Ονειροπόλοι | Όταν οι συγγραφείς πήραν την εξουσία

VOLKER WEIDERMANN

ΓΕΡΜΑΝΙΑ, 1918

{μετάφραση: ΜΑΡΙΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ}

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑΑυτές τις εκλογές τις είχε χάσει. Και τώρα παρέδιδε την κυβέρνηση. Όλο αυτό ήταν τελικά ένα όνειρο. Αλλά μέσα στο όνειρο είχαν όλοι παλέψει σκληρά, είχαν βάλει τα δυνατά τους, δουλεύοντας πολλές φορές ώς αργά τη νύχτα. Δεν ήταν απλοί ονειροπόλοι, απλοί ονειροπαρμένοι. Ήταν εργάτες του ονείρου.
[...] Έξι μέρες αργότερα ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε μαζεύει όλα του τα γράμματα σ' ένα δερμάτινο κασελάκι, όλα τα ημερολόγια των τελευταίων χρόνων, χειρόγραφα κι άλλα γραπτά, και τα κλειδώνει στο γραφείο του. Το κλειδί το εμπιστεύεται στην Ελύα Μαρία Νέβαρ, που τον βοήθησε να πακετάρει τα πράγματά του. Πηγαίνει στον σιδηροδρομικό σταθμό και παίρνει το τρένο με προορισμό την Ελβετία. Δεν θα ξανάρθει ποτέ πια στη Γερμανία.Δυό φορές μπήκαν οι Λευκοφρουροί στο σπίτι του να ψάξουν. Είχε ξεχάσει να ξεκολλήσει από την πόρτα του μια ανακοίνωση της κυβέρνησης των σοβιέτ, που έλεγε ότι αυτό το διαμέρισμα ήταν υπό την προστασία των συμβουλίων.Αργότερα, στην Ελβετία, κάνοντας τον απολογισμό της περιόδου, γράφει : « Το 1918, τη στιγμή της κατάρρευσης, η Γερμανία είχε την ευκαιρία να συγκλονίσει, να ντροπιάσει τους πάντες, τον κόσμο όλο, με μια πράξη βαθιάς αλήθειας και μετάνοιας. Τότε ήλπισα, για μια στιγμή ήλπισα...»

Το πνεύμα της επιστημονικής φαντασίας

ROBERTO BOLAÑO

{μετάφραση: ΚΡΙΤΩΝ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ}

«Είμαι δεκαεφτά ετών και ίσως κάποια μέρα καταφέρω να γράψω καλά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας. Πριν από μια εβδομάδα έχασα την παρθενιά μου. Με την αγάπη μου, Γιαν Σκρέγια, αλλιώς Ρομπέρτο Μπολάνιο».

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ το θάνατο του Ρομπέρτο Μπολάνιο στη Βαρκελώνη, φτάνει στα χέρια μας άλλο ένα ανέκδοτο χειρόγραφό του : ένα νεανικό, συχνά παραληρηματικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης, του 1984. « Το μυθιστόρημά μου πρέπει να έχει ολοκληρωθεί ώς το 1986 », έγραφε. « Άγιε Φίλιπ Κ. Ντικ, λυπήσου με !». Το Πνεύμα της επιστημονικής φαντασίας δίνει την αίσθηση ολοκληρωμένου μυθιστορήματος. Αποτελεί επίσης ένα συναρπαστικό υπόδειγμα της ποιητικής του Μπολάνιο, καθώς και του βαθμού έμπνευσής του από την μπητ λογοτεχνία των Μπάρροουζ και Κέρουακ.
Στο Πνεύμα της επιστημονικής φαντασίας οι δυό νέοι πρωταγωνιστές Γιαν Σκρέγια και Ρέμο Μοράν είναι Χιλιανοί που δραπέτευσαν από τη στρατιωτική δικτατορία στην πατρίδα τους και βρέθηκαν στη συναρπαστική Πόλη του Μεξικού τη δεκαετία του 1970, ένα μέρος που σφύζει από μπαρ, καφέ και συζητήσεις, μια πόλη που μέσα στα χρόνια έχει υποδεχτεί μετανάστες από την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, ανθρώπους που βρήκαν εκεί καταφύγιο από τους πολέμους, τις διώξεις ή την ανία. Ο Ρέμο είναι ο ανήσυχος, έρχεται σε επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Γράφει βιβλιοκριτικές, παρακολουθεί εργαστήρια ποίησης, συμμετέχει στην πολυτάραχη νυχτερινή ζωή. Ο Γιαν είναι ο ερημίτης, σπάνια βγαίνει από το δώμα που μοιράζονται. Ο βασικός του διάλογος με τον εξωτερικό κόσμο διεξάγεται μέσα από τα γράμματα που στέλνει σε αγαπημένους του συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, μεταξύ άλλων στον Τζέημς Τίπτρη Τζούνιορ, στην Ούρσουλα Λε Γκεν και στον Φριτς Λάιμπερ (οι οποίοι εμφανίζονται σποραδικά στις σελίδες του βιβλίου).
Ο έρωτας ή μάλλον το σεξ προσφέρει στον Γιαν ένα φανταστικό μέλλον πιο προσιτό σε ό,τι αποκαλεί πατρίδα του. Αφού ερωτεύθηκε μια βραβευμένη ποιήτρια, την Ανχέλικα, γράφει στον Φίλιπ Χοσέ Φάρμερ, θρύλο της επιστημονικής φαντασίας, που για τον Γιαν έχει γράψει με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο για το σεξ και το μέλλον. Για έναν συνεπαρμένο έφηβο, τί θα μπορούσε να είναι πιο άμεσο, πιο γαλαξιακό, από το σεξ;
Ο Μπολάνιο πέθανε το 2003, πολύ νέος, μόλις πενήντα ετών, και δεν πρόλαβε να δει το πάθος που το έργο του προκάλεσε στον εκδοτικό κόσμο και τη γοητεία που άσκησε πάνω στους αναγνώστες. Ίσως μόνο η περίπτωση του Φίλιπ Κ. Ντικ μπορεί να συγκριθεί με εκείνη του Μπολάνιο ως προς την ακαδημαϊκή και μη αναγνώρισή του.

Μονομαχία στην Ιερά Οδό

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

«Το θύμα στεκόταν όρθιο έξω από το Μπουκέτο», είπε ο πορτιέρης του ιστορικού μαγαζιού της Ιεράς Οδού.«Έμοιαζε να περιμένει κάποιον στην είσοδο. Σταμάτησε μια Volvo. Κατέβηκε μια γυναίκα με Scorpion και τον γάζωσε. Ο μάγκας τράβηξε Glock, αλλά δεν πρόλαβε να ρίξει». Ήταν ο spokesman του Συνδικάτου του Εγκλήματος.

OΛΑ ΤA ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ είναι φανταστικά, πολλά όμως από τα αξιοσημείωτα γεγονότα στα οποία εμπλέκονται βασίζονται σε αληθινά περιστατικά και εγκλήματα, τα οποία έχουν απασχολήσει την αστυνομία, τις δικαστικές αρχές και τον Τύπο.

Φυλακές Κορυδαλλού : Δαουτάκος και Βλάμης. Νονοί της εγχώριας Μαφίας. Ξενυχτάνε μαζί. Έχουν μια μπουκάλα Τζακ Ντάνιελς και δύο τρίφυλλα. Το πρώτο το κάπνισαν βλέποντας σ’ επανάληψη τον Γερούν Ντάισελμπλουμ να ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του υπουργού Οικονομικών. Βλάμης : «Σ’ το ’λεγα από καιρό. Τα πράγματα αλλάζουν δραματικά». Δαουτάκος : «Γιατί, εγώ δα, τί σου ’λεγα ; Μην προσπαθείς να μου φας την ανάλυση...»

Δεκαεπτά χρόνια μετά την επιχείρηση « Λοβοτομή », μια νέα κλοπή ιατρικών μηχανημάτων θα σταθεί αφορμή για μια συναρπαστική ανάλυση των εξελίξεων στον ελληνικό υπόκοσμο, όπου το Συνδικάτο του Εγκλήματος συναντά τη Μίζα των Εξοπλιστικών, ενώ ένας επιμελητής – λογοτεχνικός ατζέντης προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα χειρόγραφα ενός επίδοξου μυθιστοριογράφου, που αποκτούν μορφή σύγχρονου τηλεοπτικού σήριαλ : παίζουν μεταξύ άλλων διπλοί πράκτορες της Ε.Υ.Π., λαθρέμποροι πετρελαίου, απόστρατοι των Ο.Υ.Κ., σύμβουλοι της Αρχιεπισκοπής, φίλοι των «Πυρήνων», μπουκαδόροι Ρομά, κρατικά λαμόγια και δημοσιογράφοι του κίτρινου Τύπου.

Ερώτηση στον Βλάμη ( από νεαρή δημοσιογράφο) : «Τί θέλετε, κύριε Βλάμη ;» Βλάμης : «Να βγούμε στις αγορές. Αλλά δεν μας αφήνουν. Είδατε τί έγινε με τον Δαουτάκο !» Εννοούσε ότι είχε απορριφθεί η τελευταία του αίτηση για αποφυλάκιση, παρά τη δωρεά του στο παρεκκλήσι των φυλακών Κορυδαλλού.

Ιστορίες με φίδια

ΘΟΔΩΡΟΣ ΦΕΣΤΑΣ

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

ΠΡΩΗΝ «ΚΑΜΑΚΙΑ» που σώζουν πρόσφυγες, κλοσάρ της δεκαετίας του ’60 που σχετίζονται με έναν ασιατικό βόα, μετεξεταστέοι του έρωτα, πτυχιούχοι δίχως μέλλον, ένας καζαντζιδικός λαχειοπώλης του ’70 και δυο μπέιμπυ μπούμερ της γενιάς του ν. 815 αμήχανοι μπροστά στα ερωτήματα του σήμερα. Μαζί με παραφυσικά φαινόμενα, μνήμες Κατοχής, μοιραίους χαρτοπαίκτες, νεαρούς λούζερ και μια ασυνήθιστη Ρωσσίδα μπάμπουσκα.Όλα αυτά είναι οι Ιστορίες με φίδια που κάλλιστα θα μπορούσαν να λέγονται και «Ιστορίες εντελώς κανονικών ανθρώπων».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Κατέβηκαν και μια-δυο φορές στα συλλαλητήρια γιατί αισθάνονταν αδικημένοι. Και επειδή την έβρισκαν με το πατιρντί. Μια φορά όμως έγινε τέτοιο πατιρντὶ που τα χρειάστηκαν.
Όταν άρχισαν οι φασαρίες, αποκόπηκαν απ’ τον όγκο της πορείας μαζί με μια μικρή ομάδα και χώθηκαν σε κάτι στενά κάτω απ’ την Ομόνοια για να ξεφύγουν, αλλά οι αστυφύλακες τους πήραν στο κατόπι επειδή κατέλυσαν την « έννομον τάξιν ». Όταν σταμάτησε το κυνηγητό, ο Ρούλης θύμωσε και θόλωσε το μυαλό του. Τότε γύρισε προς το μέρος τους και άρχισε να κάνει τον μάγκα προχωρώντας σε μερικές άσεμνες χειρονομίες –κυρίως αυτή δια του μεσαίου δακτύλου– ενώ φώναζε αψυχολόγητα, αλλά πάντως ρυθμικά :
– Ζήτω ο Γκαγκάριν !
Για να τους τσαντίσει ! Κατόπιν κουνούσε τα χέρια κωμικά φωνάζοντας ότι ξέρει «ζίου ζίτσου». Η αφελής αυτή αντίδραση περιέργως λειτούργησε αφοπλιστικά. Τους κοιτούσαν σαστισμένοι για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να ξέρουν πώς να αντιδράσουν γιατί πρώτη φορά συναντούσαν διαδηλωτή με τέτοια περίεργη συμπεριφορά και ογκώδη άγνοια των κανόνων εμπλοκής. Όμως ο επικεφαλής συνήλθε γρήγορα και διέταξε να πιάσουν αμέσως «αυτούς τους δύο». Δεν του είχε περάσει απ’ το νου ότι ο πρωταγωνιστής του επεισοδίου εκείνου μπορεί να έχανε λίγο. Ή μέσα στα νεύρα του το αγνόησε. Του ’χαν σκοτώσει και τον πατέρα οι αριστεροί…

Ο συγγραφέας του Ζαα

ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΑΓΝΩΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

{ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΔΙΑΣΚΕΥΗ – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ }

ΤΑ ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΜΕΤΑΓΡΑΜΜΕΝΑ αρχαία ελληνικά κείμενα που εκδίδονται στο παρόν βιβλίο αποδίδονται σε έναν άγνωστο Έλληνα ή ελληνόγλωσσο συγγραφέα, ο οποίος, σύμφωνα με τον παπυρολόγο Stephan Markevil (1938-2012), ζει στις αρχές η στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα στην περιοχή της Οξυρρύγχου. Ο Stephan Markevil αποκαλεί τον συντάκτη αυτών των κειμένων « Συγγραφέα του Ζαά » από το όνομα του Αιγύπτιου εργάτη ο οποίος ανεύρε τον σχετικό κώδικα σε παράνομη ανασκαφή. Η editio princeps του « Συγγραφέα του Ζαά » είχε προγραμματισθει στη γνωστή σειρά Oxyrhynchus Papyri, όμως ο θάνατος του Markevil ανέστειλε την έκδοση. Αγνοούμε σε ποιό στάδιο ευρίσκεται σήμερα η έκδοση του κώδικος. Η μεταγραφή των δεκαοκτώ κειμένων γίνεται από φωτοτυπία του κώδικος, την οποία ο φίλος Stephan μου είχε αποστείλει παλαιότερα. Μάλιστα σε σχετική επιστολή του ο Stephan μου τονίζει ότι τα κείμενα αυτά πρέπει να δημοσιοποιηθούν με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Ο ίδιος, άλλωστε, με προέτρεπε να προβώ στη μεταγραφή τους.

Εξ όσων προκύπτει από τα κείμενα, ο άγνωστος Συγγραφέας φαίνεται να είναι ένας από τους πολλούς Έλληνες η ελληνόγλωσσους literati της Αυτοκρατορικής Εποχής, οι οποίοι διακατέχονται από έμμονες ιδέες για την τέχνη της γραφής και τη λογοτεχνία γενικότερα. Υπό αυτή την έννοια, μπορεί να χαρακτηρισθεί οιονεί « νεωτερικός » συγγραφέας. Τα κείμενά του είναι άκρως προσωπικά και, θα λέγαμε, εγωκεντρικά. Η μεταγραφή των δεκαοκτώ κειμένων προσπαθεί να αποδώσει στα νεοελληνικά τον ασυνήθιστο τρόπο γραφής του. Σχετικές συμπληρώσεις του πρωτοτύπου, διορθώσεις, εικασίες γραφής κ.λπ. οφείλονται στον μεταφραστή.


Τα δεκαοκτώ διασωθέντα κείμενα του άγνωστου Συγγραφέως αποτελούν προσωπικές καταγραφές, το ιδιότυπο σημειωματάριο ενός ανθρώπου εν υπερορία, για τον οποίο δεν διαθέτουμε καμία σχετική πληροφορία από αλλού. Στα δεκαοκτώ κείμενα περιγράφεται ο αμμώδης τόπος
της εξορίας του, αλλά και οι συναντήσεις του με ανθρώπους της περιοχής. Συχνότερα μάλιστα αναφέρεται σε μία γυναίκα πλούσια, ωραία και υψηλής κοινωνικής τάξεως. Δεν υπάρχουν πολιτικές η θρησκευτικές αναφορές. Τα κύρια θέματα του Συγγραφέως είναι η λογοτεχνία (ειδικά η ομηρική), η ίδια η διαδικασία της γραφής, ο έρωτας και ο θάνατος.

Ανάμεσα στο μακριά και στο πιο μακριά

ΑΛΟΗ ΣΙΔΕΡΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
{Πρόλογος: ΜΑΡΙΑ ΛΑΪΝΑ}

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Πλήρης ημερών
πλήρης νυκτών
ερώτων
λύπης
κόπου



ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

Μην κείτεσαι εκεί
τάχα ανύποπτος
είσαι συνένοχος
σε όλα μου τα όνειρα



ΣΑΝ ΤΗ ΓΑΤΑ

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ
ίσως ήρθα με τη μυρωδιά σαν τη γάτα
ή το φάντασμα μιας γάτας που επιστρέφει
Σαν γάτα περνώ τις κάμαρες από τοίχο σε τοίχο
οσμίζομαι αναζητώντας ενθύμιαβγαίνω στον εξώστη
βηματίζω ώς το στηθαίο
βηματίζω και πέρα απ’το στηθαίο στον αέρα
Στο τρίτο μου βήμα ζυγιάζομαι όπως οι δύτες
σαν να είναι το βήμα αυτό η άκρη της σανίδας
ύστερα αφήνομαι στο κενό

[Ο αναγνώστης των ποιημάτων] αντικρίζει κάτι ολιγόλογο, απροσποίητο, έντιμο και ευθύβολο. Κυρίως όμως βιωματικό και μη, συναισθηματικό και μη – ισορροπημένο με δεξιότητα ακροβάτη σε μια λεπτή γραμμή. Δεν είναι εύκολο να εξομολογείσαι χωρίς ίχνος υποβόσκουσας γκρίνιας, απολογισμού και μετάνοιας. Πόσοι μπορούν να καυχηθούν ότι το πέτυχαν ; Και πόσοι μπορούν να το ζηλέψουν αθώα ;
Στο λογοτεχνικό έργο της Αλόης Σιδέρη καθρεφτίζονται ο άνθρωπος και ο κόσμος, με τα πάθη και την ομορφιά του καθένας. Είναι αδύνατον να μην προσέξει κανείς ότι γαλάζιο, καλοκαίρια, θάλασσες, καράβια, αμμουδιές, πελάγη, φεγγάρια, φαράγγια, δελφίνια, συμπλέκονται και εναλλάσσονται με παράπονο, δάκρυα, αγωνία, τρόμο, φόβο απώλειας, νύχτες βαθιές, ίσκιους, τάφο και θάνατο. Οι νεκροί όμως έρχονται και ξαναέρχονται όπως το έρημο πλάι στο ήμερο. –Μ. Λ.

Η έκδοση συνοδεύεται από παράρτημα με μια συνομιλία της Αλόης Σιδέρη με τον Μίλτο Σαχτούρη.

Επιθυμία | Πόνος | Σκέψη

ΜΑΡΙΛΙΑ ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ-ΑΒΕΡΩΦ

{ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΑΝΟΣ ΑΛΟΥΠΗΣ}
{ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΟΦΙΑ ΛΕΩΝΙΔΗ}

«Η επιθυμία είναι “μαζοχιστικής” υφής, διότι προϋποθέτει την ψυχική διεργασία, την αναμονή και την τοποθέτηση κάθε δράσης σε λανθάνουσα κατάσταση. Αντίστοιχα, δεν μπορούμε να σκεφτούμε τη μεταβίβαση, μοναδικό εργαλείο της θεραπείας, παρά μόνο όταν ο ασθενής καθίσταται επιθυμών υποκείμενο». –Μ.Α.-Α.

Η σκέψη είναι πράξη σαρκός


Απέναντι στο φροϋδικό ερώτημα «είναι δυνατόν ο πόνος και η αναζήτησή του να κυβερνούν την ψυχική ζωή; », η Μαρίλια Αïζενστάιν-Αβέρωφ προσεγγίζει την έννοια του μαζοχισμού ως ιδρυτική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης και βασική συνιστώσα του ψυχικού οργάνου. Αν η αρχή της ευχαρίστησης με συνέπεια την ψυχική σεξουαλικότητα συνιστά θεμέλιο της ψυχανάλυσης, ο μαζοχισμός, επενδύοντας τη δυσαρέσκεια με συνέπεια την αναμονή, αποτελεί το απαραίτητο υλικό για τη διατήρηση της ζωής και της δημιουργικότητας.

Η συγγραφέας στο παρόν βιβλίο μάς ταξιδεύει στην ανακάλυψη βασικών εμπειριών της ανθρώπινης ζωής μέσα από τις μορφές ηρώων και ηρωίδων που αναδύονται από τα λόγια ασθενών, λογοτεχνών και μελετητών. Το κοίταγμα του κόσμου μέσα από το βλέμμα της Μαρίλιας Αïζενστάιν αγκαλιάζει ανθρώπινες στιγμές της καθημερινότητας, που μας μαθαίνουν ότι το άκουσμα του ψυχαναλυτή συμπυκνώνεται στο ξετύλιγμα μιας σκέψης, που αποπειράται έμπρακτα και μάταια να διατυπώσει τις προσδοκίες της επιθυμίας και τις ματαιώσεις του πόνου.

Η συγγραφέας, συνεχίστρια του έργου της Ψυχοσωματικής Σχολής του Παρισιού, μας παρακινεί έτσι από τη μια να δουλέψουμε ως θεραπευτές απέναντι στην χρεωκοπία του μαζοχισμού κι από την άλλη να σεβαστούμε τις αυτοθεραπευτικές προσπάθειες του υποκειμένου στην αντιμετώπιση του βασικού ελλείμματος του πρωτογενούς μαζοχισμού.

Οι δαίμονες του πιλοποιού

GEORGES SIMENON

{Μετάφραση: ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΚΑΡΩΦ}

Ήταν 3 Δεκεμβρίου. Η βροχή δεν είχε σταματήσει στιγμή. Πέρασαν ακριβώς είκοσι μέρες, από τις 13 Νοεμβρίου, τη μέρα του συμβάντος, κι άλλο ένα πελώριο 3 στο ημερολόγιο – τότε δολοφονήθηκε η πρώτη ηλικιωμένη γυναίκα, κοντά στην εκκλησία Σαιν-Σωβέρ, λίγα βήματα πέρα απ’ το κανάλι. [...]

«Με θεωρείτε τρελό, μανιακό, διεστραμμένο (τον είπαν μάλιστα και σεξουαλικά διεστραμμένο ενώ καμία απ’ τις ηλικιωμένες γυναίκες δεν είχε βιαστεί). Κάνετε λάθος. Είμαι ένας άντρας με απόλυτα σώας τας φρένας. Αν οι πράξεις μου δεν σας φαίνονται φυσιολογικές, είναι επειδή δεν γνωρίζετε. Και, δυστυχώς, για τη δική μου προσωπική ασφάλεια, δεν μου επιτρέπεται να σας ενημερώσω. Θα καταλάβετε. Υπάρχουν επτά γυναίκες στον κατάλογο και ο αριθμός δεν καθορίστηκε τυχαία. Δρω πολύ λογικά, γιατί πρέπει. Θα το αντιληφθείτε μετά το θάνατο της έβδομης. Γιατί μετά δεν θα συμβεί τίποτα. Η Λα Ροσσέλ θα ξαναβρεί την ηρεμία της ».

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΩΜΟΠΟΛΗ Λα Ροσσέλ έχουν δολοφονηθεί με στραγγαλισμό έξι γυναίκες. Η πόλη ζει μέσα στον τρόμο. Ο πιλοποιός Λεόν Λαμπέ ζει πάνω από το καπελάδικό του. Είναι ένας ευυπόληπτος πολίτης που δεν δημιουργεί υποψίες. Περνάει ανενόχλητος όλα τα μπλόκα της αστυνομίας. Συχνάζει στο Καφέ ντε Κολόν κάθε βράδυ, όπου συναντά τον γιατρό, τον γερουσιαστή, τον αστυνομικό επιθεωρητή και άλλους, που παίζουν μπρίτζ. Προκαλεί έναν νεαρό ασκούμενο δημοσιογράφο της τοπικής εφημερίδας, στέλνοντας ανώνυμα σημειώματα όπου αναγγέλλει τους φόνους του. Στραγγαλίζει με μια χορδή βιολοντσέλου, όπου έχει δέσει δύο ξυλαράκια στις άκρες της. Ο μόνος που έχει καταλάβει ότι ο κύριος Λαμπέ είναι ο δολοφόνος είναι ένας ραφτάκος από την Αρμενία, που κατοικεί απέναντί του. Και παίζουν ένα παιχνίδι γάτας με το ποντίκι.

Πρόκειται για ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά μυθιστορήματα του Σιμενόν, με τη βαθιά ανατομία της κοινωνίας της γαλλικής επαρχίας. Ο Κλωντ Σαμπρόλ έκανε μία από τις ωραιότερες μεταφορές βιβλίου του Σιμενόν στον κινηματογράφο, το 1982, παίζοντας με αναφορές στην Ψυχώ του Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστούν ο σπουδαίος ηθοποιός Μισέλ Σερρώ, που μεταφέρει όλη την κοινοτοπία, τη ρηχότητα και τη μετριότητα του δολοφόνου, και ο Σαρλ Αζναβούρ, θαυμάσιος στο ρόλο του ράφτη Κασουντάς.