ο Απόλλων σου έδωσε τέτοια χαρίσματα, σε προίκισε με την ομώνυμή σου δεξιότητα,
εσύ τον πρόδωσες
υπηρετώντας την Αφροδίτη

Άφησες το πνεύμα
για τη σάρκα και την ύλη...

Αργότερα τον προκάλεσες κιόλας
παίρνοντας την τίση που σου άξιζε

Όμως κι εκείνη ενέπαιξες

Αν και σου έδωσε όλα τα μεταλλεία δικά σου·
κι εκείνη την προκάλεσες
παίρνοντας την τιμωρία που σου έπρεπε

Κι όμως, σαν να μην σου έφτανε,
το αίμα σου, το σπλάχνο σου
χρόνια αργότερα τη βασάνισε

Τους ομοεθνείς σου εξαπάτησες·
πρώτα θαμπώνοντάς τους
με τον χρυσό, σμαλτωμένο και κασσιτέρινο θώρακα

Δεν φτιάχτηκε για να προστατεύσει το κορμί του βασιλιά των Αχαιών,
αλλά το δικό σου,
καθότι φυγόπονος όπως ήσουν·
μετά πάλι με πήλινα πλοία τους γέλασες

Με όλα τα μέσα, όλα τα υλικά
με πηλό και σμάλτο και κασσίτερο

Αλλά για την εξαπάτησή σου διάλεξες τα πλούσια,
για την εξαπάτηση των άλλων τα ευτελή

Οι άνθρωποι όμως δεν σε τιμώρησαν.
Άφησαν τη δυναστεία σου να βασιλεύει
για εννιακόσια χρόνια...

Τι αφελείς που στήνονται οι άνθρωποι
όταν όλα δείχνουν πως δεν πρέπει !

Obsidio Famagustae et somniorum

Μαβής ο ουρανός για σχεδόν τέσσερις εποχές,
όλες ίδιες φανήκαν

Τα τείχη άλλο τίποτε δεν μπορούνε να εγγυηθούν,
βισκόντηδες άλλους δεν έχουν να παράξουν

Σε κατάσταση τραγική,
αλλά πάλι ήρωες.

Τώρα πρέπει να απαρνηθούμε τη δόξα,
να καταθέσουμε τον ηρωισμό μας
για ν' ανυψώσουμε έναν άλλον,
σώζοντας όσους έμειναν.

Η σημαία να κατεβαίνει τόσο αργά
ο ουρανός να κοκκινίζει τόσο γρήγορα...

Μαβής ο ουρανός για σχεδόν δύο χιλιάδες εποχές,
όλες ίδιες φανήκαν

Η αναμονή να κυλάει τόσο αργά
οι εποχές να τρέχουν τόσο γρήγορα...