Με πήρε ο Χρηστάκης, ο Βακαλόπουλος. Την άλλη ‘βδομάδα, μου είπε, θα ’χουμε στο Στούντιο το σινεμά ταινίες σαν αφιέρωμα, που θα διαλέξω εγώ. Όμως, την τελευταία μέρα, θέλω να βάλουμε δυο κωμωδίες, να διασκεδάσει ο κόσμος. Ποιες λες;
Συσκεφτήκαμε. Καταλήξαμε στο «Έλα στο θείο» του Τσιφόρου με τον Σταυρίδη και στο «Visit to a small planet» με τον Τζέρι Λούις, από τις επιλογές που είχαμε. Θυμάμαι πως για τη δεύτερη έγραψα στο πρόγραμμα εγώ ένα κείμενο, το περιέλαβα μετά στον Τρόμο μου στο Κολέγιο.
Μάλιστα, είπαμε και δυο κουβέντες για τα έργα αυτά τα δύο, πριν τις προβολές τους. Γελάστε ελεύθερα, είναι καλές ταινίες, οι κωμωδίες συχνά αξίζουν πιο πολύ κι απ’ όσο νομίζετε.
Έπεσε το σινεμά από τα γέλια. Πιο πολύ όμως χαιρόμασταν, γελάγαμε κι από μέσα μας ο Χρήστος κι εγώ το βράδυ εκείνο.
(Θα μου πεις στο Στούντιο δεν είχα πρωτοδεί κι εγώ Μπάστερ Κίτον και τον «Στρατηγό» του, την κωμωδία των κωμωδιών; Ύστερα, αυτό το νι που λείπει στον τίτλο από τον «Θείο» σαν κάτι πιο βαθύ να πηγαίνει να πει. Έτσι λέω).
( Από το ανέκδοτο βιβλίο Νουάρ στιγμές )
