Μια χαρά είναι

Αγόραζα νερό.
Διαμαρτυρόταν για κάτι. Δεν κατάλαβα για τι.
Δεν είχε σημασία.
Η κοπέλα στο ταμείο χαμογελούσε. Αδιάφορα.
«Μια χαρά είναι», είπε.

Κοίταξα γύρω μου.
Τίποτα δεν ήταν ιδιαίτερα λάθος.
Τίποτα δεν ήταν και σωστό.

Πλήρωσα.
Ήπια μια γουλιά.

Ήταν χλιαρό.

Μικρό ψέμα

Άργησα.
Δεν είχα λόγο.

Μου έστειλε: «Όλα καλά;»

«Ναι, έμπλεξα λίγο», απάντησα.

Καθόμουν.
Κοίταζα τον χρόνο.

Ήρθε.

«Πολύ τρέξιμο σήμερα», είπα.

Έγνεψε.
Το δέχτηκε αμέσως.

Λογικό είναι

Μου το εξηγούσε.
Με λεπτομέρειες. Με προσπάθεια.

Κάπου στη μέση κατάλαβα τι λέει.
Δεν ήταν δύσκολο.
Απλώς δεν με ενδιέφερε.

Συνέχισε να μιλάει.
Έγνεφα στα σωστά σημεία.

Στο τέλος με κοίταξε.
«Βγάζει νόημα;»

«Ναι», είπα.
«Λογικό είναι.»

Ήταν.

Δεν άλλαξε τίποτα.

Δε χρειάζεται

Σηκώθηκε να βοηθήσει.
Του είπα: «Άστο, δε χρειάζεται.»

Κάθισε.
Έμεινε λίγο με τα χέρια έτσι, σαν να μην ήξερε πού να τα βάλει.
Μετά τα κατέβασε.

Συνέχισα.

Ήταν πιο γρήγορο.