Από πολύ νέος δούλεψε στο ατελιέ του Γιώργου Ζογγολόπουλου και του Θανάση Απάρτη. Αργότερα στο Παρίσι μαθήτεψε στο ατελιέ του André Lhote και στη σχολή του Paul Colin. Εφέτος, από την πρώτη έκθεσή του στη γκαλερί «Πέην» το φθινόπωρο του 1955, έκλεισε ένας κύκλος 70 χρόνων αφιερωμένος στο μήνυμα του καθαρού χρώματος και των απλών σχημάτων. Το έργο του εμπνευσμένο, είτε από τα παράθυρα των κατεστραμμένων μεταπολεμικά νεοκλασικών, είτε από τις πολύχρωμες τέντες που σκέπαζαν κάποτε όλο το λιθόστρωτο δρόμο στο τσαρσί (αγορά) της Μύρινας στη Λήμνο, είτε από κάποιο μεσότοιχο αποτύπωμα σε ένα προς ανοικοδόμηση οικόπεδο, είτε από τα πεταμένα τελάρα σε κάποιο ψαροχώρι του Ινδικού, είτε ακόμη από τις όψεις ενός παραποτάμιου οικισμού στο μακρινό Βιετνάμ, επιχειρεί να αποδώσει την ανθρώπινη χειρονομία, την κρυφή ανθρώπινη παρουσία στα τεχνικά ίχνη του αστικού, δομημένου περιβάλλοντος. Ένα στοχαστικό έργο, χρωματικό δοκίμιο για τον λυρισμό τής απουσίας.
