Γνώρισα την Τρισεύγενη στα χρόνια του Κρατικού Ωδείου, όταν εκείνη δίδασκε μεταξύ άλλων και υποχρεωτικό σολφέζ και έτυχε να βρεθώ σε ένα τμήμα της στο πλαίσιο του πρακτικού διδασκαλείου του ειδικού αρμονίας. Λίγο αργότερα ήμασταν συμμαθητές σε αντίστιξη και φούγκα στην τάξη του Κ. Νικήτα, μαζί μας και ο Πέτρος Μπεκιαρίδης.
Έτσι αναπτύχθηκε μια αλληλοεκτίμηση η οποία διατηρήθηκε έως τον θάνατό της.
Παράλληλα με τις σπουδές της στα θεωρητικά, η Τρισεύγενη συνέχισε τη διδακτική της δραστηριότητα, επίκεντρο της οποίας ήταν η χορωδία που τόσο είχε αγαπήσει.
Την περίοδο εκείνη έτυχε και να συνεργαστούμε όταν μου πρότεινε να συνοδεύσω τη χορωδία σε μερικές συναυλίες. Μεταξύ αυτών και μία στο Βελβεντό Κοζάνης, όπου παίχτηκαν και τραγούδια του Σ. Ξύνδα, μια έκδοση που πρόσφατα είχε επιμεληθεί ο πατέρας μου.

Μεσολάβησε ένα χρονικό κενό ―καθότι έλειπα για σπουδές στη Γερμανία― μας δόθηκε ωστόσο η ευκαιρία μια απρόσμενης και ευχάριστης συνάντησης: στο πλαίσιο μιας αποτυχημένης προσπάθειας να βρούμε εισιτήρια για μια συναυλία του Παβαρότι στο Ολυμπιακό Κέντρο του Μονάχου· παρών και ο Γ. Παναγιωτίδης.
Λίγα χρόνια αργότερα οι δρόμοι μας θα συναντηθούν και πάλι σε ένα άλλο γνώριμο περιβάλλον: στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στα περίφημα «Λυόμενα» απέναντι από τη Φοιτητική Λέσχη. Ανήκαμε στο διδακτικό προσωπικό, εκείνη είχε αναλάβει βέβαια τη χορωδία του Τμήματος την οποία στη συνέχεια ανέδειξε σε συναυλιακή ομάδα υψηλού επιπέδου. Καθότι ο χώρος του κτιρίου περιορισμένος και τα μαθήματά μας κατά σύμπτωση διαδοχικά, είχαμε την ευκαιρία στο ενδιάμεσο κενό να πούμε τα νέα μας και να σχολιάσουμε την μουσική επικαιρότητα.

Κατά τη γνώμη μου το όνομα της Τρισεύγενης προβάλλει και το κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα της: ευγένεια. Πέραν αυτού, όσοι έτυχε να τη γνωρίσουν ―με οποιονδήποτε τρόπο― φίλοι, συνάδελφοι, μαθητές, φοιτητές, συμφωνούν στο ότι ήταν ένας άνθρωπος με ήθος, αγαπητός, οικείος, με αίσθηση του χιούμορ και ξεχωριστές μουσικές και διδακτικές ικανότητες. Αλλά και με αντοχή και υπομονή.

Κλείνοντας, θα αναφερθώ στα προσφιλή πρόσωπα της φωτογραφίας που συνοδεύει το κείμενο. Τραβήχτηκε στο σπίτι του Δ. Θέμελη, στον Τρίλοφο, το 1987. Όρθιοι από αριστερά: Κ. Νικήτας, Μ. Νικήτα, Λ. Θέμελη, Τρισεύγενη. Κάτω μπροστά, ο Κ. Γριμάλδης.