______________
Γράμματα από τις Διασπασμένες Πολιτείες της Αμερικής, 5
^{___________________}

Ένα μεγάλο πεδίο στο οποίο οι εχθροί του προοδευτισμού έχασαν τους «πολιτισμικούς πολέμους» (1980-2000) είναι οι συλλογικές ταυτότητες και οι διεκδικήσεις τους. Στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα, πολλές και διάφορες ταυτότητες συγκροτήθηκαν με βάση τη φυλή, την εθνότητα, τη γλώσσα, τη θρησκεία, την ιστορία, τη ρίζα, το φύλο, τον τόπο και άλλα κριτήρια. Πρόβαλαν μια μοναδικότητα, δημιούργησαν αφήγημα, άσκησαν κριτική, διεκδίκησαν αναγνώριση, απαίτησαν σεβασμό. Οι λεγόμενες μειονότητες ήρθαν τότε δυναμικά στο προσκήνιο της παγκόσμιας κοινωνίας και γνώσης.

Η πρώτη αντίδραση των συντηρητικών σε αυτό το μέτωπο ήταν να επικαλεστούν υποκριτικά παραδοσιακές αρχές του Διαφωτισμού: Είμαστε όλοι άνθρωποι (= ίδιοι), όλων οι ζωές αξίζουν (κι όχι μόνο των θυμάτων), όλοι έχουμε τις ίδιες αξίες κι εμπειρίες. Επιχείρησαν έτσι να εξαφανίσουν το αλλιώτικο μέσα στο όμοιο, εξομοιώνοντας κώδικες, τόπους και τρόπους. Προς μεγάλη τους έκπληξη, αυτή η ισοπεδωτική άποψη δεν είχε ευρεία απήχηση επειδή ο Μεταμοντέρνος σκεπτικισμός είχε ήδη ακυρώσει τις Διαφωτιστικές γενικεύσεις. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι με τον ίδιο τρόπο – η εποχή της διαφορετικότητας είχε επικρατήσει. Έτσι οι αντίπαλοί της έπαψαν να την καταπολεμούν και άλλαξαν τακτική, υιοθετώντας την με εξαιρετικά στρατηγικό σκοπό, όπως έκαναν και με τόσες άλλες αριστερές θέσεις και τακτικές στον 21^ο αιώνα.

Τώρα οι Ρεπουμπλικάνοι ανεμίζουν ασύστολα σημαίες ταυτοτήτων και διεκδικούν δικαιώματα μειονοτήτων. Χρησιμοποιώντας την αριστερή γλώσσα της δεκαετίας του 1980, ο σημερινός λευκός, άνδρας, οικογενειάρχης, Χριστιανός, Αγγλο-Σάξονας, βολεμένος (αλλά και όσοι διαφορετικοί φιλοδοξούν να αφομοιωθούν και να του μοιάσουν) μας φωνάζει κατάμουτρα πως ανήκει σε μειονότητα, πως φοβάται να βγει από το σπίτι του, να γιορτάσει τα Χριστούγεννα, να εκφράσει γνώμη για τον Εμφύλιο (υπέρ των Νοτίων), να κάνει κριτική στους Μαύρους (που είναι κατώτεροι), να διαφωνήσει με γυναίκες (που δεν κάθονται στην κουζίνα) και να συναναστραφεί μετανάστες (που είναι επικίνδυνοι) επειδή, κατά την παρανοϊκή γνώμη του, όλοι αυτοί έχουν στα χέρια τους όλη τη δύναμη και τον κάνουν να αισθάνεται ξένος στη χώρα του. Αυτός ο αλλοτριωμένος λευκός ισχυρίζεται πως είναι η μόνη πραγματική μειονότητα!

Στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο παρατηρούμε όλο το φάσμα της αντιδραστικής αντεπανάστασης καθώς ο φασισμός επιτίθεται στην «πολιτική ορθότητα», η πατριαρχία στη «γυναικοκρατία», ο ρατσισμός στην μετανάστευση, η αστυνόμευση στα δικαιώματα και η απαγόρευση στις ελευθερίες. Ταυτόχρονα, ο αντι-διανοουμενισμός παριστάνει τον αντι-ελιτισμό, η λογοκρισία την ελευθερία λόγου, η ακροδεξιά τον αντισυστημισμό και η αδικία την απελευθέρωση.

Έχοντας υιοθετήσει τη λογική και ρητορική του αριστερού αγώνα για ισότητα και δικαιοσύνη, οι Ρεπουμπλικάνοι παριστάνουν τις μειονότητες και υποδύονται τα θύματα. Δεν καταγγέλουν πλέον τη διαφορετικότητα αλλά αντίθετα τη διεκδικούν για λογαριασμό τους: Είναι αυτοί που υφίστανται διακρίσεις και διώξεις. Διαπιστώνουμε ακόμα μια φορά πως έχουν τόση έλλειψη αρχών και επιχειρημάτων που έρχονται στον πόλεμο των ιδεών και των συμβόλων με τον αριστερό εξοπλισμό των αντιπάλων τους – ενισχυμένο με ένα κορυφαία δεξιό πλεονέκτημα, την αδίστακτη βία που μισεί και συντρίβει κάθε προοδευτικό νεωτερισμό.

Αποτέλεσμα είναι ο διάχυτος αυταρχικός εκδικητισμός εναντίον της ριζοσπαστικής διαφορετικότητας η οποία επικράτησε στους πολιτισμικούς πολέμους. Στη σημερινή Ρεπουμπλικανική διαφορετικότητα η εξουσία δυναστεύει, δολοφονεί και κατακτά στο όνομα της αμφισβήτησης, της εξέγερσης και της ελευθερίας. Αυτό σημαίνει πως, όσοι αγωνίζονται να αντισταθούν στη τυραννία, θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα καινούριο λεξιλόγιο και ρεπερτόριο για να ακουστούν.