Άλλη μια συνομιλία μου με τον Βαρβέρη, με τον Γιάννη:
—Σωτήρη, εσύ που είσαι πιο ειδικός από μένα στα μουσικά …
—Τι εννοείς, Γιάννη;
—Εννοώ στα τραγούδια.
—Γιατί, εσύ δεν είσαι ελέω Πρεβέρ και Ιβ Μοντάν και Εντίθ Πιάφ;
—Τέλος πάντων, εννοώ στα ελληνικά. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Το τραγούδι αυτό των Χειμερινών Kολυμβητών με τα δικά μου λόγια, το ξέρεις. Είναι καλό;
—Εσύ δεν ξέρεις; Κατ’ εμέ, είναι αριστούργημα. Σε βεβαιώνω.
—Γιατί;
—Γιατί έχει τη δική σου ποίηση, τους δικούς σου στίχους, το έναν καλύτερο από τον άλλο. Και με την ωραία μελοποίηση του Χάρη Παπαδόπουλου και τις συγκινητικές φωνές του Αργύρη Μπακιρτζή και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη και…
—Ναι, ε;
—Ναι, και με πιάνει. Αν σ’ αγαπούσα κι ερωτικά μάλιστα, θα μ’ έπιανε ακόμα περισσότερο.
—Έτσι, ε;
—Έτσι. Είπαμε: για μένα είναι αριστούργημα. Και δεν χρειάζεται να ξέρεις από μουσική για να το καταλάβεις. Ίσως μπερδεύεσαι γιατί είναι δικό σου.
(Από το ανέκδοτο βιβλίο Νουάρ στιγμές )
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ : ΣΑΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Έχει ο καθένας μας, πέρα απ’ το φθόνο
έναν άνθρωπο, για τον εαυτό του και μόνο
άυλον άνθρωπο —που του απλώνει φυλλωσιά
χωρίς να ’ναι δέντρο ή ομπρέλα, μοναχά δροσιά.
Τον κρατάει κρυφόν από τον κόσμο, αλλά
ο ίδιος τις νύχτες τον αγγίζει απαλά
κι ας είναι άυλος· όμως μεσουρανεί
στα χαρούμενα όνειρα, σε χρώμα ουρανί.
Γιατί ο άυλος στ’ όνειρο γίνεται υπαρκτός,
πιάνεις το σώμα του, τα στήθη, εκτός
αν χάσεις ποτέ το αόρατο νήμα·
θα μείνεις μόνος, με τα δάκρυα και τη ρίμα.
Γιάννης Βαρβέρης (από τη συλλογή Πεταμένα λεφτά, Κέδρος 2005)
ΜΟΥΣΙΚΗ : Χάρης Παπαδόπουλος
ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Αργύρης Μπακιρτζής, Ελευθερία Αρβανιτάκη
