Μνημείο πεσόντων

Άλις Όσβαλντ

{μτφρ: Μυρσίνη Γκανά}

Η Άλις Όσβαλντ επιχειρεί μια ανασκαφή της Ιλιάδας, μεταφράζει από το πρωτότυπο και δημιουργεί ένα «προφορικό νεκροταφείο», ένα μεγάλο ποίημα-φόρο τιμής στους νεκρούς και των δύο στρατοπέδων του Τρωικού πολέμου, υπενθυμίζοντας ότι μία από τις βασικές λειτουργίες του έπους, και όλης της λογοτεχνίας, είναι η διατήρηση της μνήμης.

«Ο πρώτος που πέθανε ήταν ο ΠΡΩΤΕΣΙΛΑΟΣ Άντρας ταγμένος βούτηξε με φούρια στο σκοτάδι Με σαράντα μελανά καράβια ν’ αφήνουν πίσω τους τη γη Άντρες σάλπαραν μαζί του από εκείνους τους γκρεμούς που τους φωτίζουνε λουλούδια Όπου το χορτάρι δίνει στα πάντα τροφή Πύρασος Ίτων Πτελεός Ανδρών Πέθανε στον αέρα πηδώντας για να φτάσει πρώτος στην ακτή Το σπίτι του έμεινε μισοχτισμένο Πετάχτηκε η γυναίκα του γδέρνοντας τα μάγουλά της Ο Ποδάρκης ο σε όλα λιγότερος αδελφός του Πήρε το πόστο του αλλά αυτά έγιναν πριν πολύ καιρό Βρίσκεται στη μαύρη γη χιλιάδες χρόνια τώρα».

Η Άλις Όσβαλντ γεννήθηκε το 1966. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Οξφόρδη και ζει στο Ντέβον με τον σύζυγο και τα τρία παιδιά της. Έχει λάβει σημαντικά βραβεία για το έργο της (Βραβείο T. S. Eliot, 2002, Geoffrey Faber Memorial Prize, 2005, Ted Hughes Award, 2009, Warwick Prize for writing, 2013, Costa Award for Poetry, 2016, Griffin Poetry Prize, 2017).

Ο Λέοναρντ Κοέν με δικά του λόγια

Λέοναρντ Κοέν

{Ανθολόγηση - μτφρ: Εύη Μαραγκού}

Ο Λέοναρντ Κόεν απέχει πολύ από το να είναι ένας ακόμα τραγουδοποιός που συγκινεί με τη μουσική και τους στίχους του. Υπήρξε ένας άνθρωπος που ασχολήθηκε τόσο αδυσώπητα, όπως λέει, με τον εαυτό του, ώστε αναποδογύρισε τη συνηθισμένη φορά των πραγμάτων και κατόρθωσε να κάνει έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και τη ζωή τους στο ιδιωτικό, στο προσωπικό, στο συγκεκριμένο που κάθε φορά αφηγούνται τα τραγούδια του. Κατόρθωσε ν’ αξιωθεί αυτή τη χάρη.

ΗΤΑΝ ΤΟ ΧΙΡΜΠΕ ΧΙΖΕ

S. Yishar


Γραμμένη όσο αντηχούσαν ακόμη οι πυροβολισμοί του πρώτου αραβοϊσραηλινού πολέμου, η νουβέλα «’Ηταν το Χιρμπέτ Χιζέ», που κυκλοφόρησε στα εβραϊκά το 1949, είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της ισραηλινής λογοτεχνίας. Τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών, έγινε το επίκεντρο έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης και συνεχίζει μέχρι σήμερα να ενοχλεί και να προκαλεί συζητήσεις. Ο αφηγητής, ένας ανώνυμος στρατιώτης, συμμετέχει στην επιχείρηση εκκένωσης ενός παλαιστινιακού χωριού από τον ισραηλινό στρατό και περιγράφει όχι μόνο τα όσα βρίσκουν και κάνουν εκεί ο ίδιος και οι συμπολεμιστές του, αλλά και, κυρίως, τη δική του προσωπική πάλη ανάμεσα σ’ αυτό που ξέρει ότι πρέπει να γίνει και τη συνείδησή του, την πίστη σε ένα όραμα και τη φρίκη των όσων απαιτούνται για να γίνει το όραμα πραγματικότητα.

Κάτι με χτύπησε σαν κεραυνός. Μεμιάς τα πάντα απέκτησαν διαφορετικό νόημα: εξορία. Αυτό ήταν εξορία. Αυτή ήταν η εξορία. Έτσι ήταν η εξορία. […] Δεν βρέθηκα ποτέ στη Διασπορά –είπα στον εαυτό μου–, ποτέ δεν είδα πώς είναι… αλλά κάποιοι μου μίλησαν, μου είπαν, με συμβούλεψαν, μου εξιστόρησαν επανειλημμένα, από κάθε κατεύθυνση, σε βιβλία και εφημερίδες, παντού: εξορία. Αυτή η λέξη υπήρχε γραμμένη σε κάθε νευρώνα μου. Η διαμαρτυρία του έθνους μας προς τον κόσμο: εξορία! Είχε μπει στον οργανισμό μου, προφανώς, με το γάλα της μάνας μου. Τι είχαμε διαπράξει σήμερα; Δεν είχα πουθενά να πάω, να απομακρυνθώ. Κατέβηκα και ανακατεύτηκα μαζί τους, όπως κάποιος που ψάχνει για κάτι.

«Μια εκπληκτική νουβέλα…Φόρος τιμής στην κριτική σκέψη»The Guardian

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Καρολίνα Μέρμηγκα


Μέσα από την προσωπική ιστορία του γιατρού Κωνσταντίνου Μ. (1874-1941) ξετυλίγεται η άνθηση της αθηναϊκής αστικής τάξης με τις χάρες και τις αδυναμίες της, οι πόλεμοι και οι πολιτικές διαμάχες που έσκισαν τη χώρα στα δύο, οι βαθιές πληγές και οι μεγάλες στιγμές δόξας της Ελλάδας.Ένα ιστορικό μυθιστόρημα όπου ο έρωτας, τα ηθικά διλήμματα, η ματαιοδοξία, η προσφορά, οι φιλοδοξίες και η αίσθηση χρέους συνθέτουν τον καμβά μιας γενιάς Ελλήνων, επώνυμων κι ανώνυμων, που σήμερα μοιάζουν μακρινοί και άγνωστοι, όμως συνεχίζουν να μας καθορίζουν με τρόπο ανεξίτηλο.

ΒΡΑΧΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Χρήστος Μπράβος


ΗΜΕΡΟΣ ΥΠΝΟΣ

στὸν Χρῆστο Κεραμίδα

Χιόνι σεντόνι τρυφερὸ γιὰ τοῦ φιδιοῦ τὸν ὕπνο.
Χιόνι καὶ πένθιμο σκυλὶ βραχνὸς προφήτης.
Μὲ νύχια παγωμένα ὁ λύκος κρύβεται.
Μὲ φόβο οἱ ζωντανοὶ τὴν πόρτα κλείνουν.
Κοιτᾶς ἀπ’ τὸ παράθυρο: Καπνίζουν τὰ πηγάδια.
Χιόνι· κι ἀνάψαν τὴ φωτιὰ στὸν κάτω κόσμο.
Ὁ κυνηγὸς στὸ πέρασμα τὸ σπίρτο πίνει.
Τὸν λύκο, ποὺ ἐχύμηξε πίσω του, δὲν τὸν βλέπει.
Νύχτα μὲ πένθιμο σκυλὶ στὸν σάπιο φράχτη.
Κι οἱ πεθαμένοι ἀκοῦν· καὶ περιμένουν.

ΑΝΤΙΣΤΙΞΕΙΣ

Γιάννης Ευσταθιάδης


Η μουσική τριλογία του Γιάννη Ευσταθιάδη συγκεντρωμένη σε έναν τόμο. Η μνήμη, η ζωή, η μουσική αλλά και οι υπόλοιπες τέχνες, ακολουθούν απρόβλεπτες διαδρομές και σχεδιάζουν έναν πολιτιστικό χάρτη που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια του προσωπικού. Αν, κατά βέβηλη παραφθορά ενός πασίγνωστου αφορισμού, μουσική είναι όσα ακούγονται, τα δοκίμια αυτά επιχειρούν να καταγράψουν τις ακροαστικές εμπειρίες από τη μουσική και να λειτουργήσουν σαν αποκωδικοποιητές μουσικών εντυπώσεων, όπως αυτές άναρχα συγκροτούν μέσα μας το δικό τους ηθικό corpus.

«Μικρά λογοτεχνικά κομψοτεχνήματα που διαβάζονται σαν κομψές εξισώσεις του νου αλλά και της καρδιάς […]» Ηλίας Μαγκλίνης Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Οδηγεί με συναρπαστικό τρόπο τον αναγνώστη στο σύμπαν του μουσικού του κόσμου.»
Γιώργος Μονεμβασίτης ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ