Μια πικρή ελεγεία της νιότης που χάνεται— λίγο πριν σωριαστούνε στη γη τ’ αδειανά τους πουκάμισα
Εγώ είμαι απ’ τους τυχερούς / Υπήρξα θάλασσα / πριν γίνω έρημος / Όποιο κοχύλι κι αν ρωτήσετε / με θυμάται
Ο καθρέφτης έδειχνε ένα πρόσωπο ταλαιπωρημένο, με μαύρους κύκλους
Ξύπνησα πριν απ’ το φως. / Το σπίτι κρατούσε ακόμη τη νύχτα του
Ένα ναρκοπέδιο στην υδατώδη πραγματικότητα, ανάμεσα στο σκίρτημα, το ανεπαίσθητο, το λεπτεπίλεπτο
Σώπαινες στα ορυχεία του αλατιού και στα χαλυβουργεία
Εκείνος πεινούσε συνεχώς. Την έβλεπε που πάλευε στην κουζίνα χωρίς κανένα αποτέλεσμα
Ο Λόγος έγινε κραυγή, να συγκρουστεί με τον μουγγό αέρα
Σε μια πολυκατοικία, διαφορετικά διαμερίσματα γίνονται ιστορίες κι όλες μαζί οδηγούν στην ταράτσα...
Ένας άνθρωπος με φακό στο χέρι, περιφερόταν στους διαδρόμους φωνάζοντας «Εκκενώστε, πρέπει να κλείσω»
Τι βασιλόπιτες, τι τούρτες, τι τσουρέκια / τι γλέντια, τι χοροί με τους καθρέφτες ―
Τέσσερα ποιήματα
