Στις 7 Ιανουαρίου 2026, στη Μινεάπολη των ΗΠΑ, κουκουλοφόροι της αστυνομικής υπηρεσίας ICE, με υπευθυνότητα μεταναστευτικών/τελωνειακών υποθέσεων, πυροβόλησαν και σκότωσαν την 37χρονη Ρενέ Νικόλ Γκουντ, Αμερικανίδα υπήκοο, μητέρα τριών παιδιών και ποιήτρια (ένα από τα ποιήματα της είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αμερικανών Ποιητών, το 2020, και είχε αναρτηθεί στον ιστότοπο της Ακαδημίας υπό το όνομα Ρενέ Νικόλ Μάκλιν).
Η ασχήμια τής Αμερικής
Η ασχήμια τής Αμερικής βγήκε στους δρόμους
και οπλοφορεί. Είναι επικίνδυνη
είναι αδίστακτη,
πυροβολεί
Βγήκε έξω μασκοφορεμένη και εκτελεί,
την αντίσταση,
τη νεαρή ποιήτρια από τη Κάνσας Σίτι,
«Κάτω από αποκόμματα φεγγαριού»,τρεις το πρωί,
είχε γράψει κάμποσα χρόνια πριν:
«φέρτε μου πίσω τις πολυθρόνες μου που λικνίζονται,
ηλιοβασιλέματα σολιψισμού
& από ζούγκλες παράλιες ήχους που είναι τρίστιχα τζιτζικιών και πεντάμετροι
από τα τριχωτά πόδια των κατσαρίδων»
Το ποίημα της είχε τίτλο «Μαθαίνοντας ανατομή σε έμβρυα γουρουνιών».
Πού χάθηκαν, μες στη ζωή, οι πολυθρόνες που λίκνιζαν τις σκέψεις της;
Να ήταν μήπως γουρούνια η τελευταία εικόνα που αποτύπωσε ο νους της;
Η ασχήμια τής Αμερικής είναι η κάννη που βάζει στόχο τη φαντασία του ποιητή
Στον παγωμένο δρόμο της πόλης, με παγωμένη την ψυχή και τα φτερά πεσμένα
«ταῖσι <δὲ> ψῦχρος μὲν ἔγεντο θῦμος, πὰρ δ᾽ ἴεισι τὰ πτέρα...»…Ως πότε, άραγε, ως πότε;
______________
Όλοι οι στίχοι σε εισαγωγικά (εκτός από τον τελευταίο στίχο) στο πρώτο ποίημα είναι από ποίημα της Ρενέ Γκουντ (σε δική μου μετάφραση). Τα εισαγωγικά του τελευταίου στίχου περιλαμβάνουν ένα απόσπασμα από τη Σαπφώ: «πάγωσε η καρδιά τους, έπεσαν τα φτερά τους».
Ο θάνατος της φαντασίας
Μόνο η σφαίρα σταματάει τη φαντασία
που είναι αδιόρθωτα
ατίθαση.
Η μυστικοπαθής κάννη κρατάει δική της
την ύστερη αγωνία
των ποιητών
του Μαγιακόφσκι και του Καρυωτάκη,
από το δικό τους χέρι,
του Λόρκα, και της Ρενέ Γκουντ τώρα,
από το χέρι εκτελεστών.
Η σφαίρα όμως δεν σταματάει
τη φαντασία τού αναγνώστη,
που διαβάζει τα ποιήματα
και ξαμολάει τις σκέψεις του,
τα δικά του ατίθασα άλογα,
που βγαίνουν στα δημόσια,
αναστατώνουν τα πράγματα.
Η φαντασία είναι αμοιβάδα.
