Είπαμε: είναι κι αυτό το τραγούδι των Χειμερινών Κολυμβητών με το ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη, το μελοποιημένο από τον Χάρη Παπαδόπουλο, που το τραγουδάνε ο Αργύρης ο Μπακιρτζής και η Ελευθερία Αρβανιτάκη: «Έχει ο καθένας μας πέρα απ’ το φθόνο, έναν άνθρωπο, για τον εαυτό του και μόνο», που κρυφά υπάρχει, που κρυφά τον παρηγορεί, που κρυφά είναι πάντα εκεί, στου μυαλού και της καρδιάς του μια ωραία γωνιά.
Εγώ, λοιπόν, έχω κι άλλα, πολύ δικά μου πράγματα, κι αγνώστων μου στιγμές, καλλιτεχνήματα. Εννιά σκέφτομαι τώρα.
Τρεις δίσκους πρώτα, παλιότερους :
1. Την «Ποδηλάτισσα» του Μιχάλη Τρανουδάκη με την Αφροδίτη Μάνου, σε στίχους του Ελύτη. Όπως,
Γέρνει ο κήπος με το πλάι
μες στους ουρανούς και πάει,
με το φως επανωφόρι
στέκει ο Άγγελος στην πλώρη…
2. Τα τραγούδια του Σπήλιου Μεντή, πάλι με την Αφροδίτη Μάνου, με στίχους του Ρίτσου. Όπως,
Μπροστά στην πόρτα μοναχό σωπαίνει το γκαρσόνι,
στον ώμο η πετσέτα του λευκό πουλί σκαλώνει…
3. Το «Εδώ είμ’ εγώ» του Μουφλουζέλη, με τους Οπισθοδρομικούς και την Ελευθερία, με στίχους δικούς του. Όπως:
Σου είπαν να μ’ εγκαταλείψεις και τ’ αρνήθηκες αυτό,
είπες όχι, δε μ’ αφήνεις και μ’ εξύψωσε αυτό…
Ύστερα:
4. Ποιήματα του Τάσου Δενέγρη.
5. Ποιήματα του Μανόλη Ξεξάκη.
6. Ποιήματα του Γιάννη Τζανετάκη.
Τέλος, κι αυτές οι υπέροχες ώρες από την Ιστορία:
7. Οι χίλιοι Πλαταείς στον Μαραθώνα με τον Αρίμνηστο. Που πανστρατιά η μικρή πόλη ήρθε για να βοηθήσει τους μόνους τους ως τότε εκεί Αθηναίους.
8. Οι επτακόσιοι Θεσπιείς στις Θερμοπύλες με τον Δημόφιλο του Διαδρόμη, που μείνανε να πεθάνουν με τους Σπαρτιάτες μαζί. Κι ο Δημόφιλος να λένε πως είπε, «Δεν θα σ’ αφήσω, Λεωνίδα, να πάρεις ολόκληρη τη δόξα εσύ».
9. Οι πρόγονοί μου από το χωριό τού πατέρα μου το Βαρυμπόπι πάνω από την Κυπαρισσία, που ξεκίνησαν να πάνε στο Μανιάκι, να πεθάνουν κι αυτοί με τον Παπαφλέσσα. Ο Σταύρος Κακίσης.
(Από το ανέκδοτο βιβλίο Νουάρ στιγμές )
