Μια εποχή, στην οποία η κριτική της λογοτεχνικής μετάφρασης εξαντλείται συχνά σε εύκολες και συχνότατα αστήρικτες φιλοφρονήσεις, δεν κατανοεί πια τι εννοούσε ο Τριστάν Τζαρά όταν διακήρυσσε ότι «il n’y a que deux genres, le poème et le pamphlet». Η ποίηση και ο λίβελος είναι οι κατ’ εξοχήν μορφές λόγου που τον απελευθερώνουν από κάθε αιδημοσύνη και σεμνοτυφία. Εκρήξεις που εξακτινώνονται στο στερέωμα. Ο λίβελος για να λειτουργήσει πρέπει να έχει ως αφετηρία ένα αδέκαστο πάθος και ως εργαλεία αδιάσειστα πειστήρια. Τον λίβελο επέλεξε ο Αλέξανδρος Σχινάς για να καυτηριάσει την ανερμάτιστη μετάφραση του Τενεκεδένιου ταμπούρλου του Γκίντερ Γκρας από τον Θεόφιλο Φραγκόπουλο (περιοδικά Η λέξη & Χάρτης, 1986), τον λίβελο αξιοποίησα για να στηλιτεύσω μια ανεπαρκέστατη μετάφραση του ποιητικού κύκλου Αλεξάνδρεια του Γιόαχιμ Σαρτόριους από τη Νίκη Μαραγκού (περ. Ποίηση, 2000). Και τώρα ο Χάντκε. Το ιερό πάθος σ’ αυτή την περίπτωση είναι η οργή μου για την ασύγγνωστη κακοποίηση και ανεξέλεγκτη έκδοση ενός εξαιρετικού συγγραφέα που τιμώ. Γιατί να μην πολτοποιηθεί μια τέτοια μετάφραση και να αναγεννηθεί μετά εκ της τέφρας της με πρωτόγνωρο κάλλος, εάν χρειαστεί ευχαρίστως και ατελώς με τη βοήθειά μου; Οι κλαυθμυρισμοί της παραπονουμένης όμως δεν υποδηλώνουν ούτε επίγνωση ούτε μεταμέλεια.