(Ένα αρχιτεκτονικό και γαστριμαργικό σχόλιο για την ζωή του Σταντάλ)
Η μοναξιά δεν μαγειρεύεται αυτούσια, μαγειρεύεται όμως ο ομφάλιος λώρος που τη συνδέει με τον χρόνο
«…μέχρι να πάρουν χρυσαφένιο χρώμα…» τραχιά από το σιμιγδάλι «…μέχρι να τραβήξουν το σιρόπι και να κρυώσουν εντελώς...»
«Αντιμετωπίζουμε την τέχνη με έναν πειραματικό τεχνολογικό τρόπο»
Η πληρότητα του ουρανίσκου έκλεψε χρόνο, εντυπώσεις κι άφησε ιαχές μετέωρες στο τραπέζι
Εκείνο το Σεπτέμβριο το αίμα πότισε τα αμπέλια. Ίσως να κυλάει ακόμη υπογείως...
Γεύση τόσο νόστιμη και γαργαλιστική λόγω της ικανής ποσότητας αλατιού
Στη διαδρομή των χρόνων και των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων ένα βιβλίο μαγειρικής μπορεί να γίνει κειμήλιο...
«Για μια καλή μηλόπιτα», έλεγε η Εύα, «χρειάζεται μια στρώση από βλέμμα επίμονο...»
Ο ζωδιακός είναι μία στενή ζώνη στο διάστημα όπου, με φορά αντίθετη από τους δείκτες του ρολογιού,
...με το βλέμμα να περιφέρεται προς τον σκοτωμένο ουρανό, γιατί, τι άλλο μπορεί να είναι ένα ταβάνι;
Η καταπληκτική και ονειρώδης επιτυχία απαιτεί ευγενείς και ελάχιστες διεργασίες μαγειρικής...
