ΦΤΑΙΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ρεϊμόν Κενώ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Μία ομάδα ιρλανδών επαναστατών καταλαμβάνει ένα ταχυδρομικό γραφείο και κάνει το πρώτο τραγικό λάθος. Χαρίζει τη ζωή στη Γκέρτι Γκερντλ, η οποία, τη στιγμή της κατάληψης, βρισκόταν στην τουαλέτα… Ένα από τα πιο χιουμοριστικά μυθιστορήματα του R. Queneau.

ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΑΛΛΥ ΜΑΡΑ

Ρεϊμόν Κενώ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Το ημερολόγιο μιας αφελούς, άπειρης, νεαρής, Ιρλανδής (ή Ιρλανδίδος, ή Ιρλανδέζας) σπουδάστριας της γαλλικής μετά (πεπειραμένου) διδασκάλου. Το βιβλίο θέτει απερίφραστα το θέμα του Σαλλυμαρισμού επί τάπητος και τον καθένα προ των ευθυνών του…

Η ΑΝΩΜΑΛΙΑ

Ερβέ Λε Τελιέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

«Υπάρχει ένα πράγμα θαυμαστό, που πάντα ξεπερνάει τη γνώση, την ευφυΐα, ακόμα και την ιδιοφυΐα: η ακατανοησία.» Ο Ερβέ Λε Τελιέ χαίρεται ν’ αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη, να τον οδηγεί αλλού — σ’ ένα «αλλού» που θυμίζει το «εδώ». Σ’ αυτό το μυθιστόρημα —κανονική ανωμαλία αφ’ εαυτού που δικαιολογεί και τον τίτλο— ο συγγραφέας θέτει υπό αμφισβήτηση κάποιες «κεκτημένες έννοιες» — θρησκευτικές, επιστημονικές και φιλοσοφικές. Όλα αρχίζουν με μια πτήση της Air France που συνδέει το Παρίσι με τη Νέα Υόρκη και, την ίδια στιγμή, συνδέει μεταξύ τους και τους ήρωες αυτού του μυθιστορήματος με τις πολλαπλές προοπτικές. Ένας συγγραφέας, ένας τραγουδιστής, ένας αρχιτέκτονας και η σύντροφός του, ένα κοριτσάκι με την οικογένειά του, μία δικηγόρος, ένας ετοιμοθάνατος πιλότος, ένας πληρωμένος δολοφόνος και διάφοροι άλλοι χαρακτήρες διασταυρώνονται σ’ ένα ιλιγγιώδες μπαλέτο διάρκειας τετρακοσίων σελίδων. Επικοινωνούν μεταξύ τους, μοιράζονται την «ακατανοησία» και την πικρία τους για την κατάσταση στην οποία έχουν βρεθεί, ενώ ο αναγνώστης, ίδιος παντοδύναμος Θεός, τους κατοπτεύει ενοχλημένος και ο ίδιος από την ξαφνική αποκάλυψη των πιο κρυφών πτυχών της ζωής τους.
Το εξαιρετικό ενδιαφέρον της Ανωμαλίας έγκειται, λοιπόν, στον τρόπο σκέψης που προτείνει και στα ερωτήματα που θέτει, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή στις άφθονες διαφορετικές εκδοχές που προκύπτουν. Η επιστήμη, η φιλοσοφία και η θεολογία αναμειγνύονται, αλληλεπιδρούν και αντηχούν η μία πάνω στην άλλη χωρίς να παραβιάζουν τα όριά τους. Αν εξαιρέσει κανείς τις τελευταίες σελίδες, που προσφέρονται σε πολλαπλές ερμηνείες, Η ανωμαλία είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει μια συμβατική γραφή μ’ ένα απολύτως ανατρεπτικό θέμα – μια «ανωμαλία», δηλαδή, που τράβηξε την προσοχή των επιτροπών της Ακαδημίας Γκονκούρ, του Βραβείου Μεντισίς και του Βραβείου Ρενοντό, για να τιμηθεί τελικά με το σπουδαιότατο βραβείο της πρώτης.
Cécile Peronnet, “Avoir à Lire”

ΕΝΑ ΤΡΑΜ ΣΤΗ ΛΙΣΑΒΟΝΑ

Ερβέ Λε Τελιέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Το «W» είναι μία γραμμή τραμ στη Λισαβόνα που έπαιρνε ο Αντόνιο όταν ήταν παιδί για να πάει στο σχολείο. Μετά από δέκα χρόνια απουσίας, ο Αντόνιο επιστρέφει στη Λισαβόνα ως φωτογράφος και συναντά τον Βενσάν με το οποίον θα συνεργαστεί για ένα άρθρο της εφημερίδας στην οποία εργάζονται και οι δύο. Όταν ήταν ακόμα παιδί, ο Αντόνιο είχε συναντήσει ένα κορίτσι, την Πάτα, με την οποία είχε ζήσει τον μυθικό και αμάραντο έρωτα της πρώτης του νιότης, ένα όνειρο που κατέρρευσε, θύμα των πραγματικών συνθηκών της ζωής.
Ο Βενσάν, για τους δικούς του κρυφούς λόγους, θέλει να ξαναβρεί την Πάτα, να γιατρέψει την ανοιχτή πληγή στην ψυχή του Αντόνιο κι έτσι να μπορέσει να κλείσει και τις δικές του ερωτικές πληγές. Αν όμως τα τραμ κινούνται πάνω σε ράγες, οι ζωές των ανθρώπων συνηθίζουν να εκτροχιάζονται και να παίρνουν αναπάντεχη τροπή...
Ένα βιβλίο που ξαφνιάζει με την απολύτως καλοζυγισμένη δοσολογία των συστατικών του.
Ένα «ευτυχισμένο μυθιστόρημα» και μια καλοστημένη μηχανή αφήγησης από έναν δοκιμασμένο σύγχρονο στυλίστα.

ΑΡΚΕΤΑ ΜΙΛΗΣΑΜΕ ΓΙ' ΑΓΑΠΗ

Ερβέ Λε Τελιέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Διαβάζοντας το Αρκετά μιλήσαμε γι' αγάπη, έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι στη δεκαετία του 1970, ανάμεσα σε μια ταινία του Κλοντ Σοτέ και ένα μυθιστόρημα του Ζορζ Περέκ. Οι καρδιές είναι cafés γεμάτα με αναμνήσεις και παλιούς καπνιστές. Τα πούλια αυτού του γοητευτικού αφηγηματικού ντόμινο είναι κατ' αρχάς δύο ζευγάρια: ένας επιστήμονας και η σύζυγός του, δικηγόρος, Λουίζ Μπλουμ, και ένας οφθαλμοχειρουργός και η σύζυγός του, Άννα Στάιν. Επίσης, δύο εργένηδες: ο ψυχαναλυτής Τομά Λε Γκαλ, που παρακολουθεί την Άννα και γίνεται εραστής της Λουίζ, και ο συγγραφέας Ιβ Ζανβιέ, που γίνεται εραστής της Άννας. Τα πρόσωπα είναι γύρω στα σαράντα, γερνούν χωρίς να γεράσουν. Διαβάζεις τις συναντήσεις τους, τις διασταυρώσεις τους, τις αμφιβολίες τους, τις ατυχίες τους, τους χωρισμούς τους. Η Άννα, ας πούμε, προσδοκά το ανέφικτο: «έναν εραστή που να την αγαπάει τρελά, αλλά να είναι αδιάφορος». Άλλα θέματα που θίγονται, είναι η ερωτική επιθυμία, η εβραϊκότητα, ο τροτσκισμός, η αυτοχειρία. Στη λέξη «αγάπη» που δεσπόζει στο αφήγημα, θα πρόσθετα και δύο άλλες που χαρακτηρίζουν πιο πολύ το στιλ: «ευγένεια» και «λεπτότητα».
Philippe Lançon, Libération

ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΤΡΩΓΟΝΤΑΙ

Ερβέ Λε Τελιέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

«Τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι πως είναι πολύ δύσκολο να συγκρατήσεις τα γέλια σου όταν κάποιος υπεύθυνος του σούπερ μάρκετ σού συστηθεί ως προϊστάμενος των λαχανικών ή των κατεψυγμένων. Τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι πως, αν ήμουν καθηγητής σχεδίου, θα ζητούσα από τους μαθητές μου να σχεδιάσουν τα πόδια της Τζοκόντας. Τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι πως ευτυχώς που κουφός ήταν ο Μπετόβεν και όχι ο Μότσαρτ. Τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι πως μια ηλίθια είναι λιγότερο ηλίθια από έναν ηλίθιο. Τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι πως κανείς δεν εκπλήσσεται που ακούει μονολόγους στο θέατρο, τη στιγμή που μόνο οι παλαβοί μιλάνε μόνοι τους. Τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι πως είμαι ανίκανος ν’αντισταθώ σε μια γυναίκα που της αρέσω, κι ας με πουν εύκολο. Χίλιες καθημερινές, τρυφερές, σκληρές, ορθόδοξες, ανορθόδοξες, βίαιες, λογικές, παράλογες, αυθόρμητες, επεξεργασμένες ή μη, αλλά αναμφίβολα έξυπνες απαντήσεις σε μια πολύ απλή ερώτηση.»

99+1 ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΖΟΚΟΝΤΑ

Ερβέ Λε Τελιέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Ο Ερβέ Λε Τελιέ ξάπλωσε πάνω στο τραπέζι της ανατομίας του τον πιο διάσημο ζωγραφικό πίνακα όλων των εποχών και τον διέλυσε σε 99 ευφάνταστα αφηγηματικά pixels. Αφέντρα μαύρη γάτα με εννιά ουρές κι όλα τα απαραίτητα σύνεργα, σε περιμένει να σε υποτάξει στο χώρο της. Μπότες σπιρούνια κι ένα χαμόγελο που κρύβει πολλά. Έλα και καλά να πάθεις. ΜΟΝΑ ΛΥΣΣΑ.

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ

Ερβέ Λε Τελιέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Ένας δημοσιογράφος δημοσιεύει συνταγές για ζυμαρικά υπογράφοντας με ψευδώνυμο. Δέχεται μια επιστολή από έναν συνονόματό του αναγνώστη. Του απαντά πάντα με ψευδώνυμο. Σε λίγο, κι άλλος συνονόματος του γράφει. Συνονόματοι (ή ψευδώνυμοι) οι αναγνώστες πληθαίνουν και αρχίζει μια ανεπανάληπτη σύγχυση ταυτοτήτων.

ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ;

Αχιλλέας Κυριακίδης (Ανθολόγηση-Επιμέλεια)

Το OuLiPo [Ouvroir de Littérature Potentielle (Εργαστήριο Δυνητικής Λογοτεχνίας)], ένα από τα πιο συναρπαστικά και κυριολεκτικώς ψυχαγωγικά λογοτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα, γεννήθηκε στη Γαλλία, το 1960, από τους Raymond Queneau και François Le Lionnais, και γρήγορα στρατεύτηκαν στις τάξεις του σημαντικοί συγγραφείς και καλλιτέχνες, Γάλλοι και μη, ανάμεσα στους οποίους εξέχουσα θέση κατέχουν ο Jacques Roubaud, ο Jacques Bens, o Marcel Bénabou, o Marcel Duchamp, o Αμερικανός Harry Mathews, ο Ιταλός Italo Calvino και, εξοχότερος όλων, ο Αναγεννησιακός Georges Perec. Το OuLiPo, μότο του οποίου θα μπορούσε να είναι η φράση του Robert Louis Stevenson «Η λογοτεχνία είναι παιχνίδι, αλλά πρέπει να παίζεται με τη σοβαρότητα την οποία αποδίδουν στο παιχνίδι τους τα παιδιά», έδωσε στην παγκόσμια γραμματεία αριστουργήματα όπως το πολυσονέτο του Queneau Εκατό τρισεκατομμύρια ποιήματα, το πολυδαίδαλο Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτηςτου Calvino και, κορυφαίο, το πολυμυθιστόρημα Ζωή οδηγίες χρήσεως του Perec.

Στο Πρώτο Μέρος [«Θεωρ(ε)ία»], ένας εκ των αρχηγετών του κινήματος, ο Φρανσουά Λε Λιονέ, καταθέτει τα «3 Μανιφέστα του OuLiPo», η Ελένη Κοσμά ξεψαχνίζει τα γεννοφάσκια του («Γενεαλογώντας το OuLiPo: Κολέγιο Παταφυσικής και Νταντά») και μας εισάγει στη μαγευτική, ημιψευδοεπιστημονική «Ιστορία του λιπογράμματος» του Ζορζ Περέκ, για νʼ ακολουθήσουν δύο φόροι τιμής (από τη Λίζυ Τσιριμώκου και τον Αχιλλέα Κυριακίδη) στον Περέκ, αυτόν τον απίθανο τύπο που λάμπρυνε το κίνημα όσο κανείς άλλος.

Στο Δεύτερο Μέρος («Παιδική Σκηνή»), τα παιδία παίζει: η Σασίλ Ιγγλάση Μαργάλλου (ουλιπιανό ψευδώνυμο της γνωστής μεταφράστριας) αναμετράται με το περιβόητο λιπογράμματο μυθιστόρημα του Περέκ, LaDisparition (Η αφάνιση), αποδίδοντας στη γλώσσα μας μικρό απόσπασμα, ο έτερος Πάπας του κινήματος, Ρεμόν Κενό, βάζει τα μαθηματικά στη λογοτεχνία (ή τη λογοτεχνία στα μαθηματικά) με δύο σπαρταριστά κείμενα («Τα θεμέλια της λογοτεχνίας κατά Ντέιβιντ Χίλμπερτ» και «Μερικές σύντομες παρατηρήσεις σχετικά με τις αεροδυναμικές ιδιότητες της πρόσθεσης»), ο Ζακ Ρουμπό μάς κοινοποιεί μια μακρόχρονη αλληλογραφία που δεν μπορεί να τελειώσει γιατί δεν άρχισε ποτέ («Αλληλογραφία»), ενώ, αντιθέτως, εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ με τον Φρανσουά Μιτεράν, που ακολουθεί, όχι μόνο άρχισε αλλά συνεχίστηκε και μετά το θάνατο του τελευταίου («Εγώ και ο Φρανσουά»), ο Αχιλλέας Κυριακίδης επιχειρεί να λύσει μια δύσκολη ουλιπιανή άσκηση («Φορητό εργοστάσιο επεξεργασίας λημμάτων») και δοκιμάζει διάφορες παραλλαγές στη γνωστή σαιξπηρική διερώτηση («To Be Or Not To Be»), και, τέλος, ο σύγχρονος Ουαλός συγγραφέας Ρις Χιουζ γράφει ένα ουλιπιανό κείμενο ειδικά για την παρούσα έκδοση («Μπήκα στο δάσος τα μεσάνυχτα»), που το μεταφράζει με ακροβατική δεξιοτεχνία ο Μιχάλης Μουλάκης.