Έγραψα μια ιστορία στην οποία περιέγραφα κάποιες στιγμές από την παιδική μου ηλικία με απόλυτη ακρίβεια, πίστευα. Την έδωσα να τη διαβάσει ο αδερφός μου με τον οποίο μοιραστήκαμε την παιδική μας ηλικία. Απ΄ την αρχή κατάλαβε το θέμα αλλά όταν η περιγραφή έφτασε σε μας γύρισε έκπληκτος και μου είπε «αυτοί δηλαδή είμαστε εμείς;» Μόνος του τελικά αναγνώρισε τον εαυτό του όπως στις τραγωδίες και τότε υποχώρησε: ε ναι, προφανώς εμείς είμαστε.
Τα λέω αυτά για να σημειώσω πως δεν αναγνωρίζουμε πάντα τον εαυτό μας μέσα στις αναπαραστάσεις ακόμα και τις πιο πιστές ακόμα και τις πιο προφανείς. Συχνά μάλιστα γίνεται και το ακριβώς αντίθετο: αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε αναπαραστάσεις που ουδόλως μας απεικονίζουν. Ειδικά σε εξωραϊσμένες εκδοχές του παρελθόντος. Πολλές φορές επίσης για να μπορέσουμε να ανεχτούμε την εικόνα του παιδικό ή εφηβικού μας εαυτού, φτιάχνουμε μία μίξη από δικές μας εξιδανικεύσεις και μυθοποιημένες αφηγήσεις άλλων. Κάποιες άλλες φορές πάλι θέλοντας ελεύθεροι να φτιάξουμε from scratch μία κάπως μεγαλειώδη εικόνα για το παρελθόν μας, σφυρηλατούμε μόνοι μας κάποια ιστορία που δεν έχει μάρτυρες· περνώντας τα χρόνια οι μάρτυρες είναι εύκολο να είναι απόντες πια ή αδιάφοροι για τη δική μας εξιστόρηση καθώς φτιάχνουν και αυτοί τη δική τους. Όταν αυτές οι δύο εξιστορήσεις τυχαία συναντηθούν κάνουμε εκατέρωθεν και οι δύο ότι δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ο ένας στην ιστορία του άλλου. Ίσως και όντως να μην τον αναγνωρίζουμε.
Να μην τα πολυλογώ. Όπως όταν είμαστε παιδιά ονειρευόμαστε το μέλλον, βάζουμε τον εαυτό μας πρωταγωνιστή σε ιστορίες απίστευτες, ταξίδια μακρινά, εξωτικοί κόσμοι, επιτυχίες και περιπέτειες, επιστημονικοί άθλοι, τέτοια ζούμε, έτσι ακριβώς με μία μάλλον θλιβερή συμμετρία όταν μεγαλώνουμε φτιάχνουμε τις ρετουσαρισμένες αναμνήσεις μας κόβοντας φωτογραφίες από δω, επιζωγραφίζοντας από κει, βάζοντας κάποιον σταρ που μας έμοιαζε μέσα στη φωτογραφία από το δωμάτιό μας να στέκεται σωστά πάνω στου δικούς μας ώμους, ξύνοντας το χαρτί να σβήνονται λεπτομέρειες και φτιάχνουμε τα ταλαντούχα Ripley νιάτα μας.