Ένας προθάλαμος γραφείου, με λιτή επίπλωση και ένα ανθοδοχείο που προσπαθεί, μάταια, να ομορφύνει το χώρο. Το ρολόι στον φθαρμένο τοίχο δείχνει 9 ― πρωινή ώρα, αν κρίνουμε το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Στον τοίχο δεσπόζει η επιγραφή «Καλώς ήλθατε στο Πρακτορείο Μοντέλων Διάσημων Ζωγράφων» με την εικόνα μιας παλέτας από κάτω και την ένδειξη «Παρακαλώ καθίστε». Αυτό ακριβώς κάνουν τα έξι υποψήφια μοντέλα που προσδοκούν να προσληφθούν από κάποιο διάσημο ζωγράφο, να γίνουν η μούσα του και να κατακτήσουν την εικαστική αιωνιότητα. Ποιος θα επιλέξει ποια δεν αποτελεί γρίφο. Το φανερώνει η τεχνοτροπία και η αισθητική που χαρακτηρίζει την καθεμία.
Την ευρηματική γελοιογραφία, που έγινε διαδικτυακό φαινόμενο, υπογράφει ο Αμερικανός σκιτσογράφος Χάρι Μπλις, έργα του οποίου δημοσιεύονται σε πάνω από 50 εφημερίδες διεθνώς. Το «Πρακτορείο Μοντέλων Διάσημων Καλλιτεχνών» είναι ένας φόρος τιμής σε διάσημους ζωγράφους, με τις εικονιζόμενες γυναικείες φιγούρες να παραπέμπουν σε εμβληματικούς πίνακες από την ιστορία της τέχνης. Η ψηλή, επιμήκης φιγούρα που κάθεται κάπως άβολα στην άκρη αριστερά, προφανώς είναι η «Ζαν Εμπουρκέν με κίτρινο πουλόβερ» του Αμεντέο Μοντιλιάνι (1918). Όλα παραπέμπουν σε εκείνη, πλην του χρώματος στο πουλόβερ. Ο Μπλις κλείνει περιπαικτικά το μάτι στους φιλότεχνους, δίνοντας πολύ πιο σκούρο τόνο στο ρούχο. Δίπλα της κάθεται ένα άλλο μοντέλο, με το πολύ συγκεκριμένο και αναγνωρίσιμο «κυλινδρικό» στυλ (tubism) του Φερνάν Λεζέ.
Όσο ήρεμο και υπομονετικό είναι το εξ αριστερών μοντέλο, τόσο αγχώδες δείχνει το εξ ευωνύμων. Η φιγούρα του ‘Εντβαρ Μουνκ (1893) δεν μπορεί να συγκρατήσει την κραυγή της στο θάλαμο αναμονής, λόγω του αφόρητου άγχους και της υπαρξιακής αγωνίας που δεν λένε να κοπάσουν μέσα της. Κάτι που σίγουρα δεν βιώνει το γαλήνιο λευκό μοντέλο δίπλα της. Το γερμένο κεφάλι δεν σημαίνει ότι αποκοιμήθηκε περιμένοντας. Το κυβιστικό στυλ, άλλωστε, με τις πολλαπλές οπτικές γωνίες ταυτόχρονα, χαρακτηρίζουν τον Πάμπλο Πικάσο.
Δίπλα από την κλειστή πόρτα του ατζέντη, που όλες περιμένουν να ανοίξει και να παρουσιαστεί η ευκαιρία της πρόσληψης, κάθεται ένα μοντέλο που μοιάζει να περιμένει το κάλεσμα του Έντουαρντ Χόπερ. Το ανήσυχο βλέμμα (θα με προσλάβει;) συμπληρώνει το ντύσιμο και η κόμμωση της εποχής του ζωγράφου, μαζί με την αποτύπωση της απομόνωσης και της μελαγχολίας που χαρακτηρίζουν τους πίνακές του.
Ο συνωστισμός του καναπέ ανάγκασε την έκτη υποψήφια να βολευτεί σε ένα κάθισμα δεξιά, επιτρέποντας στον σκιτσογράφο να μεταβάλλει την προοπτική της «μονόπλευρης» ματιάς στην εικόνα. Η προφίλ φιγούρα της γηραιάς κυρίας δεν είναι άλλη από τη «Μητέρα του Ουίστλερ» (1871), έργο του (υιού) Τζέιμς Άμποτ ΜακΝιλ Ουίστλερ. Ζωγραφισμένος στο Λονδίνο, ο διάσημος πίνακας προέκυψε τυχαία. Όταν το μοντέλο που ποζάριζε αρρώστησε, η 67χρονη μητέρα του Ουίστλερ, Άννα, πήρε τη θέση της. Αρχικά όρθια, αλλά της ήταν δύσκολο να σταθεί, με αποτέλεσμα να προκύψει το εμβληματικό καθιστό προφίλ. Αναπαράγοντας την εικόνα, ο Χάρι Μπλις πρόσθεσε μια χιουμοριστική, πλην αιτιολογημένη διαφορά: Στο πρωτότυπο η μητέρα ακουμπά την πλάτη της σε μια ξύλινη καρέκλα και τα πόδια της σε ένα σκαμνάκι. Σε μια σύγχρονη αίθουσα αναμονής προσφέρεται μόνο ο τοίχος.
