^{ΕΠΙ ΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ}

Καινούριο σπίτι
τιμή ασυναγώνιστη
μεγάλη ευκαιρία μιας συγκυρίας τυχερής
Ευάερο, ευήλιο, επιπλωμένο πλήρως
Ολοκαίνουριο το άφησε ο προηγούμενος νοικάρης
πριν αναχωρήσει
αιφνιδίως
«Σαν να μην κατοικήθηκε ποτέ, εργένης βλέπετε κι αυτός όπως κι εσείς,
τι ιστορία τραγική, τι να σας λέω τώρα»
εξιστορούσε η σπιτονοικοκυρά επιδεικνύοντάς το

Πράγματι,
άφθαρτος ο καναπές-κρεβάτι
όνειρα, προφανώς, δεν κοίμισε ποτέ του
η τραπεζαρία ανέγγιχτη, δεν δεξιώθηκε κανέναν μάλλον
κουζίνα ανέπαφη, δίχως οσμή και γεύση
και οι κουρτίνες, συσκότισης, βαριές
το φορτικό το φως να αποδιώχνουν

Όλα όπως πρέπει δηλαδή
στα μέτρα μου ακριβώς για να ταιριάξουν

Μόνο εκείνο τ’ ολοκαίνουριο λουρί
παρατημένο στη ντουλάπα
σε στάση αναμονής κάποιου λαιμό να δέσει
μου είναι ξένο εντελώς
Κι αφού σκύλο στα σίγουρα
να πάρω δεν σκοπεύω
θα πρέπει χρήση άλλη
για χάρη του να βρω

^{ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ}

Φρόντισες μέσα κι έξω απ΄ το χωριό της Βηθανίας
όλοι να μάθουνε την έλευσή μου*

Προϊόν εμπνεύσεως θεϊκής
με περιέφερες
μετά ανθέων και κλάδων
μες στο πλήθος
Ακκιζόμασταν υπό τα φλας των κινητών
εσύ η δημιουργός κι εγώ το τέκνο το μονογενές,
το εκ του πνεύματος σου εκπορευόμενο

Ω, ναι
σε ακολούθησα πιστά είναι η αλήθεια
σε τούτο τον πανηγυριώτικο χορό
επιδεικνύοντας όσο μπορούσα
τα κάλλη μου και τα χαρίσματά μου
αρνούμενη της φύσης μου
την απαιτούμενη ερημιά

Όμως δεν έπρεπε σ’ εκείνο το
«Ιδού το τέκνο το πρωτοεμφανιζόμενο»
έτσι εύκολα να υποκύψω
παρασυρμένη απ΄ την ελπίδα
μιας δευτέρας παρουσίας
μετά της εξαντλήσεως του αποθέματός μου

Αφού το ήξερα πως κάθε ανάσταση μια σταύρωση
προϋποθέτει πρώτα,
έπρεπε προτού στο «δεύρο έξω» υπακούσω
να ελέγξω:

είχαν τα χέρια σου οπές;

*Εμπνευσμένο από τον στίχο «φρόντισες μέσα κι έξω από τη Βηθανία όλοι να μάθουν την ανάστασή μου» του Γιάννη Βαρβέρη, από το ποίημα «Ο Λάζαρος μετά το θαύμα»