Το τελευταίο κείμενο που έστειλε ο συγγραφέας στον «Χάρτη»
Έτσι δημιουργήθηκε το πρόσωπό μου: μια σύνθεση γεωμετρίας όπου η οικογένειά μου τ’ άφησε όλα στην τύχη
Σε κάθε στάλα μύριζε θεομηνία...
Εσύ συνέχισε να πιστεύεις / πως / δεν είναι όλοι οι πόλεμοι εμφύλιοι ;
Επτά μικρο-διηγήματα
Είναι ο κυρ Στέφανος ο συντοπίτης ή ο Στέφ ο σίριαλ κιλερ;
Κάθε πρωί / με βρίσκει η μνήμη / σαν ζώο που ξέρει τη μυρωδιά μου / και δεν ξεγελιέται
Δεν αναρωτηθήκαμε / τι γύρευε το λεωφορείο εδώ πέρα. / Αργότερα αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι / ίσως και να 'χαμε πεθάνει.
Μπλε το πρώτο βήμα πριν το χάος / μετά το άπειρο / αφήνομαι στην ομορφιά του
Πέρα απ΄το σώμα μου κατοικώ συχνά. / Δαμάζω την εικόνα μου με κατασκευασμένα θέλγητρα
Η μήτρα του τυχαίου, αέναα γεννά / πρότυπα ταλαντώσεων που αφανίζονται
Μαθημένη, / ρίχνει τα ζάρια του καιρού, / ν’ αλλάξει / ο Γαλαξίας / προσδοκά, / σε ροή ευχών
Τι μπορεί να σημαίνει να γεννηθείς πλάι στη θάλασσα;
Ένα είναι βέβαιο. Οι τεκτονικές σου πλάκες τραβάνε προς το θέρος
Έκανα όπισθεν, χωρίς να γυρίσω, κι έμεινα στα μεγάλα γράμματα KIKI και στην θελκτική πρωταγωνίστρια του εξωφύλλου
Όμως καμιά φορά έρχεται μια βροχούλα ή μια καταιγίδα, το μολύβι σβήνει κι ο κύκλος χάνεται. Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν προφτάσανε
Οι λέξεις που πετούσαν στον κρύο αέρα αποτελούσαν τα κομμάτια μιας πανοπλίας που τον κρατούσε με το βάρος της σε εγρήγορση
Δέχτηκε ταπεινά τα συγχαρητήρια και προχώρησε στο νέο του γραφείο
