Από τότε στέλνω σήματα μορς απ' το βυθό: ... _ _ _ ...
Με τέτοια μάγια μάς κράτησε η αφιλόξενη πόλη
Τρία πιάτα γεμάτα και ένα άδειο. Το κοίταξε, ύστερα κοίταξε τη μητέρα του: «Για πόσο ακόμα θα το βάζεις στο τραπέζι;»
Από πού να πιαστώ; Κοιτάζω δεξιά μου έξω από το παράθυρο αναζητώντας κάποιο σπίτι ή κάνα τυροκομείο...
Το Δημητράκης πάντως έμεινε. Ο λοχαγός, ο δάσκαλος, οι συνάδελφοι, ο προϊστάμενος, ο γιατρός, όλοι τον φώναζαν έτσι
