Τα μόνα κορίτσια που δεν συμπαθώ είναι τα κουνούπια, καθώς τα θηλυκά είναι εκείνα που τσιμπούν, στο αίμα ανθρώπων και άλλων ζώων θρεπτικά υλικά για τα αβγά τους αναζητώντας. Μου είναι αδύνατον να αντιδράσω αμερόληπτα, αποδίδοντας το δίκαιο, που και αυτά έχουν, στα θηλυκά κουνούπια, όταν με μανία ξύνομαι από το τσίμπημά τους. Υβρίζω την ώρα και τη στιγμή που τα κουνούπια ερωτεύτηκαν και έκαναν αβγά, ενώ δικαίωμα στο μετά εταίρων σεξ έχουν όλα τα έμβια όντα, αν στην άκρη σύρεις κάποια ερπετά και άλλα ερμαφρόδιτα ζωντανά, που μόνα τους τη βρίσκουν, όταν αναπαράγονται. Επιπλέον, έχω εξελιχθεί σε οπαδό του ταμία των ανέμων Αιόλου, καθώς ο ισχυρός αέρας δεν επιτρέπει στα κουνούπια να προσγειωθούν πάνω στην επιδερμίδα, ακόμη και αν προηγουμένως σύχναζαν σε υγρά υπόστεγα κάποιας σχολής Ικάρων. Λες και σε άλλη Ήπειρο βρίσκομαι, στις κορυφές της Πίνδου, αέρα φωνάζοντας μόλις Ιταλίδες που φορούν φουστάνια δω, μήπως και ο άνεμος τα σηκώσει. Δεν είναι απλώς ο σεβασμός στο κάλλος, στον οποίο προτρέπει ο ελληνο-ρωμαϊκός πολιτισμός. Είναι και η προοπτική τα κουνούπια εκείνες να προτιμήσουν.
