Άλλοι κόσμοι

MARGARET ATWOOD

Φαντασία και επιστημονική μυθοπλασία

Μετάφραση: Βασιλική Σχίζα

Οι Άλλοι κόσμοι της Margaret Atwood αποτελούν μια πρώτη εισαγωγή για τους αμύητους και μια απολαυστική περιπλάνηση για τους μυημένους στον πολύτροπο κόσμο της επιστημονικής φαντασίας. Με τον χιουμοριστικό τόνο που διακρίνει εν γένει τη γραφή της, η Atwood αποδύεται σε μια διερεύνηση των απαρχών και των καταβολών του είδους, αποτελώντας άλλωστε και η ίδια μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του.
Η Margaret Atwood έχει γράψει πάνω από σαράντα βιβλία, μεταξύ άλλων λογοτεχνία, ποίηση και κριτικά δοκίμια, και τα βιβλία της έχουν εκδοθεί σε παραπάνω από τριάντα πέντε χώρες. Το μυθιστόρημά της Τυφλός δολοφόνος κέρδισε το Βραβείο Booker, ενώ το Άλλο πρόσωπο της Γκρέις απέσπασε το Βραβείο Giller στον Καναδά και το Premio Mondello στην Ιταλία. Η χρονιά της πλημμύρας (2009) είναι ένα από τα πιο πρόσφατα βιβλία της. Το 2005 έλαβε διάκριση (Enlightenment Award) από το Φεστιβάλ Βιβλίου του Εδιμβούργου, για την προσφορά της στον κόσμο της λογοτεχνίας και της διανόησης. Το 2008, της απονεμήθηκε το Βραβείο Λογοτεχνίας «Πριγκίπισσα των Αστουριών» στην Ισπανία. Ζει στο Τορόντο.

Περί των Ελευσινίων Mυστηρίων

ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ-ΗΛΙΑΝΑ ΡΑΣΣΙΑ

Η μύηση στα Ελευσίνια αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με τον θάνατο και την εξασφάλιση μιας καλύτερης μεταθανάτιας μοίρας. Όσοι μετείχαν σ’ αυτά βίωναν μια μοναδική εμπειρία, την οποία ωστόσο απαγορευόταν να κοινοποιήσουν σε όσους δεν είχαν μυηθεί. Το βιβλίο περιλαμβάνει φιλολογικά κείμενα και επιγραφές από διαφορετικές περιόδους της αρχαιότητας. Ξεκινά με ένα επικό ποίημα που γράφηκε γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ. και συνεχίζει με έργα ιστορικών, ρητόρων και ποιητών, καθώς επίσης χριστιανών, οι οποίοι τα διακωμωδούσαν και τα στηλίτευαν. Έτσι, μολονότι οι άμεσες πληροφορίες σπανίζουν, δίνεται μια σφαιρική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο τα Ελευσίνια Μυστήρια προσλαμβάνονταν από την ευρύτερη κοινωνία.

Μυστικά δωμάτια

LUIS JORGE BOONE

Περί ασθένειας, πόνου και σώματος στη λογοτεχνία

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Τα Μυστικά δωμάτια απαρτίζονται από αναγνώσματα, ιστορίες και μαρτυρίες στις οποίες το πάσχον σώμα, μέσα από τις λογής-λογής απώλειές του, μιλάει για εμάς τους ίδιους. Είναι λογοτεχνικοί χώροι της ασθένειας και του πόνου, όπου αποκαλύπτεται η εντυπωσιακή τους δύναμη να μας αλλάζουν· σπουδές πάνω στον πόνο ως ευφρόσυνο βασανιστήριο των ερωτευμένων και, ταυτόχρονα, ως όχημα της μεταμόρφωσής τους· διερευνήσεις του σώματος ως πηγής ευχαρίστησης και, μαζί, φυλακής της θλίψης. Τα μυστικά δωμάτια της λογοτεχνίας κατοικούνται από σωματικές και ψυχικές παθήσεις· είναι οι τόποι του άλγους και του θανάτου: της διπλής αυτής φλόγας που, με το σκοτεινό της φως, ορίζει τη ζωή. Και είναι συγχρόνως οι εσοχές όπου αναπτύσσονται οι ιδέες των Φερνάντο Βαγέχο, Κάθριν Μάνσφιλντ, Κάρσον MακΚάλερς, Σύλβια Πλαθ, Αμπιγαέλ Μποόρκες, Σούζαν Σόνταγκ, Τζόαν Ντίντιον, Νταβίδ Ουέρτα, Ρομπέρτο Μπολάνιο, Όλιβερ Σακς, Μαρία Λουίσα Πούγα· συγγραφείς στους οποίους, μεταξύ άλλων, ανατρέχει ο συγγραφέας, θα ’λεγε κανείς πασχίζοντας να ανακαλύψει το σώμα, τα όρια και την επήρειά του, τόσο στη σφαίρα του ανθρώπινου ψυχισμού όσο και σε εκείνη της κοινωνίας και του πολιτισμού.

ΟΚΤΩ ΑΓΓΛΟΙ ΔΟΚΙΜΙΟΓΡΑΦΟΙ

FRANCIS BACON - RICHARD STEELE - JOSEPH ADDISON - SAMUEL JOHNSON - CHARLES LAMB - WILLIAM HAZLITT - THOMAS DE QUINCEY - JOHN RUSKIN

17ος - 19ος αιώνας

Ανθολόγηση – Εισαγωγή – Μετάφραση – Σημειώσεις: Δημήτρης-Χρυσός Τομαράς

Ο δοκιμιακός λόγος, το υβρίδιο αυτό μεταξύ αμιγώς προσωπικής έκφρασης και θεωρητικής πραγμάτευσης, φαντασίας και πραγματικότητας, αμέσως μετά τον Μονταίνι γνωρίζει σημαντική άνθηση στον πνευματικό κόσμο της Αγγλίας. Αυτή είναι μια ανθολόγηση δοκιμίων οκτώ Άγγλων συγγραφέων από την αυγή του 17ου έως και την εκπνοή του 19ου αιώνα, οι οποίοι, από διαφορετικό μονοπάτι ο καθένας, με βέβηλη ειρωνεία, χιούμορ, στοχαστική περιέργεια και, μαζί, ποιητική εσωτερικότητα μίλησαν για την πόλη, τη φιλοσοφία, την τέχνη, την ποίηση, μα και για την αγάπη, την απώλεια, τον Θεό και τον θάνατο.

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ / Θρησκεία και κοινωνία στην αρχαία Ελλάδα

CLAUDE BÉRARD - CHRISTIANE BRON - FRANÇOISE FRONTISI-DUCROUX - FRANÇOIS LISSARRAGUE - ALAIN SCHNAPP - JEAN-LOUIS DURAND - JEAN-PIERRE VERNANT

Μετάφραση: Ειρήνη-Δέσποινα Παπαοικονόμου
Επιστημονική επιμέλεια: Ελένη Μανακίδου & Δημήτρης Μποσνάκης

Η εικονογραφία των Ελλήνων ή η Ελλάδα των εικονογράφων;
Στο διάστημα ανάμεσα στον 6ο και τον 5ο αιώνα π.Χ. οι κεραμείς της Αθήνας πλημμύρισαν τον κόσμο της Μεσογείου με μεγάλες ποσότητες αγγείων διακοσμημένων με ποικίλες εικόνες. Αυτές οι εικόνες χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται έως σήμερα για να εικονογραφήσουν την αρχαία ιστορία ή την καθημερινή ζωή, σε βάρος της ιδιαιτερότητάς τους ως μέσου μαζικής
πληροφόρησης. Αλλά κανένα μέσο δεν είναι αθώο, καμία εικόνα δεν λέει τα πάντα…

Λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της κοινωνικής και θρησκευτικής ανθρωπολογίας καθώς και της σημειολογίας, οι συγγραφείς του ­βι­βλίου προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τον πλούτο αυτών των μοναδικών πηγών, δείχνοντας την εξαιρε­τική ποικιλία και τη βαθιά τους πολυπλοκότητα. Το βιβλίο προσκαλεί τον αναγνώστη σε μια διαδρομή μέσα από την εικονογράφηση των αγγείων.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ / Από την παγκοσμιοποίηση στην εποχή της πλατφόρμας

CHLOÉ DELAPORTE

Ο ΝΕΡΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ Το παιχνίδι των ρόλων

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Όταν, σε επιστολή που του έστειλε, ο απελεύθερος Ήλιος τού έγραψε ότι τα θέματα της Ρώμης καθιστούν αναγκαία την παρουσία του, ο Νέρωνας του απάντησε από την Ελλάδα: «Αν και αυτή είναι η συμβουλή σου, και η ευχή σου είναι να επιστρέψω γρήγορα, θα έπρεπε μάλλον να με συμβουλεύεις και να εύχεσαι να επιστρέψω αντάξιος του Νέρωνα».
Το βιβλίο αποσκοπεί κυρίως στο να φωτίσει τη δράση ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα που η αλληλεπίδρασή του με τον ελλαδικό χώρο υπήρξε έντονη και ιδιαίτερη. Διαβόητος στο ευρύ κοινό ως παράφρων και εμπρηστής της Ρώμης, ο Νέρωνας έχει δημιουργήσει τον δικό του μύθο, που μέχρι σήμερα επιβάλλεται στα ιστορικά γεγονότα και τα επικαλύπτει. Το βιβλίο επανεξετάζει τη σύνδεση του αυτοκράτορα με την Ελλάδα (ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας) και το ταξίδι του εκεί, το οποίο χαρακτηρίστηκε από γεγονότα που σημάδεψαν την ηγεμονία του: Ο Νέρωνας συμμετείχε στους μεγάλους πανελλήνιους αγώνες ως κιθαρωδός, ηθοποιός, αρματηλάτης και κήρυκας. Επίσης, άρπαξε λαμπρά έργα τέχνης, αποπειράθηκε να διανοίξει τον Ισθμό της Κορίνθου και χάρισε την ελευθερία σε ολόκληρη την επαρχία· ενέργειες πρωτόγνωρες, αντιφατικές, που εξάπτουν την περιέργεια ως προς τα κίνητρα και τους σκοπούς τους. Μπορεί άραγε, πέρα από την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση του αυτοκράτορα, η δραστηριότητα του Νέρωνα στην ελληνική περιοδεία του να ενταχθεί σε ένα συνεκτικό πλαίσιο ή τουλάχιστον να ερμηνευτεί λογικά;

https://cup.gr/books/istorikes...

1821 - 1831 ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΑΛΕΞΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ποίηση, πεζογραφία, λογιοσύνη

Μόλις άνθησε ο Άρης στην Ελλάδα, άνθησε μαζί του κι η γλυκιά Μούσα, έγραφε στα 1888 ο Παλαμάς, συνδέοντας τον Σολωμό με τον Κάλβο. Δεν ήταν μόνοι τους οι δύο κορυφαίοι· πλάι τους βρέθηκαν κι αρκετοί άλλοι, που αμέσως μετά το ξέσπασμα του Αγώνα ένιωσαν πως κάτι έπρεπε ν’ αλλάξει στο ποιητικό τοπίο. Στα χρόνια της Επανάστασης προσέχτηκαν και εκδόθηκαν όχι όμως από Έλληνα και τα τραγούδια του αγράμματου λαού. Παράλληλα με τη λογοτεχνία άνθησε και η σκέψη. Οδηγός κι εδώ ένας κορυφαίος, ο Κοραής· η νεωτερικότητα εισβάλλει στον ελληνικό χώρο την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι πολεμάνε να διατηρήσουν την ελευθερία που κέρδισαν γρήγορα το 1821, μα έπρεπε και να την κρατήσουν ζωντανή. Από τα τυπογραφικά μηχανήματα που στέλνουν οι Φιλέλληνες στη Ρούμελη, την Πελοπόννησο, τα νησιά, βγαίνουν εφημερίδες, πολιτικά φυλλάδια και βιβλία, όλα προσανατολισμένα προς τις ευρωπαϊκές αξίες: την αδέσμευτη σκέψη, τα δημοκρατικά ιδεώδη, την απόλυτη ελευθεροτυπία. Τα περισσότερα, μεταφρασμένα έργα των μεγάλων δασκάλων του Διαφωτισμού, αλλά κοντά τους και ορισμένα πρωτότυπα. Ωστόσο η εκρηκτική δυναμική δεν επέζησε, ο Σολωμός και ο Κάλβος σώπασαν, τα καινούρια μονοπάτια έσβησαν, και η επανεκκίνηση που δοκίμασαν στα 1830 ο Παναγιώτης Σούτσος και ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής δεν είχε συνέχεια. Η παράδοση της Επανάστασης στάθηκε η υποδομή της καινούριας ορμής που έφερε η γενιά του 1880.