Μια φορά κι εσύ, απευθύνσου μου
Σελήνη
Ποτέ μου, τίποτα
δεν σου πρόσφερα
Χρόνια και χρόνια που σε θωρώ αχάριστος
Μια φορά
καταδέξου με
μια ματιά
μια φορά
μισή να ρίξεις
μη και προσηλωθώ
όσο επ’ άπειρον
σε βλέπω επάνω
Μη και διαιωνιστώ, διακτινιστώ, Σελήνη

Μια φορά κι εγώ
πήρα τη λέξη σου
κι ονόμασα με γράμματα το φως σου
Θνητός, που έγραψε «αθάνατος»
επάνω στο φεγγάρι
Είσαι
ο δίσκος της Φαιστού αδιάβαστος στον ουρανό
Δεν είσαι ομως φαινόμενο
ούτε λογαριασμός ερωτευμένων
φόβος εκείνου που αλυχτά
στις ερημιές με λύκους
του καπετάνιου πρόκριμα
όταν πλαγιάζεις
στοίχημα και του Χέλντερνιν
όταν πεζή ημίτρελος
γυρνάει από το Μπορντό
ο χρόνος που κρυστάλλωσε η μπρούτζινη
αντανάκλαση
στα ρείθρα με βροχή
κλυδωνισμός του νου για τον Βαν Γκογκ
περβάζι σε έπαυλη κλειστή
όταν χρυσώνεις

Είσαι αιφνίδιος σελαγισμός
νυστέρι προς τη φύση
η εντελέχεια σοφού
το πρόσωπο μου επί σκηνής
διαφάνεια επιστήμονα σοβαρού
ταρώ σε χέρια μάγου
ιριδισμός στο Ικάριο
μπρος στον Αρμενιστή
ο φόβος του Εύριπου
και του Βιργίλιου
η σιωπή
οδοντωτός τροχός του ξυλουργού
ο στολισμός εορτής
η γέννηση του Έθνους πριν συνομολογήσουν οι ιδρυτές Συντάγματα

Οι λέξεις είσαι
αλλόγλωσης Αρτέμιδας
μες στην κατάσταση πραγμάτων.