
Μπορεί και να ‘ταν θάλασσα, παραδέχτηκαν όσοι αντίκρισαν τον ουρανό εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό, και πρέπει στ’ αλήθεια να ‘ταν ελάχιστοι αυτοί που κοίταξαν ψηλά κι είδαν κύματα αντί για σύννεφα. Κάτι τέτοιο δεν ήταν απλά παράδοξο, ξεπερνούσε κάθε φαντασία, γι’ αυτό και οι λίγοι αυτόπτες μάρτυρες βιάστηκαν να μοιραστούν τις εντυπώσεις τους απ’ την ουρανοθάλασσα με γνωστούς και φίλους, με συναδέλφους στη δουλειά, με τις οικογένειές τους. Κανείς όμως δε φάνηκε να τους παίρνει στα σοβαρά. «Ουρανοκύματα; Θα τρελαθούμε τελείως;» ήταν η αντίδραση των περισσότερων, και πράγματι, πώς μπορεί να γίνει δεκτός ένας ισχυρισμός όταν αντιβαίνει σε κάθε φυσική τάξη; Κάποιοι έδειξαν για μια στιγμή να προσπαθούν να δικαιολογήσουν αυτή την παραδοξότητα και μίλησαν για τις τρομακτικές αλλαγές στη γαιώσφαιρα και τις απρόβλεπτες φυσικές καταστροφές που καραδοκούν, έμειναν όμως σιωπηλοί όσο συνεχιζόταν η περιγραφή μιας εξωφρενικής εικόνας με άγριες τρικυμίες στα ουράνια. «Ανήκουστο!» έτσι καταχωρήθηκε στη συλλογική αποτίμηση των συμβάντων, αν επιτρέπεται να γίνει λόγος για συμβάντα, αφού άλλα στοιχεία δεν υπήρχαν, παρά μόνο κάποιες προσωπικές αναφορές, και παρόλο που το νέο διαδόθηκε σαν άναμμα σπίρτου, ποιος να το ψάξει παραπέρα; «Μπορεί και να ‘ταν θάλασσα» είπαν όλοι στο τέλος, κι έτσι ξεχάστηκε αυτή η ιστορία.