Δύο ποιήματα του πολέμου

Ο άνθρωπος που σκότωσε

Αν αυτός κι εγώ είχαμε συναντηθεί
Σε κάποιο πανδοχείο απ’ τα παλιά,
Θα είχαμε να βρέξουμε σταθεί
Τη γλώσσα μας με μπύρα, γουλιά-γουλιά!

Αλλά στο πεζικό ριγμένοι,
Και πρόσωπο με πρόσωπο παραταγμένοι,
Τη σκανδάλη τραβήξαμε κι δυο,
Και τον σκότωσα μ’ έναν πυροβολισμό.

Τον σκότωσα καθώς…
Καθώς ήτανε εχθρός.
Ασφαλώς ήτανε εχθρός, έτσι είναι το σωστό,
Σαφές είναι αυτό. Αλλά θαρρώ

Ότι του ’ρθε να καταταγεί πιθανώς
Έτσι στα πρόχειρα ―όπως άλλωστε κι εγώ―

Άνεργος ήτανε κι αυτός ―είχε πουλήσει όλο του το βιός―
Και δε βρίσκω άλλη αιτία κι ας προσπαθώ.

Ναι, παράδοξος κι αλλόκοτος είν’ ο πόλεμος!
Όταν έναν άνθρωπο σκοτώνεις
Που στη μπιραρία θα τον κερνούσες
Ή μ’ άλλο τρόπο θα βοηθούσες.

⁽¹⁹⁰²⁾

_________
Το ποίημα αναφέρεται στον 2ο πόλεμο των Μπόερς (1899-1902) στη Νότια Αφρική.

Το χέρι που υπέγραψε το χαρτί

Το χέρι που υπέγραψε το χαρτί ισοπέδωσε μια πολιτεία.
Πέντε κυρίαρχα δάκτυλα βάλαν την ανάσα σε δοκιμασία,
Το φόρο των νεκρών διπλασιάσαν και μια χώρα διχοτομήσαν.
Αυτοί οι πέντε βασιλιάδες ένα βασιλιά στο θάνατο οδηγήσαν.

Το χέρι το ισχυρό σε ώμο γειρτό οδηγεί,
Των δαχτύλων οι αρθρώσεις παραλυμένες απ’ τη φλεγμονή.
Μια πένα από φτερό χήνας έβαλε τέλος στη δολοφονία
Που έβαλε τέλος στη συνομιλία

Το χέρι που υπέγραψε τη συνθήκη γέννησε πυρετό,
Και επικράτησε λιμός, και ακρίδες δίχως τελειωμό.
Μεγαλώνυμο το χέρι που στον άνθρωπο εξουσία ασκεί
με μια βιαστική μουτζουρωμένη υπογραφή.

Οι πέντε βασιλιάδες τους νεκρούς καταμετρούν
αλλά δεν ανακουφίζουν την πληγή ούτε το μέτωπο χαϊδολογούν.
Ένα χέρι διοικεί την ευσπλαχνία σα να διοικεί τον ουρανό.
Τα χέρια να δακρύσουν δεν είναι δυνατό.

(Με ημερομηνία 17 Αυγούστου 1933, το ποίημα αυτό του Ντίλαν Τόμας δημοσιεύτηκε στη συλλογή Twenty-Five Poems, 1936