Ποιήματα 1941-1974
ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Ο Άρης Αλεξάνδρου ξεκινά την πορεία του στα γράµµατα ως ποιητής στα 24 χρόνια του, µε τη συλλογή Ακόµα τούτη η άνοιξη (1946), και εξακολουθεί να γράφει ποιήµατα σε όλη τη διάρκεια της ολιγόχρονης ζωής του που τη σηµάδευσαν οι εξορίες, οι φυλακίσεις, οι διαψεύσεις, η αυτοεξορία.
Ογδόντα εκρηκτικά ποιήµατα, τα «οδόσηµα µιας πορείας» κατά τον ποιητή, από την πολιτική στράτευση στην απόρριψη κάθε δογµατισµού, που παραµένουν επίκαιρα, φωτίζοντας, ενίοτε ειρωνικά, τις ρωγµές της ανθρώπινης αγωνίας.
Αυτοβιογραφία του κόκκινου
ANNE CARSON
Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
Ο Γηρυόνης, νεαρό αγόρι και, ταυτόχρονα, κόκκινο φτερωτό τέρας, ξεδιπλώνει τη βασανισμένη του ψυχή σε μια συγκινητική αυτοβιογραφία που ξεκινά από την ηλικία των πέντε του χρόνων.
Η μεγάλη ποιήτρια της εποχής μας με την Αυτοβιογραφία του κόκκινου
μας παραδίδει ένα έργο που είναι μυθιστόρημα και ποίημα μαζί, ιδιοφυής αναδημιουργία ενός αρχαιοελληνικού μύθου και υπέροχη σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης.
Η μυρωδιά της σκόνης
ΛΕΟΝΕΛ ΠΛΑΣΑΣ ΜΕΝΤΙΕΤΑ
(Σειρά: ΒΑΛΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΥΝΟΡΟ)
Μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα
Η συγκλονιστική ακτινογραφία μιας παιδικής ηλικίας, μιας μικρής κοινωνίας και μιας σχεδόν αχαρτογράφητης υπαίθρου στην Κολομβία, που τη μαστίζει η βία. Βία όλων των ειδών και όλων των βαθμών: κοινωνική, σωματική, ψυχολογική, βία κατά της ζωής από το παρακράτος των ναρκεμπόρων.
Σενιορίτα
ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Μια γυναίκα, µπλεγµένη τυχαία στην ατµόσφαιρα γιορτής στους δρόµους της Πόλης του Μεξικού. Στη µια πλευρά της Avenida οι µάσκες, οι χοροί του καρναβαλιού, η αχαλίνωτη λαγνεία. Στην άλλη, την «κακή πλευρά», η Σενιορίτα προσπαθεί να προσανατολιστεί σε µια παρέλαση τρόµου στους δρόµους της παράφορης ελπίδας και των διαψεύσεων, σκέφτεται την ταπείνωση του θανάτου, φυσάει το πένθος από τα πνευµόνια της και αγνοεί τις συστάσεις να µη βγαίνει µόνη της τη νύχτα – εξάλλου, τι πιο επικίνδυνο από τις εικόνες που ξεβράζει το ανυπάκουο, χαοτικό και επικίνδυνα ζωντανό µυαλό της;
Μεσοτοιχίες. Αθέατοι συγκάτοικοι
ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ
Δωµάτια της ζωής και της αφήγησης, δωµάτια της µνήµης και της λήθης, δωµάτια µε πρόσωπα, πράγµατα, χρόνους και σκηνικά του εαυτού και της Ιστορίας, δωµάτια που µετεωρίζονται ανάµεσα στην αυτοβιογραφία και στην αυτοµυθοπλασία.
Aντλώντας από την ποιητική του ονείρου, του θραύσµατος και της περιπλάνησης, ο συγγραφέας πασχίζει να βρει εξόδους, κρύπτες, µεσοτοιχίες σ’ αυτά τα εκατό δωµάτια, σ’ αυτές τις εκατό ιστορίες, κυρίως όµως να τα διασχίσει για να συναντήσει, να συνοµιλήσει και, αν είναι εφικτό, να συµφιλιωθεί µε τους ενοίκους τους — αυτούς τους αθέατους συγκάτοικους που αναστατώνουν (εντός κι εκτός γραφής) την καθηµερινότητά του.
Κόκκινο φαράγγι
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ
Ένα σπίτι που μοιάζει εγκαταλελειμμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση γίνεται πόλος έλξης για τρεις εφήβους που είναι αποφασισμένοι να μην γυρίσουν νωρίς στα σπίτια τους. Ένας άντρας που προσπαθεί να αγνοήσει τις τραυματικές μνήμες της παιδικής του ηλικίας επιστρέφει ύστερα από δεκαετίες στον γενέθλιο τόπο του. Η βία που θα ξεσπάσει αρχίζει και τελειώνει σαν σε όνειρο μέσα σε ένα φαράγγι. Εκεί το σούρουπο μπορεί κανείς να δει περίεργες μορφές –άλλοτε πεσμένες στα τέσσερα, άλλοτε όρθιες– να προχωρούν με πείσμα ανάμεσα στα βράχια.
Μια νουβέλα για το Κακό και τις μεταμορφώσεις του, με φόντο μια πραγματικότητα που είναι τόσο ρευστή ώστε τίποτα δεν είναι βέβαιο.
Το «Κατηγορώ…!» και άλλα κείμενα για την Υπόθεση Ντρέυφους
ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ
(ΣΕΙΡΑ: ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ)
Ανθολόγηση-Μετάφραση-Εισαγωγή-Χρονολόγιο: Μαίρη Καιρίδη
Πρόλογος: Θανάσης Τριαρίδης
Ο Εμίλ Ζολά με τη φλογισμένη τοποθέτησή του απέναντι στην κρατική συνωμοσία που στήθηκε για να καταδικαστεί ένας αθώος, ο Εβραίος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέυφους, προσδιόρισε άπαξ διά παντός το πρότυπο του αληθινού δημόσιου διανοουμένου. Είναι αυτός που, δίχως να του ζητηθεί, υψώνει τη φωνή του απέναντι στην εξουσία η οποία εγκληματεί – και αυτός που αδιαφορεί για το σκληρότατο τίμημα το οποίο θα πληρώσει. Είναι αυτός που βγαίνει μπροστά για να εναντιωθεί στο άδικο και να αναμετρηθεί με την πλειοψηφία – αυτός που δε λυγίζει στις απειλές, που δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο τέλος. Είναι η ηθική συνείδηση μιας κοινωνίας.
Ατρόμητος και μόνος, ολόφωτος και ολοζώντανος, περισσότερα από 120 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος να μας δείχνει τον πάντοτε δύσκολο μα πάντοτε ωραίο δρόμο.
