Δεν ήταν της Φύσης το φαινόμενο που τον θάμπωσε, παρά η διστακτική επαναφορά μιας ευκαιρίας απαλλαγής από την εξουσία του
Στην κορυφή το μονόκυκλο, ισορροπεί, κάνει πετάλι, σταματάει, τεντώνει τα χέρια, ξαναρχίζει, κάτι εκσφενδονίζει
Ξηλώνουν τις αναμνήσεις μας πάνω από αυτή την πόλη, ραφή τη ραφή
Γεννιέμαι από το πήγαινε έλα στα κορμιά των εραστών...
Αυτό είναι ένα διήγημα για ένα στόμα που δεν είναι ακριβώς στόμα...
Το ερμηνευτικό εργαλείο που προτείνω είναι το πολύ γνωστό, μεταξύ θεραπευτών, αναλυτών, σαμάνων, βουντού, γκουρού, καφετζούδων...
Είχε ηχογραφήσει και καταγράψει πολλές φορές αυτόν τον ήχο...
Βγαίνουν βιαστικά από το βαγόνι και ξαποσταίνουν, μετρώντας τα ψιλά, γι’ αυτά τα τρία λεπτά, ώσπου να έρθει το επόμενο τρένο
Ψηφιακά όρη ― Το χέρι της Φατιμάς ― Ο Άλλος ― Η αυτοχειρία των αρχετύπων ― Ελεγεία για τους ξεχασμένους θεούς
στρίψτε δεξιά, / περπατώντας αργά στους έρημους, / θλιβερούς δρόμους / δίπλα στις επικές προσόψεις των Τραπεζών
Άρχισε να νιώθει πως ακόμα κι όταν δεν οδηγούσε στον αυτοκινητόδρομο, η κατάσταση δεν ήταν τόσο διαφορετική
ο άλλος — ανάκλαση εν δυνάμει, / φως που ζητά επιφάνεια / για να πάρει μορφή.
