Άγραφες μνήμες μυριάδων χειμώνων

Για μυριάδες χειμώνες, άγραφες ιστορίες
είπαν στα πλήθη για θεούς, για ήρωες και έρωτες·
χιλιάδες μύθοι κρατήθηκαν σε χιλιάδες φωνές
και ζέσταναν γενιές μαζεμένες γύρω στις φωτιές
με δύναμη αρχέγονη, στροφές χωρίς γράμματα,
γραμμή γραμμή υφαίνανε στον αέρα τις μνήμες
καταγράφηκαν ασφαλείς με φωνητικές χορδές,
και μούσες μάς κρατήσαν ενωμένους συγχορδία.
Λόγος, ήχος γίνονταν εκεί αχώριστοι
στις στροφές με το μήνυμα, είμαστε ταυτόσημοι.

Μήνυμα στον τοίχο

(Κατά το «Γράμμα σ' ένα νέο ποιητή» του Γιώργου Βέλτσου)

Σπουδαστές που κάθονται στο πλευρό μου, ακριβώς μπροστά από έναν τοίχο, δίνουν τις απαντήσεις τους ο ένας μετά τον άλλον στο ερώτημα της Μάγια Αγγέλου για το πεζό και το έμμετρο ποίημα· και καθώς ακούω, γράφω στον τοίχο προσπαθώντας να συμπεράνω ποια είναι η διαφορά, όμως ξαφνικά, όλοι οι άλλοι έχουν τελειώσει ενώ εγώ ακόμη αναρωτιέμαι. Πιάνω το βλέμμα της Μάγια και αρχίζω να της δίνω μια απάντηση, συνειδητοποιώντας ότι μιλώ χωρίς να διαβάζω το μήνυμα στον τοίχο για το πώς τα πεζά ποιήματα μπορούν να έχουν μια ομορφιά αδιάσπαστη ακόμα και όταν σπάνε τις γραμμές, αλλά η Μάγια απομακρύνεται, γεγονός που μου προκαλεί ένα αίσθημα κατάρρευσης, μια αμφιβολία για το αν η ποιητική ομορφιά έχει σημασία, την οποία αμέσως αντικαθιστώ με την ίδια παράλογη αίσθηση αισιοδοξίας που με ώθησε να παρακολουθήσω αυτό το μάθημα ποίησης εξαρχής, λέγοντας στον εαυτό μου:

«Ίσως επιστρέψει με κάποιου είδους συσκευή για να ηχογραφήσει αυτά που λέω».