Κάτω από μπιζελιά θεριά
που ψήλωνε και ψήλωνε
στο φεγγαρόφωτο στο φράχτη
με τους ήχους των τσίγκων
και τα τάσια του αρτεσιανού
από μακριά
και χίλια δυο πεταλούδια στα κλαδιά
και στα σκοτάδια
είδα τη μάνα μου όπως πάντα
και κάθονταν μ’ ένα ομπρελίνο ανοιχτό
που δεν την είχα δει ποτέ να ξεκουράζεται
παρά μόνο όπως εκείνη τ’ αποφάσισε στο τέλος.
Και μου έλεγε
«έλα κάνε υπομονή
»τελειώνει όπου να ’ναι το μεγάλο
»το καλό μας σπίτι να το ξανακατοικήσουμε μαζί
»μόνο που ακόμα δεν ξέρω
»πού να τ’ αφιερώσω
»στα χώματα της πεδιάδας
»όπου μεγαλώσατε
»ή εδώ στην Αθήνα
»ή στων αγγέλων την πολιτεία
»ενδιάμεσα
»ανάμεσά τους να αιωρείται
»σαν στου Χριστούλα το φαρμακείο
»το παλιό εκκρεμές
»που στο σκοτάδι έλαμπε και τραγουδούσε
»κι έπεφτε το τραγούδι του
»σαν κέρματα χρυσαφιά στο πάτωμα ένα ένα»
και
«μη μου πεθάνεις, σε παρακαλώ,
προτού σε φέρει κοντά μου
η αγάπη»

Benjamin Britten (1913-1976):  Σουίτα για σόλο βιολοντσέλο op. 72 (1964)