ΣΤΙΓΜΑΤΑ

Όμορφη άνοιξη

τόσο όμορφη

που πονάει.

Σε κάποιον τόπο έρημο του Ιράν, βρίσκεται ένας πέτρινος πύργος όχι και πολύ ψηλός, χωρίς πόρτα, ούτε παράθυρο. Στο μοναδικό του δωμάτιο (με πάτωμα από χώμα και σχήμα κυκλικό) υπάρχει ένα ξύλινο τραπέζι κι ένας πάγκος. Σ’ αυτό το κυκλικό κελί, ένας άνθρωπος που μου μοιάζει γράφει με μια ακατανόητη γραφή ένα μακρύ ποίημα για κάποιον που σ’ ένα άλλο κυκλικό κελί γράφει ένα ποίημα για κάποιον που σ’ ένα άλλο κυκλικό κελί…  Αυτή η πορεία δεν τελειώνει πουθενά και κανένας δεν θα μπορέσει να διαβάσει τι ακριβώς γράφουν οι έγκλειστοι.

[ Από τη συλλογή Ο αριθμός, 1981. Μετάφραση Δ. Καλοκύρης ]

Στην παράδοση του ευρωπαϊκού βορρά, χρειάζεται ανθρώπινη προσπάθεια για να γύρει το δέντρο. Στον νότο συνήθως δεν χρειάζεται, γιατί το κάνει μόνος του ο αέρας!

(Μια αφιέρωση στον μισό αιώνα πριν: 1976-2026)

Επάνω: Από την οσκαρική κλασική σουηδική “Πηγή των Παρθένων / Jungfrukällan” (1960) του Ίνγκμαρ Μπέργμαν.
Κάτω: Από την κλασική φύση του Ιονίου
(φωτ.+σύνθεση: ΒΛ.)

Άνοιξε την πρόσκληση και είπε ναι. Πήγε στο ασπρόμαυρο πάρτι μόνη, είχε πολύ κόσμο, μουσική, ποτά και σερπαντίνες. Τα φώτα αναβόσβηναν ανάλογα με το ρυθμό της μουσικής και το σαλόνι έμοιαζε με σκακιέρα. Εκείνη είχε ντυθεί μοιραία Γυναίκα φορώντας μαύρο κολλητό φόρεμα και από μέσα λευκή καρδιά. Υποσχέθηκε στον άντρα της ότι στις δώδεκα τα μεσάνυχτα θα επέστρεφε σπίτι. Το είπε, αλλά δεν το έκανε. Η ώρα πέρασε, τα μεσάνυχτα ήρθαν όπως πάντα, η γυναίκα έμεινε στο πάρτι και έζησε αυτή καλά και οι άλλοι όπως ζούσαν.

Ο Νίκος ο Χουλιαράς αγαπούσε ιδιαίτερα δυο πολύ ολιγόλογα ρεφρέν, πάρα πολύ ολιγόλογα, σαν το Μολών Λαβέ λακωνικά.
Πρώτα, το ηπειρώτικο στο:
                        «Χτες αργά με το φεγγάρι
                        σ’ είδα μ’ άλλο παλικάρι.
                        Άλλον αγαπάς,
                       άλλον αγαπάς».

Κι ύστερα, από του Απόστολου Χατζηχρήστου:

                        «Τράβα, τράβα, τράβα, καροτσέρη, τράβα,
                        και στο Καλαμάκι κόψε για ουζάκι.
                        — Ε, ρε ντουνιά!».

Δίκιο μεγάλο είχε. Όπως και για τον κρητικό του αγαπημένο στίχο: «Από τη χέρα το βαστώ και πάλι αναζητώ το».

Τι πιο πέρα από αυτά, ποια πιο μεγάλη ποίηση; Και ποια πιο μεγάλη υπέρβαση από αυτές τις εξαίρετες ταπεινότητες, τις μάχες τις πιο σκληρές με την άχαρη πραγματικότητα, με των ανθρώπων και της ζωής τα παράξενα;

(Ακούγαμε μαζί σε μια παράσταση τα μουσικά κατορθώματα ενός μπερδεμένου νεαρού τότε συνθέτη, μετέπειτα αρκετά γνωστού και μη εξαιρετέου. Τον ρώτησα πώς του φαίνονταν. Είπε ο Νίκος: — Σαν τεκές Σουηδού αρχιτέκτονα στην Εκάλη...).

Σιωπηλός μάρτυρας

Θρασύτατη απόπειρα διάρρηξης σημειώθηκε σε μια αθηναϊκή συνοικία. Αυτόπτης μάρτυρας ο πυρόξανθος γάτος (ή μήπως γάτα;) στάθηκε αδύνατον να βοηθήσει τις αστυνομικές αρχές, λόγω ανυπέρβλητων γλωσσικών εμποδίων.