19Στα έδρανα του Ωδείου της Αρχαίας Αγοράς χαμήλωσαν ξαφνικά χαμογελώντας, με λευκότατες εσθήτες ―όπως τα πανιά της βαρκούλας από την Ξανθούλα του Διονυσίου Σολωμού ή όπως το φόρεμα της Γογγύλας της Σαπφώς― οι εννέα Μούσες. Ένα πάμφωτο πρωί χειμώνα με παγωνιά. Aνάγγειλαν ομοφώνως ότι υψηλή τέχνη κατοικεί μόνον εκεί που υπάρχει ερωτική στέρηση ή, για διαφόρους λόγους, ερωτική απόγνωση. Σε κάθε άλλη περίπτωση, υψηλή τέχνη μπορεί να υπάρχει, αλλά σπάνια αισθάνεσαι ότι κάτι συντελείται στα γήινα και στο σύμπαν. Απλώς αισθάνεσαι μία αισθητική ηδονή διαφόρων διαβαθμίσεων. Αυτά είπαν, τα λόγια τους χαράχτηκαν εν ριπή οφθαλμού σε μάρμαρα Κουφαλίων φαιά και χονδρόκοκκα και, υπό τους ήχους χάλκινων πνευστών, πετάξαν σαν τις αστραπές για τα χρυσά παλάτια του Ολύμπου.

_{[ 2024 ]}