Ήταν Φεβρουάριος του 1987 όταν φοιτητής Βιβλιοθηκονομίας ακόμα, με προσφέρθηκε η δυνατότητα να εργαστώ στη Βιβλιοθήκη του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, που αν και με πλούσια συλλογή λειτουργούσε χωρίς προσωπικό και με αρκετούς περιορισμούς, αποκλειστικά για το κοινό του Ωδείου. Η μετακόμιση στο νέο εντυπωσιακό κτήριο της πρώην Οθωμανικής Τράπεζας μερικούς μήνες αργότερα έδωσε μία νέα ώθηση στη λειτουργία και χρήση της Βιβλιοθήκης από το κοινό της πόλης και όχι μόνο του Ωδείου. Ήταν τότε περίπου που ξεκίνησα να γνωρίζω κάποιους από τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς και σπουδαστές οι οποίοι στα επόμενα χρόνια θα παρέμεναν μεγάλο στήριγμα στις δυσκολίες που παρουσιάζονταν στη Βιβλιοθήκη και στο προσωπικό της.
Οι Κώστας Γριμάλδης και Κώστας Νικήτας, η Τρισεύγενη. Τακτικοί επισκέπτες μπαινόβγαιναν συχνά για μικρές συζητήσεις και πάντα πρόθυμοι να προσφέρουν μία βοήθεια, ένα χαμόγελο. Η Τρισεύγενη εξοικειωμένη με τους χώρους και το ρόλο μιας βιβλιοθήκης, αποτελούσε στήριγμα για εμάς τους νέους βιβλιοθηκονόμους, οι οποίοι ως άπειροι σε θέματα δημόσιας διοίκησης είμασταν επιρρεπείς στις παγίδες. Η ίδια πάντα διακριτικά παρούσα, παρενέβαινε εν γνώση η εν άγνοια μας, όποτε έκρινε ότι χρειαζόταν. Η διακριτική συμπάθεια και στήριξη της, σιγά σιγά μετατράπηκε σε μία φιλία η οποία κράτησε για σχεδόν είκοσι χρόνια. Όσα σχεδόν λείπει από τη ζωή μας σήμερα.

Το νέο ξεκίνημα μου στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1993, οδήγησε σε μια στενότερη συνεργασία και φιλία. Η ίδια πάντα παρούσα στη Βιβλιοθήκη, παρούσα στη ζωή μου. Οι συμβουλές της συχνές, οι συνεργασίες μας ακόμα συχνότερες. Η καλλιτεχνική της δραστηριότητά εντός και εκτός Πανεπιστημίου συχνά μας άνοιγε περισσότερους δρόμους έμπνευσης και συνεργασίας. Τα ταξίδια με τη χορωδία του Τμήματος έχτισαν γερές αναμνήσεις όχι μόνο σε εμένα αλλά και στους φοιτητές της. Αναμνήσεις οι οποίες είναι έντονες μέχρι σήμερα. Πάτρα, Μεσσήνη, Σαρδηνία, Τέραμο...
Στις δύσκολες στιγμές, διακριτικά παρούσα, ευγενική χωρίς εξάρσεις, αλλά ενίοτε με υπερβασεις. Και εκεί που δεν το περίμενα, ψιθύριζε στο αυτί μου ωμά χωρίς ευγένειες, αλήθειες, όπως τις αντιλαμβανόταν και τις ερμήνευε με ακρίβεια και επιχειρήματα. Εκεί έβλεπα μία άλλη Τρισεύγενη, κρυμμένη καλά για τους πολλούς. Δεν ξεχνώ πόσο με προστάτευε με προειδοποιήσεις, όταν αντιλαμβανόταν ότι χρειαζόταν.

Ήταν καλοκαίρι όταν με ενημέρωσε πως έπρεπε να κάνει μια επέμβαση γιατί αντιμετώπιζε θέμα υγείας. Από τότε πολύ λίγο μιλούσε για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε τα επόμενα χρόνια. Πάντα συνεπής στο επαγγελματικό της πρόγραμμα, όμως και πάντα ανοιχτή να δεχθεί τη βοήθεια μου, που με διάφορες δικαιολογίες την προσέφερα, προκειμένου να τη διευκολύνω στη δύσκολη μετακίνηση της, αν και ενδόμυχα ήθελα μάλλον να κλέβω περισσότερο από το λιγοστό διαθέσιμο χρόνο της, αποκλειστικά για εμένα.
Οι συζητήσεις μας στη διαδρομή από το Τμήμα στο σπίτι της, τα μεσημέρια μετά τα μαθήματα, πάντα ουσιαστικές, στοχευμένες.
Καλλιεργημένη φύση, ιδιαίτερα θερμή, χωρίς να το δείχνει παρά μόνο όταν η ίδια το αποφάσιζε, ήταν μία φλόγα, που το φως της περνούσε πίσω από ένα επιφανειακό στρώμα πάγου, με μία ζεστασιά που ακόμα με αγγίζε