Σε ένα από τα ταξίδια μου στην Αφρική γίναμε φίλοι. Με τα πολλά κατάφερα να βγάλει βίζα για την Ελλάδα. Και η ίδια το προσπάθησε εκεί γιατί έβρισκε άκρως ελκυστική την προοπτική μιας εξωτικής ζωής στην Ευρώπη. Αν και με τύψεις, δύσκολα κρύβαμε τη χαρά μας που η υπερθέρμανση του πλανήτη δημιουργούσε αρκετά ασφαλείς κλιματικές συνθήκες για τη διαβίωσή της. Χωρίς αμφιβολία υπήρξε το τέλειο ημικατοικίδιο, αν και αυτή η περιγραφή αδικεί τη σχέση μας. Ζούσα τότε σε χαμηλό όροφο μιας όμορφης πολυκατοικίας περιτριγυρισμένης από άνετες και περιποιημένες πρασιές. Δίπλα ήταν ένα νηπιαγωγείο. Η φίλη γρήγορα έγινε αγαπητή στα πιτσιρίκια και ένας εικονογράφος την ζωγράφισε στην τζαμαρία του σχολείου. Εκείνη απολάμβανε το νέο της περιβάλλον και δεν έδειχνε καμιά ενόχληση από τα στερεότυπα που την συνόδευαν.
Τα απογεύματα τα λέγαμε τρώγοντας, τρόπος του λέγειν, στο μπαλκόνι -εγώ στο τραπεζάκι μου κι αυτή με τα πόδια στο πεζοδρόμιο και το κεφάλι πάνω από το κάγκελο. Το πρωί με περίμενε να ετοιμαστώ. `Εβαζα τη στολή μου -σακάκι γραβάτα- ανέβαινα το κάγκελο, αγκάλιαζα τον λαιμό της και απαλά γλιστρούσα στη ράχη της για τη διαδρομή προς το γραφείο ή τα δικαστήρια. Μπορώ να θυμηθώ πολλές αστείες ιστορίες αυτών των διαδρομών. Ξεχωρίζω μια μέρα που είχαμε αργήσει να φτάσουμε στα δικαστήρια. Για να μην ερημοδικαστώ η φίλη μου με βοήθησε να μπω στο ακροατήριο του πρώτου ορόφου από ένα ανοιχτό παράθυρο της αίθουσας. Είχα νούμερο ένα και ήταν βέβαιο ότι δεν θα προλάβαινα να περάσω τους ελέγχους της εισόδου και να ανέβω τις σκάλες. Το επεισόδιο σχολιάστηκε κυρίως επειδή ανέδειξε ένα κενό ασφαλείας, όπως επεσήμαναν η Επιτροπή Δικαστικού Μεγάρου και ο Πρόεδρος του ΤΑΧΔΙΚ. `Αλλη παρανομία δεν εντοπίστηκε.
Μας άφησε πλήρης ημερών όταν και οι δυο χαιρόμασταν από καιρό τη ζωή του συνταξιούχου και την εξαρχής συνετή προσαρμογή μας στον νόμο Κατρούγκαλου. Στην κηδεία της ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου είχε την καλοσύνη να πει δυο όμορφα λόγια και οι δικαστικοί υπάλληλοι άφησαν ένα ωραίο στεφάνι από εξωτικά λουλούδια. Το σπίτι μου είναι γεμάτο με αντικείμενα μνήμης της. Την θυμάμαι πάντα με μεγάλη αγάπη αλλά και ευγνωμοσύνη για το ιδιαίτερο προφίλ ―«ο τύπος με την καμηλοπάρδαλη»― που γενναιόδωρα μου φιλοτέχνησε στη δουλειά και την πόλη.