Φανταζόμαστε πως ο έρωτας έχει ως αντικείμενο ένα πλάσμα το οποίο μπορεί να βρίσκεται ξαπλωμένο μπροστά μας, κλεισμένο σ᾽ ένα σώμα. Αλίμονο! Αποτελεί την προέκταση τούτου του πλάσματος σε όλα τα σημεία του χώρου και του χρόνου στα οποία βρέθηκε ή θα βρεθεί το πλάσμα αυτό. § Marcel Proust, Η φυλακισμένη

α. Φως τον Αύγουστο, λοιπόν, και συλληβδηνογραφία Σεπτεμβρίου, καθόσον η περίστασις το απαιτεί, όπου περίστασις ίσον η ενδεχομένως απονενοημένη και ίσως ατελέσφορη (θα δείξει!) προσπάθεια να επισκεφτεί ο lover άνευ χαρτοφυλακίου τα σημεία (Όλα; Όλα!) του χώρου και του χρόνου στα οποία βρέθηκε ή θα βρεθεί το πλάσμα/φάσμα, αρχής γενομένης από το τραπεζάκι στο Κυψελάκι και τα ακροδάχτυλα καθώς ξεφυλλίζει ένα βιβλίο του William Butler Yeats υπογραμμίζοντας τον στίχο no country for old men, κατόπιν φτάνουν στο νου οι ανεπαίσθητες ρυτίδες γύρω από τα μαντεμένια μάτια που εστιάζουν σ᾽ ένα ξεκομμένο από τ᾽ άλλα περιστέρι στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου, της κόμης η άλως πέντε η ώρα που χαράζει καθώς τρέχει στο Πεδίον του Άρεως, η κρυστάλλινη φωνή σ᾽ ένα αμφιθέατρο στο Τορόντο σε workshop για τα χαϊκού του Σεφέρη, το πικρό μειδίαμα καθώς βλέπει στη Νέα Υόρκη τον Δράκο του Κούνδουρου, ο ξενύχτης θυμός ύστερα από μια κατάφωρα άδικη επίπληξη, το ανυπέρβλητο κελαρυστό γέλιο σαν αφηγείται μιαν ιστορία με εύθυμους γερομπεκρήδες στην ταβέρνα των αλιεργατών στη Μυτιλήνη, οι ηλιαχτίδες στο μπλουτζίν ενόσω σταυρώνει τα εξαίσια πόδια καθισμένη σε μια λευκή φερφορζέ, το κόκκινο ποδηλατάκι με βοηθητικές ρόδες στα καλντερίμια της Τρίπολης τριών ετών, οι μπελάδες στους οποίους έχει εμπλακεί και οι οποίοι της έχουν κοστίσει ουλές σαν μισοφέγγαρα και θλάσεις αναθεματισμένες και οδυνηρά εγκαύματα, οι Hypaurotis crysalus που κυνηγούσε με την ναμποκοφική δεξιοσύνη της απόχης της στα δώδεκα στο Κολοράντο – συνεπώς αυτός εγκαταλείπει τη βιβλιοθήκη και έρχεται αντιμέτωπος με το θέαμα του Χρόνου που έγινε σάρκα (Beckett, Προυστ, μτφρ. Θωμάς Συμεωνίδης, εκδ. Εστία, σ. 98).

β. Φως τον Αύγουστο, λοιπόν, και συλληβδηνογραφία Σεπτεμβρίου, καθόσον ο τλήμων και αγλαός συνάμα χαρτογράφος του χάους χώρου και χρόνου κατακλύζεται από στροβοσκοπικά φράκταλ ενθυμήσεων ενόσω και πάλι περιπλανιέται στις σελίδες του Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο προκειμένου να συγκροτήσει τη μέθοδο, να εκπονήσει τακτικές και στρατηγικές αναπόλησης και επίσκεψης των σημείων στα οποία εντοπίζει την προέκταση, τις προεκτάσεις μάλλον, της μεταμοντέρνας Αλμπερτίν του, καταγράφοντας εσπευσμένα οδούς και σοκάκια, όρθρους και εσπερινούς, άσματα και φιλμ, σονέτα και σονάτες, υγρούς κύκλους που άφησαν ποτήρια με βότκα στην ξύλινη μπάρα στο Au Revoir, σταχτοδοχεία κατακλυσμένα πριν από τα blues της επιβεβλημένης εγκράτειας, βιβλία που ντανιάστηκαν και διαβάστηκαν τα τελευταία εφτακόσια πενήντα εικοσιτετράωρα, προγεύματα και γεύματα και δείπνα στον Φοίβο και στο Δίπορτο και στον Μπακαλόγατο, γόνιμες αντεγκλήσεις και χάχανα μεταμεσονύκτια, νοερές επισκέψεις στην παιδική ηλικία, τη δική Της και τη δική του, καρδιοχτύπια στα θρανία ενός άλλου αιώνα, μιας άλλης αθωότητας, καλύπτοντας τοιουτοτρόπως όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές γίνεται, μιας και ακολουθεί την προυστική λύση που συνίσταται στην άρνηση του Χρόνου και του Θανάτου, άρνηση του Θανάτου εξαιτίας της άρνησης του Χρόνου (Beckett, ό.π., σ. 97).

γ. Φως τον Αύγουστο, λοιπόν, και συλληβδηνογραφία Σεπτεμβρίου, βλέποντας για πολλοστή φορά, και στο πλαίσιο της επίμονης και αναγκαίας για το ερωτικό γίγνεσθαι ιχνηλασίας σε χώρους και χρόνους, την απόλυτη προυστική ταινία As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty, 288 λεπτά σπαρακτικής και σπαραγμένης αναίρεσης της αδυσώπητης ροής του χρόνου, 17.280 δευτερόλεπτα εκθειασμού της άδολης αγάπης, του πραγματωμένου έρωτος ένθα το ένα δεν είναι το μισό του δύο αλλά τα δύο μισά του ένα, όπου Die Liebe ist ein Verhältnis zweier, die doch füreinander nicht unterschieden sind και επίσης όπου In der Liebe ist das Getrennte noch, aber nicht mehr als Getrenntes, [sondern] als Einiges, und das Lebendige fühlt das Lebendige, πάει να πει Dans l'amour, le séparé existe encore, mais non plus comme séparé : comme uni, et le vivant rencontre le vivant, ήτοι In love the separate does still remain, but as something united and no longer as something separate: the living senses the living, που σημαίνει Στην αγάπη εξακολουθεί να παραμένει το χωριστό, αλλά όχι πια ως χωριστό παρά ως Ενιαίο: και το ζωντανό αισθάνεται το ζωντανό, έτσι συμβαίνει σ᾽ αυτό το συναρμολογημένο από θραύσματα μιας μνήμης που εξερράγη έργο, σ᾽ αυτή τη φιλμική εποποιία του καθημερινού και αιωνίου θριάμβου της αγάπης, στο As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty που μας δώρισε το σωτήριον έτος 2000, θαρρείς προλογίζοντας τον 21^ο αιώνα, αποχαιρετώντας τον 20ό, ο μέγας Mekas, προβαίνοντας και αυτός, λυτρωτικά, στην αέναη απολέπιση της προσωπικότητάς του (Beckett, ό.π., σ. 44).

δ. Φως τον Αύγουστο, λοιπόν, και συλληβδηνογραφία Σεπτεμβρίου, με εναρκτήριο λάκτισμα, που λέει ο λόγος, την υπογράμμιση στη σελίδα 5 του διά του ζόφου υπερβαίνοντος τον ζόφο αριστουργήματος του Cormac McCarthy The Road (εκδ. Alfred A. Knopf, 2006) της προγραμματικής διακήρυξης each the other’s world entire, όπως επίσης και της επαναλαμβανόμενης μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος φράσης-τατουάζ You have to carry the fire, συνεχίζοντας με το άσμα “Decades’’ των Joy Division, προχωρώντας συλλήβδην στο άρωμα του τούρκικου καφέ εν Ελλάδι εκείνο το απομεσήμερο της 19^ης Σεπτεμβρίου του σωτηρίου έτους 2025 στην Πλατεία Ηρώων, στη έκτακτη επίσκεψη στο Αρχείο Καβάφη την άνοιξη του σωτηρίου έτους 2026 καθώς και στις πολύωρες επανειλημμένες συζητήσεις σχετικά με τις αποστρόφους και τις αποστροφές του Αλεξανδρινού, στις τελεσφόρες συστάσεις να μελετηθεί το έργο του ποιητή Amiri Baraka, στην Παρατεταμένη Παράκαμψη Faulkner – Έχω κάνει κι εγώ πολλά, όμως δεν είναι ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα από αυτούς που άλλα λένε κι άλλα κάνουν, και ξέρω ότι ο Γερο-Αφέντης θα με φροντίσει όπως το τελευταίο σπουργίτι που πέφτει από τον ουρανό–, στο πώς διαβάζατε δυνατά ο ένας στον άλλο ολόκληρα κεφάλαια από τη Λέσχη και από την Αριάγνη και από τη Νυχτερίδα, στο πώς δωρίζατε ο ένας στον άλλον μολύβια και γομολάστιχες και σημειωματάρια και στυλό διαρκείας, στις νοστιμότατες σπανακόπιτες που απολαμβάνατε χασκογελώντας προεφηβικά στην οδό Ιπποκράτους, στις ώρες που περάσατε ανάμεσα στις σκακιέρες και στους θεσπέσιους μισότρελους του Καφενείου Πανελλήνιον, στις έμπλεες συναισθημάτων και συγκινήσεων συνάξεις σας στη Μουριά της Χαριλάου Τρικούπη με τον Δημήτρη Παπαχρήστο, σε όλα εκείνα που ειπώθηκαν καθώς και σε όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν και θα ειπωθούν έχοντας αναδυθεί από τη σκοτεινότητα του χρόνου και της συνήθειας και του πάθους και της διανοίας (Beckett, ό.π., σ. 97).