Ο Νοέμβριος είναι μήνας θεραπευτικός από την έντονη επίδραση της ακτινοβολίας των σχέσεων που μακροημέρευσαν και των σχέσεων που, κατά τρόπο ανεξήγητο, οδηγήθηκαν στον καιάδα των θρήνων. Όπως και να 'χει το πράγμα, ο Νοέμβρης εξαπολύει με διάθεση ιδιαίτερα χαλαρή την ηρεμία του και σκεπάζει με τα βρύα του τη λύπη των δένδρων και τη θλίψη της χλόης, δημιουργώντας ένα ενιαίο πεδίο μικρών εναλλαγών χρωμάτων, αυτό που πρώτος και καλύτερος ο Αριστοτέλης ονόμασε «το χνούδι της αγάπης». Ο προστατευτικός αυτός ιστός των βρύων εισχωρεί και στα όνειρα των ανθρώπων, καλύπτοντας τις τρύπες απ΄ όπου προβάλουν οι εφιάλτες των μεγάλων νυχτών και διατηρώντας υγρό το υπόστρωμα και τις ρίζες των ελπιδοφόρων ανοιξιάτικων σκέψεων. Μερικές φορές η πρόκληση είναι μεγάλη, καθώς βλέπεις τον εαυτό σου να περπατά πάνω στα αφράτα, ολοζώντανα βρύα, νιώθεις τα πόδια να βουλιάζουν στο στιβαρό χνούδι και, σε κάθε βήμα, να ξεπετάγεται η ελαφρώς ασήμαντη ηχώ της νύχτας, ωθώντας τα γυμνά σου πέλματα τόσο, όσο χρειάζεται για ένα ακόμη άφοβο βήμα στο σκοτάδι που απλώνεται.
Τη μοναδική αυτή ασφάλεια της επαφής που προσφέρουν τα βρύα στο άγγιγμά τους, ο διάσημος ψυχολόγος Άλμπερτ Μπαντουνά ονόμασε «χαρούμενος περίπατος στο πεπρωμένο». Στην Ουγγαρία, στην πόλη Σέγκεντ, γιορτάζουν την (εμ)βρυογένεση όταν τα βρύα αρχίζουν να εξαπλώνονται, καλύπτοντας τους κορμούς των δένδρων στο δάσος του Erzsébet Liget. Την ημέρα εκείνη, οι Ουγγαρέζοι εκδράμουν στο δάσος σιγοτραγουδώντας:

Πάρε με μαζί σου
στην απαλή σου αγκάλη
πριν έρθει ο ήλιος
και ψάχνω γι΄ άλλη.

Έπειτα, αποκόβουν ένα μικρό κομμάτι βρύων και το κρατάνε για γούρι μέχρι τον επόμενο Νοέμβρη, για να είναι ο χειμώνας που έρχεται φιλικός και οι νύχτες τους ήρεμες.

Στους μεσογειακούς λαούς τα βρύα ―όταν ευδοκιμούν― περνούν μάλλον απαρατήρητα, στην καλύτερη των περιπτώσεων χρησιμοποιούνται σαν διακοσμητικά στα ανθοπωλεία ή στην βάση των χριστουγεννιάτικων δένδρων, ίσως η αρμύρα της θάλασσας συντηρεί τον χαρούμενο περίπατο στο πεπρωμένο ανεξαρτήτως εποχής.