Γουτεμβέργιος

Σκυμμένος θητεύοντας ευλαβικά
Σε μήτρες, κασόνια, μελάνια, στοιχεία·
Κι εγώ σου φωνάζω να μπεις βιαστικά
Στη μεταμοντέρνα φρενήρη ταχεία…

Τους τόμους σου τώρα γλεντούν τρωκτικά!
Ο σάπιενς σ’ έχει καιρό προσπεράσει
Με πυροτεχνήματα ψηφιακά
Ματαιοπονώντας· για να ξεδιψάσει…

Επικοινωνία σημάτων καπνού
Σ’ εμότζι μικροσκοπικό προσκολλάται·
Θηρίο επιλήσμον του σκόρπιου μας νου
Αιχμαλωτισμένο πεινά και βρυχάται…

Ποια νοημοσύνη αλγοριθμική
Μας χειραγωγεί και μας περιπαίζει;
Αμάλθεια νεόκοπη, ψηφιακή
Τον άδειο χρόνο διαρκώς συμπιέζει…

Του πολιτισμού μας κομμένη αορτή
Αιμάσσει στου θνήσκοντος Λόγου την κρήνη·
Τα γράμματα στο τυπωμένο χαρτί
Νεκροί, παλιακοί, ξεραμένοι γυρίνοι…

Μα εγώ σε θυμάμαι τυφλό και φτωχό
Με σπίθα θεού και στόφα προφήτη·
Κι ελπίζω με πείσμα σε κατακλυσμό
Εφάμιλλο του κραταιού δυναμίτη…

Μοναξιά Ψηφιακή

Σαν βρόμικοι γλάροι πετώντας
Στις χωματερές των ειδήσεων·
Θεάματα κι άρτον διψώντας
Γραφήματα δημοσκοπήσεων.

Διασωληνωμένοι, κλινήρεις
Στην ψηφιακή μοναξιά μας
Ταμένοι στα σόσιαλ—μονήρεις!
Εκτόνωση και ρουφηξιά μας.

Πολίτες νωθροί, μαριονέτες
Διαδικτυακές κουτσομπόλες
Του πληκτρολογίου ικέτες
Πολυπραγμονούν στις κονσόλες.

Ερζάτς επαφών λιτανεία
Τα λύματα αναμοχλεύει·
Μι’ αφόρητη ανηδονία
Σαν ξόβεργα μας παγιδεύει…

In vitro πολύχρωμη φάρσα
Πηχτός, ταγγισμένος αέρας…
Μια φρέσκια της σκέψης ανάσα
Θ’ απαλλοτριώσει το τέρας;

Ν’ αδειάσει, να επιβραδύνει
Επίμονα ο νους μας πασχίζει…
Του διαλογισμού τη γαλήνη
Ποια τάχα σιωπή μεταγγίζει;

Τάλως

Θηρίο ανθρωπόμορφο από χαλκό
Γεννήθηκε μες στο χυτήριο του Ηφαίστου
Την Κρήτη οπλίζoντας σαν αστακό·
μια περιπολία σε ρυθμό αναπαίστου.

Βραχίονας μίνιμαλ, υδραυλικός
Ρομπότ διαλογής, διανομής, αποθήκης
Eυέλικτος, σώφρων, αποδοτικός
Επιταχυντής της παρούσας συνθήκης.

Για δες το Ντα Βίντσι μες στο χειρουργείο!
Ευκρίνεια υψηλή και λεπτές επεμβάσεις
Ανάρρωση τάχιστη σ’ ένα φορείο
Για κήλες, προστάτη, χολολιθιάσεις.

Βοηθός οικιακός, φουρνάκι αλογόνου
Του Φίλωνα αυτόματη θεραπαινίδα
― εσύ δε θυμίζεις ρομπότ Πενταγώνου
ζωσμένο με πάνοπλη χειροβομβίδα! ―

Ρομποτάκι λούτρινο, όμορφε Paro
Χαρά των παιδιών και των ηλικιωμένων
Νευρώσεις, κατάθλιψη θα κοντρολάρω
Ικέτις χαδιών μεταγλωττισμένων…

Του Καντ προσταγή μου κατηγορική
ορίζει κανόνες, δεσμεύσεις, συγγνώμη…
Εσένα ―ποια αλήθεια― δεσμεύει ηθική;
Για πες μου, σου αρκούν του Ασίμοφ οι νόμοι;