To ρούχo

Συλλογικό

Μέσα από τον Διαγωνισμό Διηγήματος του ΙΑΝΟΥ, για 5 συνεχή χρονιά, δόθηκε η ευκαιρία σε σύγχρονους λογοτέχνες να μοιραστούν αναμνήσεις και συναισθήματα αρρήκτως συνδεδεμένα με ένα ένδυμα.
Η κριτική επιτροπή: Ευτυχία Γιαννάκη, Ανδρέας Μήτσου και Κωνσταντίνος Μπούρας ξεχώρισαν τα καλύτερα διηγήματα και τα παραδίδουν στο αναγνωστικό κοινό, ως ένα βεστιάριο συναισθηματικώς φορτισμένων ιστοριών, με κοινό σημείο τις θύμησες που ένα ρούχο μπορεί να αφήσει βαθιά χαραγμένες στη μνήμη των ανθρώπων. Μέρος του Προλόγου: Το συλλογικό υποσυνείδητο εμπλουτίζεται διαρκώς από τις πληγές που γίνονται παθήματα και ανθίζουν μαθήματα. Διδαχές ανεκπλήρωτης σοφίας συσσωρεύονται σταδιακά σαν πολύτιμα πετρώματα δημιουργώντας πολύτιμα αναμνηστικά μιας πορείας ηρωικής μέσα στο πνεύμα της κρίσιμης, μεταιχμιακής και μεταβατικής εποχής μας. Φέτος ειδικά, παρατηρήθηκε μία έξαρση φετιχισμού και οσμολαγνείας. Το λεγόμενο «σύνδρομο της Ηλέκτρας», αλλά και του «αντί-Οιδίποδα» κατά Félix Guattari, κυριάρχησαν τόσο που το ένα τρίτο των υποβληθέντων (εγκύρων και μέσα στους όρους του διαγωνισμού) διηγημάτων αφορά ένα παλαιό, συνήθως άπλυτο ρούχο που λειτουργεί ως οσφρητική γέφυρα ανάμεσα σε ζωντανούς και πεθαμένους (υπό την ευρυτέραν έννοιαν, «οι άνθρωποι που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους» όπως λέγει ο Καβάφης). Αυτός ο περίεργος φετιχισμός κυριαρχεί στη φετινή πεζογραφική συγκομιδή. Αμέσως μετά ακολουθεί το καλοπλυμένο και καλοσιδερωμένο ρούχο που διαλέγει και προετοιμάζει ο μελλοθάνατος για σάβανο. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι η θανατολαγνεία και η κατάθλιψη επιδεινώθηκε τα χρόνια τού κορονοϊού, των πολέμων, της οικονομικής κρίσεως, όμως η λογοτεχνία λειτουργεί ούτως ή άλλως με τρόπο ομοιοπαθητικό. Η παρενδυσία είναι ο τρίτος θεματικός πόλος γύρω από τον οποίο περιστρέφεται ο αφηγηματικός άξονας αυτής της άκρως αφηγηματικής μηχανής που μόνο «δαιμονία» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Από πλευράς συχνότητος ακολουθεί ο βιασμός, η κακοποίηση, το σχισμένο ρούχο.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΦΑΝΤΡΑΣ

Αλεξία Σερίδου

Όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος της, πρόκειται για την απάντηση που δίνει μια υφάντρα, όταν μια νεαρή μαθητευόμενη στα μυστικά της τέχνης της ζητά να μάθει από αυτήν όσα της δίδαξε η ζωή. Μέσα από τους τέσσερις εκτενείς λόγους της, μάλιστα, σκιαγραφείται η επιθυμία της η τέχνη της να βρει συνεχιστές που με το ίδιο μεράκι και διάθεση θα φτιάξουν τα δικά τους πρωτότυπα έργα με τα δικά τους χρώματα και νήματα.Σεριδου

ΣΤΑ ΥΨΙΠΕΔΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΝΙΚΗΤΗΣ

Κώστας Λούστας

Πρόκειται για μια συλλογή ποιημάτων και σχεδίων του Κώστα Λούστα.
«Φίλτατοί μου: Σας ευχαριστώ όλους εσάς, από βάθους καρδιάς, που θέλετε να τιμήσετε αυτό το μικρό δείγμα από αυτή την αθώα μου διαστροφή, που εσείς θεωρείτε “ποίηση”... ...Θα συνεχίσω βέβαια να γράφω αυτά που γράφω, μόνον και μόνον διά να συνδέω τον μέσα κόσμο με τον έξω με αυτό το καλώδιο που λέγεται μολύβι... ...Απλώς, αντιστέκομαι παίρνοντας τους δρόμους, όπως πάντα, και σταματώντας εκεί που θα συναντήσω μια συστάδα δέντρων, ένα ποταμάκι, ένα χωράφι ή ένα πετούμενο, μέχρι να μη νιώθω τι είναι η μικρή και τι η μεγάλη καταστροφή... ...Μόνο αυτό έμαθα για μένα... αλλά όχι και ποιητής εγώ... αυτό πάει πολύ...»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΧΑΛΚΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΛΚΕΥΜΑΤΑ

Λένα Καλαϊτζή-Οφλίδη, Σίμος Οφλίδης

Είκοσι έξι μυθ-Ιστορίες από την εποχή του προστάτη των χαλκιάδων Ηφαίστου έως και τις μέρες μας, «ένας αναστοχαστικός περίπατος των flâneurs συγγραφέων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που ορίζεται από την πάνω πλατεία Αριστοτέλους και περιλαμβάνει την αποκάλυψη της Ρωμαϊκής Αγοράς, την αρχαία και εν πολλοίς ανεξερεύνητη Μεγαλοφόρο και, με κεντρικό σημείο αναφοράς την Παναγία των Χαλκέων, τις παλαιότερες και σύγχρονες αστικές κυψέλες που βρίσκονται γύρω της και περικλείονται από τις οδούς Εγνατία, Ίωνος Δραγούμη, Κασσάνδρου και Ιασωνίδου. Εκεί όπου χτυπάει από πάντα η καρδιά της πόλης και συναντιέται το μακρινό χτες με το σήμερα. Ιστορίες παρωχημένες και σύγχρονες, αληθινές ή επινοημένες, συναντιούνται απλά, αλλού συγκρούονται, εκπλήσσουν η μία την άλλη, διασταυρώνουν ξίφη, ξύνουν παλιές πληγές, προσεύχονται μαζί για το κοινό μέλλον».