Μιλήστε μου για σας κυρία Jones.
Τόσα χρόνια δεν έχω καταφέρει λέξη να πάρω από τα χείλη σας, κι ας γνωρίζω τα πάντα για σας.
Άλλη μια καλοκαιρινή μέρα θα περάσει να σας παρατηρώ από το απέναντι τραπέζι, εδώ στο αγαπημένο σας καφέ μπροστά στη θάλασσα.
Το ξέρω είναι αγενές, αλλά μόνον έτσι μπορεί κάποιος ν' ανακαλύψει τα εν οίκω της καρδιάς σας που ποτέ δεν αφήνετε να βγουν στο φως.
Σε βαθμό ψύχωσης σας παρακολουθώ εδώ και χρόνια κι εσείς αέρινη μονίμως ξεγλιστράτε. Μην σκάτε, ήμουν κι εγώ πάντοτε παρατηρητής της δικής μου απουσίας.
Ω ναι! Είστε μια φωτεινή απουσία κυρία Jones,
κι ας μην γνωρίζω τ' όνομά σας. Μόνον η θάλασσα το ξέρει αλλά πεισματικά ποτέ δεν το αποκαλύπτει. Έτσι κι εγώ, το επινόησα από κείνο το τραγούδι.¹
Υπάρχει κάτι μεταξύ μας κυρία Jones, δεν νομίζετε;
Σας γνωρίζω πολύ καλά για να σας μιλώ στον πληθυντικό, όμως επιμένω, διότι όπως και να 'χει, πέρα από τους τύπους, κρατάει μιαν απόσταση.
Παρά τον ανελέητο καλοκαιρινό ήλιο το δέρμα του προσώπου σας είναι αλαβάστρινο κι αρυτίδωτο, αντίδοτο στην αισθητική των καιρών μας.
Η όλη εμφάνισή σας παραπέμπει σε άπιαστο όνειρο.
Ώρες-ώρες η παρουσία σας μου θυμίζει εκείνη τη σπάνια ικανοποίηση που προσφέρει η ανάγνωση κάποιων ασύλληπτων στίχων.
Τώρα κάθεστε στο τελευταίο παγκάκι της προβλήτας κι αγναντεύετε το πέλαγο. Σιωπηλά συνοδεύω τους στοχασμούς σας και τα κύματα που ταξιδεύουν.
Αν διαβάζατε τη σκέψη μου, δεν θα είχατε καμία αμφιβολία πως είμαι ερωτευμένος μαζί σας.
Γνωρίζω τι σκέφτεστε. Το προδίδουν οι δίχως ίχνος ντροπής ρόγες στο πανέμορφο μπούστο, έτσι όπως προβάλλουν στητές κάτω από το ολόλευκο φόρεμά σας που φεγγίζει κόντρα στο πρωινό φως του Αυγούστου.
Ο ποιητής κάποτε έγραψε: Υπάρχουν μαστοί σαν πορτοκάλια / υπάρχουν μαστοί που μοιάζουν με αχλάδια / υπάρχουν μαστοί που μοιάζουν με ελπίδες. ²
Η ποίηση είναι πάντα μια πραγματικότητα.
Συγχρόνως όνειρο και πειθαρχία.
Βλέπετε, τίποτε δεν είναι τυχαίο, λίγο πιο ψηλά, εκεί, στον καταπράσινο λόφο των Μουσών, ο Ορφέας έψελνε τους ύμνους του γεμάτος αυτοπεποίθηση.
Όχι κυρία Jones, δεν με αποπλάνησε καμία μούσα του, άλλωστε κάθεστε πολύ κοντά για να ονειρεύομαι, κι αναμφίβολα η δική μου μούσα είστε εσείς.
Θα ήθελα να σας αγαπήσω μ' εκείνη την αγάπη των ονείρων, γιατί η άλλη, εκείνη της ζωής, είναι σκληρή κι αδίστακτη.
Τις φορές που συναντιέται η ματιά μας διαπιστώνω πως το βλέμμα σας είναι απλανές. Λένε, όποτε δεν παρατηρείς προσεκτικά σίγουρα κάτι πεθαίνει.
Θα συμφωνήσετε μαζί μου πώς είστε ρομαντική, θέλετε πάντα ο άντρας να κάνει το πρώτο βήμα. Όμως η τόλμη ενέχει κίνδυνο. Γι' αυτό κάθομαι και σας κοιτώ σαν τον βάτραχο, ελπίζοντας σ' ένα φιλί που με μιας θα λύσει τα μάγια για πάντα.
Η στιγμή ορόσημο καραδοκεί. Ύστερα από αυτό ο έρωτας στρεσάρεται όπως τα άνυδρα αμπέλια. Ελλείψει νερού, η φύση προνοεί, στέλνει βαθιά τις ρίζες τους, κι όμως, εκεί είναι που συντελείται το θαύμα.
Βλέπω διαβάζεται εκείνη την παλιά δερματόδετη έκδοση με τις σημειώσεις. Τα υπόγεια λένε αναδίδουν ευφυία. ³
Μα δεν με εκπλήσσει, είμαι απολύτως σίγουρος, άλλωστε το γνωρίζετε καλύτερα από τον οποιονδήποτε, πως ο έξυπνος άνθρωπος όταν έχει πρόσβαση στη σκέψη σας οφείλει να είναι ντροπαλός.
Τώρα κοιτάζετε πάλι τη θάλασσα.
Κάποιες στιγμές, έτσι όπως με αγνοείτε, νιώθω πως με χλευάζετε ενώ εγώ σας αγαπώ. Άνθρωποι σαν κι εμένα μπορούν να σας σώσουν κι εσείς ποτέ δεν μου δίνετε σημασία λες και η παρουσία μου είναι incognito.
Την ώρα που παίρνετε το πρωινό σας και διαβάζετε την Monde, είναι εμφανείς οι Βικτοριανές καταβολές σας.
Αυτή η αρχοντιά της αστικής καταγωγής κι αυτό το μπρίο στο περπάτημα σας μ' αφήνουν με το στόμα ανοιχτό σαν ψάρι στον πάγο. Υπάρχουν όμως φορές που αυτή η μοναξιά σας με καταρρακώνει.
Αλήθεια γιατί είστε πάντα μόνη κυρία Jones;
Μα τι ρωτώ κι εγώ;
Απεγνωσμένα τρέφετε την εμμονή σας με το παρελθόν να μην μπείτε ποτέ στον πειρασμό να ξεχάσετε.
Μοιάζετε με αγρίμι σε κλουβί κι ο χρόνος ανελέητα τρέχει. Η άμμος στην κλεψύδρα ολοένα σώνεται, σε λίγο ανέλπιστα το καλοκαίρι θα σαλπάρει προς το νότο και το καφέ θα κλείσει πάλι για το χειμώνα.
Ένα πρωί θα φύγετε κι εσείς σαν τα πουλιά. Η παραλία θα μείνει έρημη με τα κύματα της κι εκείνο το κρίνο στην άμμο ο μοναδικός μάρτυρας ενός έρωτα.
Οι ημέρες θα κυλήσουν ύστερα στη σιωπή, εντελώς αθόρυβα, αργά, βασανιστικά, όπως οι ξύλινες ρόδες ενός κάρου στη λάσπη.
Ανεξέλεγκτα, τα μικρά πράγματα θα καθορίσουν τη συνέχεια. Κάποιες λέξεις που δεν είπαμε, μια τελευταία δειλή ματιά, μπορεί ένα κόμμα, ίσως μια σημείωση με μολύβι στην κιτρινισμένη σελίδα ενός ημερολογίου κι η απόγνωση του νηστικού σκύλου, καθώς θα περιφέρομαι στην παραλία αναζητώντας μάταια εκείνο το βλέμμα που πέρασε χωρίς να με πάρει μαζί του.
Τα μεγάλα κύματα ―για μια φορά ακόμα― δεν θα καταφέρουν να σβήσουν τα ίχνη των βημάτων σας στην άμμο, κι εγώ θα ζω με την εικόνα που έχω τώρα μπροστά μου, όπως ο χειμώνας με τη μνήμη του ήλιου.
Λένε την αγάπη που δεν έζησες να φοβάσαι.
Ίσως πρέπει να μάθω να πορεύομαι με τούτο το παράπονο, όπως τα ποτάμια που πάντα την αναζητούν χωρίς να ξέρουν αν θα πέσουν ποτέ στην αγκαλιά της: Τη θάλασσα!
Έχω απόλυτη επίγνωση του πάθους μου και το αποτέλεσμα αυτής της επίγνωσης είναι η κατανόηση της απόλυτης αδράνειάς μου. Τα σταυρωμένα χέρια.
Μένω αδρανής, άρα ονειρεύομαι, άρα υπάρχω, εις το διηνεκές. Ποιος ξέρει, ίσως σε κάθε εγκράτεια να κρύβεται μια ηδονή.
Τώρα που η απαλή αύρα του Γαρμπή ταξιδεύει το άρωμά σας λίγο πριν τη δύση, ένα ερώτημα με βασανίζει. Δεν ξέρω, ίσως θεωρηθεί αδιακρισία, αλλά θα έδινα τα πάντα για να μάθω. Τα πάντα!

Αλήθεια, που περνάτε τους χειμώνες κυρία Jones;

_____________________
1. Αναφέρεται στο πασίγνωστο τραγούδι της soul μουσικής σκηνής της δεκαετίας του '70, με τίτλο «Me and Mrs. Jones» του Billy Paul.

2. Στίχοι από το ποίημα «Ρωμύλος και Ρώμος» του Ανδρέα Εμπειρίκου.
3. Αναφέρεται στο βιβλίο Σημειώσεις από το υπόγειο του Ντοστογιέφσκι.