Με την Τρισεύγενη είχαμε πάντα μια φιλική γνωριμία. Όμως και συνεργασία αφού, μια φορά, μάλλον το 2003, την είχα καλέσει να κάνει μία συναυλία στο Αρχαιολογικό Μουσείο με την χορωδία του Τμήματος Μουσικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, χορωδία που η ίδια ίδρυσε και διεύθυνε μέχρι που έφυγε και από τότε φέρει το όνομά της. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο επαγγελματισμός της, έτσι όπως την κοίταζα να διευθύνει.
Είχε τελειώσει το Αρχαιολογικό της Φιλοσοφικής και είχα μάθει ότι είχε αρχίσει ένα μεταπτυχιακό ή διατριβή για θέματα σχέσεων αρχαίας μουσικής και αγγειογραφίας ή κάτι τέτοιο. Δεν νομίζω να το προχώρησε, αλλά δεν είμαι και σίγουρος, ούτε ξέρω λεπτομέρειες από την κατοπινή εξέλιξή της στο χώρο της μουσικής. Σίγουρα πάντως η μουσική της παιδεία ήταν γερμανική. Θυμάμαι όμως ότι μία φορά είχα πάει στο διαμέρισμα που έμενε στην Πρασακάκη μαζί με τους γονείς της, απέναντι από το τριώροφο του Τάκη Βαρβιτσιώτη και είδα το πιάνο της. Ένα πιάνο χωρίς ουρά που, ανεξάρτητα ποια είναι η αλήθεια, όταν το θυμάμαι η μνήμη μου επιμένει ότι είχε το υπέροχο χρώμα του ροδόξυλου όπως εκείνο το pianoforte του Mozart στο «Mozarteum» στο Σάλτσμουργκ, στο σπίτι δηλαδή στο οποίο είχε μείνει για αρκετά χρόνια ο μουσουργός. Μόλις προχθές διάβαζα ότι βρέθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι εντελώς τυχαία άγνωστο χειρόγραφο του Mozart. Σκέφτομαι ότι, αν ζούσε, θα την έπαιρνα αμέσως τηλέφωνο.

Τη θυμάμαι με αγαλλίαση να μου δίνει πακέτο με αντίτυπα της συλλογής μου Ερμηνεία της πόλης που μόλις είχε καταφθάσει από Αθήνα και μια άλλη φορά μέσα σε ένα αστραφτερό Opel τριανταφυλλί προς το κόκκινο που μόλις είχε αγοράσει. «Με αυτό θα κατεβαίνω τώρα στην Αθήνα», μου είπε υπερήφανη. Δε θυμάμαι πότε, είχαμε συμπέσει στην πρώτη σειρά του Ηρώδειου σε εκδήλωση για τα τόσα χρόνια του Σκαλκώτα και οι υπεύθυνοι μας ρωτούσαν αν είμαστε εγγόνια του!

Στην κηδεία, βγαίνοντας από την Αγία Σοφία, άκουσα μια γυναίκα να μονολογεί: «Πάει το αηδόνι της Θεσσαλονίκης».