Ό,τι συλλέγει ο κεραυνός / μέσα σε μια χούφτα αέρα / ή ο λυγμός της κοτρόνας μες σε απόλυτο μεσημέρι
Θα ήθελα λοιπόν Να σας ενημερώσω Πως από τις τριάντα του μηνός Έχει μεταφερθεί Στο πάνω πάτωμα
Οι στεναγμοί του Αίαντα / στραμμένοι προς το κοίλον / πασχίζουν άφωνε ν' ακούσεις θεατή / το απείθαρχο τίποτα...
Το τέλος τους είναι το ξύπνημα του κορμιού μου
Σαν να κρυώνω κάπως σήμερα. Ο Θεός μου, βλέπετε, περιμένει παιδί
Κοινή απ’ όλες τις μεριές εννοιολόγηση της γνώσης δεν έχει συμφωνηθεί (παρότι ο καθένας βλέπει τη διαφορά της με την πληροφορία)
Η ενστικτώδης αίσθηση πως απειλούμαστε, πως είμαστε σε κίνδυνο μας οδηγεί σε μια ζωώδη αμυντική αντίδραση
«Τίποτα δεν είναι», μου είπε, «ένα απλό κρυολόγημα, τίποτα, έτσι ένα τίποτα»
Μία μέρα είχε μείνει πια, σε πλάκωνε καθώς έπεφτε το απόγευμα βαριά η έννοια της επιστροφής
Για να κατανοήσουμε την ιστορία αυτού του ανθρώπου, οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν τα εξής:
Mε τόση άνοιξη μέσα σου / πώς να σε παραβγούν οι χειμώνες;
Πολλοί και πολλές στην απόγνωσή τους είχαν βουτήξει στη θάλασσα. Κι αυτή, όμως, έβραζε. Καζάνι, χύτρα με ζεστό νερό
