Στο πρόσωπο μου κουβαλώ την άμμο
μια πυραμίδα από λέξεις και κινήσεις
(που έκτισες στο σώμα μου)

Κουβαλώ τον φόβο του Φαέθωνα,
μια βαθιά ματιά μέσα στους αιώνες
που με κυνήγησαν αλύπητα

Ίσως είμαι ένας Αδριανός
σαστισμένος μπροστά
στα μάτια μιας μιγάδας
στα κατακρεουργημένα στήθη
μιας Αφρικανής

Όχι δεν είμαι Παλαιστίνιος, δεν είμαι Λιβανέζος,
μόνο Πρόσφυγας ανατολίτης

Με αποκάλεσαν γιο του Θεού,
γιο της Αφροδίτης,
με αποκάλεσαν πνεύμα αθάνατο,
με 7 ψυχές και αναρίθμητες μετενσαρκώσεις,

Μου απέδωσαν τις ιδιότητες του πουλιού
την κίνηση του αετού
τα χαρίσματα του Οδυσσέα,

Μα παραμένω ένα παιδί σε απορία,
σε ένα σώμα ψημένο
στις στάχτες ενός ατέλειωτου μεσημεριού,
μιας ιδρωμένης Μεσογείου.