Το δωμάτιο του στοχασμού

Το δωμάτιο του στοχασμού έχει
Σπάνια λουλούδια και ζωγραφικές,
Πράγματα με αξίες αισθητικές,
Και η καλή τέχνη πάντα προέχει.

Τι κρύσταλλα, χρυσάφια και ασήμια
Ντύνουνε τα έπιπλα του ρεμβασμού,
Και βελούδινες οι μουσικές του νου
Διώχνουν από τον χώρο την ασχήμια.

Κι όταν έρχεται το φως το πρωινό
Ή και του δειλινού οι αποχρώσεις,
Μέσα στην καρδιά δεν υπάρχει κενό,

Κι ούτε της θνητότητας εκδηλώσεις·
Το δωμάτιο του στοχασμού έχει
Την ομορφιά θρησκεία και τις γνώσεις !

Οι θόρυβοι της Αγοράς

Σβήνουνε οι θόρυβοι της Αγοράς
Κοντά στου χωριατόσπιτου το τζάκι,
Σαν λαμπρές σκιές οι φλόγες της φωτιάς
Στρίβουν της φαντασίας το δοιάκι.

Απ’ τις στάχτες αναδύεται σκηνή
Μιας περασμένης ζωής, μιας εποχής
Παλιάς που ακόμη μάταια θρηνεί
Το ξεθώριασμα μιας φωνής μοναχής.

Τα φλεγόμενα ξύλα ανασταίνουν
Για μια στιγμή μεγαλεία χαμένα,
Μα πολύ στην καπνοδόχο δεν μένουν

Οι πνοές τους, μόνο φεύγουν θλιμμένα·
Όμως και οι θόρυβοι της Αγοράς
Δεν μνημονεύονται από κανένα !