Εκείνο το πρωί σηκώθηκε, ωθούμενος απ’ την απόλυτη βαρεμάρα, προχώρησε μέχρι την πόρτα του φράχτη, έκανε ένα χρατς και την άνοιξε
Εκεί, λοιπόν, στο βάθος της τέντας, αράζω και παρακολουθώ την κίνηση.
Τι συμβαίνει όταν περπατάμε αμέριμνα στον δρόμο και αρχίζει να βρέχει με το τουλούμι;
Στέκομαι σε μια γωνία της Ιπποκράτους, με το κουτί της τούρτας στα χέρια, και παρατηρώ τα γκράφιτι στους τοίχους
Τα καναρίνια δεν ξέρουν από κινδύνους πτήσης / στουκάρουν στον τοίχο / και σπάνε τον αυχένα σαν χορευτική πιρουέτα
Ένας «αστυνομικός» θεατρικός μονόλογος σε απόδοση ΚΩΣΤΑ ΜΑΝΤΖΑΚΟΥ
Από κάθε γενιά στην οικογένειά μου μια γυναίκα γεννιέται με ένα σημάδι: ένα πούπουλο στη ράχη του ώμου
Απορούσα πώς σύχναζε στην Αττική μια τρυγόνα ...
Στοιχηματίζω πως η αδέσποτη γάτα της γειτονιάς είχε άλλα σχέδια για εκείνον...
Άνθρωποι φοβισμένοι, που καταπνίγουν πάσα προϋπάρχουσα εσωγενή αρετή με την ναρκωτική αναρχία ενός άθλιου, ζοφείδελου μεθυσιού...
Το μίσος του δικού μας γένους είναι ενοχικό και σαν τέτοιο στρέφεται ενίοτε προς τον εαυτό του
Τίναξε το κεφάλι, καταρράχτης το κύμα της χαίτης. Τα μάτια του μαγνήτης τραβούσαν την ψυχή