Το παιδί

Γιάννης Παλαβός

Παιδιά, γονείς, αλεπούδες, σπουργίτια, χωράφια, άγιοι.
Δώδεκα διηγήματα, καρποί μιας κερασιάς που ανθίζει κάτω απ’ το νερό.

Το πολυαναμενόμενο, νέο βιβλίο του Γ. Παλαβού (Κρατικό Βραβείο Διηγήματος και Βραβείο του περ. «Ο Αναγνώστης» για την πρώτη του συλλογή διηγημάτων: ΑΣΤΕΙΟ)

Νεοελληνική αθυροστομία – 3 τόμοι

Μαίρη Κουκουλέ

Το δυσεύρετο (για πάνω από 20 χρόνια εξαντλημένο), μνημειώδες έργο της Μαίρης Κουκουλέ, αναπαραγωγή της πρώτης έκδοσης.

«Η Μαίρη Κουκουλέ, αλλά και ο Αμερικανός λαογράφος G. Legman, που την προέτρεψε να κάνει αυτή τη δουλειά και έγραψε την εισαγωγή στο βιβλίο της, υπογραμμίζουν τον ανατρεπτικό χαρακτήρα των νεοελληνικών αθυροστομιών, αφού σ’ αυτές τα “όσια και ιερά” του έθνους γελοιοποιούνται και μάλιστα από κοινωνικά καταπιεσμένες ομάδες, όπως οι μαθητές, οι φαντάροι κ.λπ.». [ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ, 1986]

«... δάσκαλοι, παπάδες, αστυνομικοί, γονείς, πολιτικοί ή ποδοσφαιρικοί αντίπαλοι, θείοι και θείες, οι αρχαίοι Έλληνες (εδώ θα βρείτε πλήρη και σε διαφορετικές παραλλαγές τη σεξουαλική Ιλιάδα), διάφοροι σοφοί και σοφίες, το έθνος, η πατρίδα, το κόμμα, η θρησκεία, η πορνεία, οι επαρχιώτες, οι αστοί, οι ξένες γλώσσες, η ερωτική πράξη στις διάφορες εκφάνσεις της, η ιεραρχία, ποικίλοι θεσμοί, η κοινωνία συνολικά, όλα διακωμωδούνται, χλευάζονται ή βρίζονται ασύστολα αλλά με τρόπο ευρηματικό και, γιατί όχι, καλλιτεχνικό». [ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ, 2019]

Η χαμένη λεωφόρος του ελληνικού σινεμά

Επιμ. Α. Νικολαΐδου, Α. Πούπου

Τριάντα πέντε κείμενα νέων καλλιτεχνών για τριάντα πέντε ελληνικές ταινίες της περιόδου 1960-1990. Παράξενα, παραγνωρισμένα, παραμελημένα, παραπονεμένα, κλασικά και καταραμένα ελληνικά φιλμ αποτελούν το έναυσμα για μικρά διηγήματα, σύντομα κριτικά δοκίμια, προσωπικές εξομολογήσεις, φανταστικές συνομιλίες, ποιητικές δοκιμές και πιθανά σενάρια που ξαναγράφουν την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, φέρνουν στο φως άγνωστες συγγένειες λόγου και εικόνας, ερμηνεύουν όψεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας και της σχέσης της με το σινεμά.

Γράφουν οι: Αλέξης Αλεξίου, Θάνος Αναστόπουλος, Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Ρέα Βαλντέν, Γιάννης Βεσλεμές, Μαρίνα Γιώτη, Άντζελα Δημητρακάκη, Ρηνιώ Δραγασάκη, Γιώργος Δρίβας, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Αθανάσιος Καρανικόλας, Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη, Λένα Κιτσοπούλου, Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη, Ζακλίν Λέντζου, Χρήστος Μασσαλάς, Ζαχαρίας Μαυροειδής, Γιούλα Μπούνταλη, Χρήστος Οικονόμου, Γιάννης Παλαβός, Κάλλια Παπαδάκη, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Δημοσθένης Παπαμάρκος, Στέργιος Πάσχος, Γλυκερία Πατραμάνη, Κώστας Περούλης, Βασιλική Πέτσα, Θοδωρής Προδρομίδης, Εύα Στεφανή, Σύλλας Τζουμέρκας, Θωμάς Τσαλαπάτης, Άννα Τσίρμπα, Γιάννης Τσίρμπας, Άγγελος Φραντζής, Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου.

Φιλελλήνων

Βίκυ Τσελεπίδου


Η μάνα, η μάνα-Εκκλησία, η μάνα-Ελλάδα, η μάνα-Ευρώπη, η μάνα-ανασφάλεια, τα γηρατειά, ένα έθνος που γερνάει μόνο του, η πρώην μάνα που γερνώντας γίνεται το μωρό. Η κληρονομιά των γονέων που άλλοτε μας θάβει κι άλλοτε μας ξελασπώνει∙ οι δόξες κι οι αμαρτίες τους που συνεχώς μας καταδιώκουν. Η φύση του καθενός που απότομα ξεκόβει από τη ρίζα της κι από μόνη της ξεσπαθώνει, που δε λαμβάνει υπόψη παλιά τεφτέρια και λογαριασμούς.
Και η ματιά των άλλων, των ξένων, των μακρινών, των πιο δικών μας μακρινών, ένα κατασκευασμένο επί αιώνες ψέμα εθνικού μεγαλείου που τους χωράει όλους και μια αλήθεια στο βάθος που τρεμοπαίζει, υπενθυμίζοντας στον καθένα μας ποιος πραγματικά είναι, ποιος άγιος και ποιο τέρας.
H πικρή παραδοχή πως ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός. Ελλάδα, 21ος αιώνας: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.

Μικρή ιστορία του μεγάλου θεάτρου

Ρύντιγκερ Σάπερ

{μετάφραση: Γιάννης Καλιφατίδης}

Το θέατρο κλείνει 2.500 χρόνια ζωής. Όλα ξεκίνησαν στην Ελλάδα, όταν ήρθε στον κόσμο ένα ασυμβίβαστο μα και σοφό πλάσμα, που υπακούει στον δικό του χρόνο και καταλαμβάνει κεντρική θέση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το βιβλίο αποτελεί μια συλλογή από συναντήσεις με ορισμένες από τις μεγαλύτερες μορφές του σύγχρονου θεάτρου, όπως ο Ρόμπερτ Ουίλσον, ο Χάινερ Μύλλερ, ο Καζούο Όνο, ο Πατρίς Σερώ και ο Ντάριο Φο, καθώς και με πολλούς άλλους θεατρικούς καλλιτέχνες που άφησαν εποχή. Η θεατρική διαδρομή οδηγεί από το Βερολίνο στο Παρίσι, από την Καμπούλ στη Βαγδάτη και από την Πέτρα στην Επίδαυρο. Μέσα από διαλόγους με τον Τσέχωφ, τον Σαίξπηρ ή τον Αισχύλο, ο συγγραφέας καταδεικνύει ότι κλασικό θέατρο μπορεί να υπάρξει μονάχα στο παρόν. Το θέατρο ζει, αναπνέει και ορίζεται από την εμπειρία της στιγμής, ενώ είναι σε θέση να μαθαίνει από το παρελθόν του, να πλουτίζει διαρκώς τις γνώσεις του και να ανανεώνεται με νέες δομές και τεχνολογίες, και μάλιστα ακολουθώντας ανάστροφη πορεία από το σήμερα προς την αφετηρία του – 2.500 χρόνια πριν. Μια πρωτότυπη Ιστορία του Θεάτρου, από τον γνωστό στο ελληνικό κοινό συγγραφέα του βιβλίου «Η Οδύσσεια του πλαστογράφου Κωνσταντίνου Σιμωνίδη».