Φανταστική περιπέτεια (νέα έκδοση)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ
Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 1986
Με την ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα πικρή Φανταστική περιπέτεια, αρκετά χρόνια πριν από την πτωχευτική κρίση του 2010, ο Αλέξανδρος Κοτζιάς προειδοποιεί για τα σημάδια σήψης της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Στη νέα έκδοσή του, το ειρωνικό, σαρκαστικό και πάντοτε επίκαιρο έβδομο μυθιστόρημά του, περιλαμβάνει εκτενή υπομνηματισμό του Μιχαήλ Σ. Καλαβρού, πλούσια ανθολογία κριτικών σημειωμάτων και επιλογικό σημείωμα της Ελένης Κεχαγιόγλου.
Δεκατρία
Χ.Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ
Μια µεγάλη βουτιά κάνει ο Χρήστος Χωµενίδης στα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του, από το 1966 µέχρι το 1979. Σε µια Ελλάδα που καταιγίζεται από γεγονότα, υποφέρει και απολαµβάνει, πότε κραυγάζει, πότε σιωπά εκκωφαντικά. Μια ολόκληρη εποχή, που –και αν µοιάζει µακρινή– επιµένει να συνοµιλεί µε το σήµερα. Εικόνες και ήχοι, γεύσεις και αρώµατα, πρόσωπα ηρωικά και ευτράπελα κεντούν τις ιστορίες τους στον καµβά της Ιστορίας.
Το Δεκατρία µπορεί να διαβαστεί ως η συνέχεια της Νίκης. Στέκει συνάµα απολύτως αυτόνοµα. Και µας δείχνει πώς µπορούµε να πλάθουµε µύθους ακόµα κι όταν µένουµε απόλυτα πιστοί στην πραγµατικότητα.
Μια έξαλλη Οδύσσεια
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ
Ξεχάστε την Οδύσσεια που ξέρατε. Ο Όμηρος τα τραγούδησε, αλλά εγώ τα έζησα.
Και με τους αιώνες, πολλά απόκρυφα του έπους μου ξεχάστηκαν.
Θέλετε να τα μάθετε;
Αράξτε, λοιπόν, και θα σας τα πω όλα εγώ, ο Οδυσσέας, πολυμήχανος πρωταγωνιστής της ιστορίας.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια των αθάνατων – δηλαδή παραμύθια.
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ
Μια παιδική φιλία που κατέληξε ανθρωποφαγία στον δρόμο για την εξουσία.
Τρεις νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στο αρσενικό σύμπαν των μίντια και της πολιτικής. Και μια Eλληνίδα μάνα που για τον γιο της καταβροχθίζει τους πάντες – και τον γιο της.
Από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ μέχρι την ταπείνωση της οικονομικής κρίσης, ένα μυθιστόρημα για τον πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικο-αισθηματικό ξεπεσμό μας. Λειτουργεί και ως οδηγός για ανερχόμενους ακροδεξιούς ηγέτες.
Το κουμπί
ΜΑΡΙΑ ΣΥΤΜΑΛΙΔΟΥ
Μια γυναίκα διηγείται την ιστορία τριών γενιών γυναικών της οικογένειάς της, καθώς ράβει το κουµπί στο πουκάµισο του συζύγου που την εγκαταλείπει. Ένα χρυσό κουµπί-κειµήλιο, που περνά από γενιά σε γενιά µια αλυσίδα ενοχής, σιωπής και θανάτου.
Από τον Πόντο της Γενοκτονίας, όπου µια µάνα πνίγει το έξι µηνών παιδί της µε τα ίδια της τα χέρια για να µην προδώσει µε το κλάµα του τη φυγή των εκπατρισµένων στον εχθρό, µέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα της ενδοοικογενειακής βίας, το κουµπί γίνεται φορέας µιας κατάρας ή, ίσως, µιας σκοτεινής δικαιοσύνης που κανείς δεν τόλµησε να κατονοµάσει…
Με φόντο τη σιωπηλή βία της ιστορίας και µέσα από τη συλλογική µνήµη και το γυναικείο τραύµα, το Κουµπί είναι ένα µυθιστόρηµα για τη δύναµη της επιλογής. Και για το πώς η άνευ όρων αγάπη µπορεί να λυτρώσει.
Το γήρας. Φαινομενολογία, βιολογία, ψυχανάλυση, τέχνη
ΧΛΟΗ ΚΟΛΥΡΗ
Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος «νέο γήρας» αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας. Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά.
Από τη μουσική στον θόρυβο
ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΤΣΟΚΑΝΗ
Σκέψεις για τη φαντασμαγορία του ήχου, την τονική και ατονική μουσική και τη μουσικότητα της καβαφικής ποίησης
Τα κείμενα αυτού του βιβλίου είναι αφιερωμένα στη μελέτη του ήχου, στη μουσική και στην ποίηση. Θέτουν ως κεντρικό ζήτημα τη σχέση και την αντίθεση ανάμεσα στον οργανωμένο μουσικό ήχο –στο πλαίσιο του δυτικού πολιτισμού του 20ού αιώνα– και στον θόρυβο. Είναι γεγονός ότι στον σύγχρονο κόσμο, με τη ραγδαία εξάπλωση του θορύβου, παγιώνεται ένα δεσποτικό καθεστώς που απειλεί να καταστείλει κάθε έντεχνο ή και «κατανοητό» ήχο. Ο άνθρωπος του καιρού μας αδυνατεί πλέον να περιφρουρήσει μέσα του την εσωτερική εκείνη περιοχή που είναι απαραίτητη για να αναλογίζεται τη ζωή του και για να αφουγκράζεται επίσης τη «μυστικὴ βοὴ […] τῶν πλησιαζόντων γεγονότων», όπως ειδοποιούσε ήδη ο Καβάφης.
