λάσπη
πείνα
πυρετός

Άγγλος
κείτεται στο νεκρικό κρεβάτι ― μιλόρδος
ένας π' άφησε
χρήματα, νιάτα, το καφέ Φλοριάν

να πολεμήσει θέλησε
κουτσός
στο ένα πόδι
πελαργός
της λιμνοθάλασσας

πέθανε πριν την Έξοδο
σε μια πατρίδα
που δεν ήτανε δική του

ως άλλος Προμηθέας χάρισε
τη φλόγα της ελευθερίας
μα ο εμφύλιος-αετός
τού ’φαγε σπλάχνα, στίχους

Τώρα σε κάνανε άγαλμα
όνομα έγινες,
σε 'καναν τόπο

Άγιε, μικρέ μου Βύρων,
πιο Έλληνας απ’ τους Έλληνες —
άραγε μειδιάς
στον μακρινό σου τάφο;