Το σώμα του εγκλήματος

Εισαγωγή - ανθολόγηση: J. A. Molina Foix

{μτφρ: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου}

Το Σώμα του εγκλήματος είναι μια ανθολογία δεκατριών κλασικών αστυνομικών διηγημάτων, στην οποία κείμενα-σταθμοί του είδους εναλλάσσονται με άλλα λιγότερο γνωστά, έχοντας πάντα κατά νου την απαίτηση για εξαιρετική λογοτεχνική ποιότητα. Χωρίς να προσπαθεί να αποτελέσει εξαντλητική παρουσίαση του αστυνομικού είδους στις αναρίθμητες παραλλαγές του, η ανθολογία δίνει μια αντιπροσωπευτική εικόνα του, από τις προδρομικές μορφές και την καθιέρωσή του έως τη δεκαετία του 1920.Πρώτο έρχεται ένα διήγημα του Χώθορν, που μπορεί να θεωρηθεί πρόγονος του είδους, και η ανθολογία συνεχίζει με ένα ελάχιστα γνωστό διήγημα του Πόου, συγγραφέα που έθεσε τις βασικές γραμμές της αστυνομικής αφήγησης. Ακολουθούν διηγήματα σπουδαίων συγγραφέων που την καλλιέργησαν με τρόπο έμμεσο, όπως ο Ντίκενς, άριστος γνώστης του υποκόσμου, ο Ουίλκι Κόλλινς, ο Τζακ Λόντον, ο Όσκαρ Ουάιλντ και ο Μαρκ Τουέην, συνδυάζοντάς την όλοι με ένα υποδόριο και ευχάριστο χιούμορ. Ανθολογείται βεβαίως και ένα από τα διάσημα διηγήματα του Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον αδιαφιλονίκητο ήρωά του, τον Σέρλοκ Χόλμς, αλλά δεν παραλείπονται και λιγότερο γνωστές ιστορίες, όπως της Βαρόνης Όρτσυ η του Ρίτσαρντ Ώστιν Φρήμαν, συγγραφέων που αφιερώθηκαν κατά αποκλειστικότητα στην αστυνομική λογοτεχνία και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και δημοτικότητα στην εποχή τους. Περιλαμβάνεται επίσης μια ιστορία με τον Αρσέν Λουπέν, τον τζέντλεμαν διαρρήκτη, δημιούργημα του Γάλλου Μωρίς Λεμπλάν, καθώς και ένα διήγημα του Αμερικανού Ζακ Φουτρέλ, με πρωταγωνιστή τον καθηγητή Βαν Ντούσεν που είναι γνωστός με το παρατσούκλι «Ο Υπολογιστής». Η συλλογή κλείνει με ένα από τα διηγήματα του Τσέστερτον με τον διάσημο ήρωά του Πατέρα Μπράουν, που προτιμά πάντα να απελευθερώνει τον μικροεγκληματία του παρά να τον παραδίδει στις αρχές για τιμωρία.Η έκδοση συνοδεύεται από εμπεριστατωμένη εισαγωγή του Juan Antonio Molina Foix, που αναζητά τις ρίζες της αστυνομικής αφήγησης σε βιβλικά κείμενα, στον Οιδίποδα η στις Χίλιες και μία νύχτες και αναλύει τη διαμόρφωση και την καθιέρωση του είδους κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα.

Τα εικονογραφημένα παραμύθια

Charles Perrault

Γκραβούρες: Gustave Doré
{μτφρ: Δέσποινα Καμπάνη - Δετζώρτζη}

Η παρούσα έκδοση τιμά τον μαγικό κόσμο των παραμυθιών, γιορτάζοντας την εξαιρετική συνάντηση ενός συγγραφέα και ενός καλλιτέχνη παγκοσμίως αναγνωρισμένων: του Σαρλ Περρώ και του Γκυστάβ Ντορέ. Το έργο αυτό, που περιλαμβάνει το σύνολο των Παραμυθιών του Περρώ, που πρωτοεκδόθηκαν το 1697 επί Λουδοβίκου ΙΔʹ, και περίπου ογδόντα εικονογραφήσεις του Ντορέ, μας οδηγεί ξανά στις απολαυστικές ανατριχίλες της παιδικής ηλικίας με την Κοκκινοσκουφίτσα, την Ωραία Κοιμωμένη, τη Σταχτοπούτα, τον Παπουτσωμένο Γάτο, τη Γαϊδουρόγουνα, τον Μπλαβογένη και πολλές άλλες ιστορίες…Εμπνευσμένη από τα Παραμύθια του 1862, που φυλάσσονται στη Συλλογή Σπάνιων Βιβλίων της Βιβλιοθήκης, η παρούσα έκδοση προσφέρει στον αναγνώστη όλων των ηλικιών τις αγέραστες και οικουμενικές διηγήσεις του Περρώ, του ηθικολόγου του 17ου αιώνα, του Μεγάλου Αιώνα της Γαλλίας, όπως ερμηνεύθηκαν εικαστικά από τον Ντορέ δύο αιώνες αργότερα, με τα χαρακτικά κοσμήματά του.Η έκδοση εμπλουτίζεται με τον πρόλογο του Μαρκ Φουμαρολί, ακαδημαϊκού και καθηγητή στο Collège de France, και την εισαγωγή του Ζαν-Μαρκ Σατελαίν, διευθυντή της Συλλογής Σπάνιων Βιβλίων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας.

Λάγνες Γυναίκες

Από τα αρχεία της εθνικής βιβλιοθήκης της Γαλλίας

{Πρόλογος: Sylvie Aubenas}
{μτφρ: Ισμήνη Δούκα}

Μια επιλογή από την τεράστια συλλογή φωτογραφιών γυμνών από τον 19ο αιώνα, που έχει στα αρχεία της η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Οι φωτογραφίες γυμνών γυναικών (και ανδρών) χρησιμοποιήθηκαν αρχικά, και έλαβαν και την άδεια της αστυνομίας, ως πρότυπα γυμνών σωμάτων για χρήση από τους καλλιτέχνες στη θέση των ζωντανών μοντέλων. Βεβαίως, η χρήση τους ξεπέρασε κατά πολύ τον αρχικό σκοπό για τον οποίο εγκρίθηκε η αρχική τους νομιμότητα. Πολλοί διάσημοι φωτογράφοι, αλλά και συγγραφείς και καλλιτέχνες, ασχολήθηκαν με το είδος. Εφιστούμε προσοχή στο χαριτωμένο γεγονός ότι στη Γαλλία, που έχει μακρά παράδοση στην κουλτούρα του έρωτα σε όλες τις εκφάνσεις του, η Εθνική Βιβλιοθήκη της χώρας τολμά να εγκαινιάσει τη σειρά των βιβλιδίων της, που αντλείται από το τεράστιο πρωτότυπο υλικό των αρχείων της, με φωτογραφίες γυμνών γυναικών. Καμία Εθνική Βιβλιοθήκη στον κόσμο δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοια εκδοτική επιλογή!

Παραδείσια πτηνά

Από τα αρχεία της εθνικής βιβλιοθήκης της Γαλλίας

{Πρόλογος: Corinne Le Bitouzé}
{μτφρ: Ισμήνη Δούκα}

Μια επιλογή από την πολύτομη Φυσική ιστορία των πτηνών του κόμη de Buffon (1708 – 1788), στα τέλη του 18ου αιώνα. Ογδόντα καλλιτέχνες εργάστηκαν πάνω στα αρχικά σχέδια του F.-N. Martinet. Ένα τεράστιο ουτοπικό έργο, που συμβάδισε με το κίνημα του Διαφωτισμού, όταν ανακαλυπτόταν ο νέος κόσμος με τα ταξίδια και τις καινούργιες γνώσεις. Σε όλα τα μέρη του πλανήτη, έφευγαν αποστολές από φυσιοδίφες, επιστήμονες, και καλλιτέχνες. Μετά την πολύτομη καταγραφή των ζώων, ο Buffon επιδόθηκε στο ακόμα πιο φιλόδοξο σχέδιο για την καταγραφή των πτηνών. Οι δυσκολίες κατάταξης κατά είδη ήταν τεράστιες, διότι συχνά διαφέρουν μεταξύ τους σημαντικά τα αρσενικά με τα θηλυκά καθώς και οι νεοσσοί. Οι εικόνες των πτηνών από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και άλλα μέρη του πλανήτη είναι εξαιρετικής ομορφιάς και χρωματικού πλούτου. Ένα δείγμα τους βλέπουμε στο παρόν βιβλίδιο.

Οι διαβόλισσες

Boileau - Narcejac

{μτφρ: Έλγκα Καββαδία}

Κάθε Σάββατο βράδυ ο Φερντινάν Ραβινέλ επιστρέφει στη σύζυγό του Μιρέιγ, που τον περιμένει υπομονετικά στο σπίτι. Αλλά ο Φερντινάν έχει και μια ερωμένη, τη Λουσιέν, φιλόδοξη γιατρό. Μαζί οι δυό εραστές καταστρώνουν ένα φονικό σχέδιο. Πνίγουν τη Μιρέιγ, αλλά το πρωί, προτού ανακαλυφθεί το «ατύχημα» του θανάτου της, το πτώμα εξαφανίζεται, και έτσι αρχίζει η αποσάρθρωση του σχεδίου του Φερντινάν – μαζί και της λογικής του...Βιβλίο απανωτών καρδιακών προσβολών : Έτσι έχουν χαρακτηριστεί οι Διαβόλισσες, που θεωρούνται κλασικό νουάρ μυθιστόρημα –χωρίς να έχουν χάσει ούτε γραμμάριο από τη σκοτεινή γοητεία τους–, ένα βιβλίο «απίστευτα νεωτερικό», με «τέλεια ίντριγκα» και «ένταση που ώς το τέλος δεν κάνει ούτε στιγμή εκεχειρία».Στις Διαβόλισσες εμφανίζονται για πρώτη φορά μερικά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της ανατρεπτικής πεζογραφίας των Μπουαλώ και Ναρσεζάκ : το τριγωνικό μοτίβο, το επαρχιακό και μικροαστικό σκηνικό, το κίνητρο ενός δράστη που βασανίζεται από τύψεις και φόβο, η συνάφεια αθωότητας και ενοχής, και ιδιαίτερα η αντιστροφή των ρόλων : Σε ένα πραγματικό σπιράλ τρόμου, ο δολοφόνος γίνεται θύμα κυνηγημένο από αυτήν που δεν υπάρχει πια – τη γυναίκα που ξέρει ότι σκότωσε. Όπως συμβαίνει και στα καλύτερα μυθιστορήματα του Σιμενόν, αυτό που έχει σημασία εδώ είναι η προοδευτική απώλεια εκ μέρους του πρωταγωνιστή της αντίληψης της πραγματικότητας, το βύθισμά του, όλο και σφοδρότερο, στην ιλιγγιώδη αγωνία και τον τρόμο, όπου οι παραληρηματικές ιδέες του συγχέονται με αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας και μια διάχυτη αίσθηση ανικανότητας. Δεν είναι τυχαίο που ο Francis Lacassin (σεναριογράφος πολλών τηλεοπτικών διασκευών του Μαιγκρέ και βαθύς γνώστης του Σιμενόν) έγραψε ότι χάρη στους Μπουαλώ και Ναρσεζάκ «Το αστυνομικό μυθιστόρημα χωρίς αστυνόμους έχει γίνει μια τραγική παραλλαγή των σύντομων αστυνομικών μυθιστορημάτων». Τα βιβλία του συγγραφικού διδύμου ενέπνευσαν μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον H.G. Clouzot με τις Διαβόλισσες και τον Alfred Hitchcock με τον Δεσμώτη του Ιλίγγου (Vertigo).