Λούφαξα στο χάος της φωλιάς.
Κρύφτηκα.
Αφέθηκα σε αφιλόξενη θαλπωρή.
Με σκέπασαν τα ξερόκλαδα.
Παραίτηση ή το χαμηλότερο σημείο
πριν την απογείωση;
Ο τελικός προορισμός με απογοητεύει.
Το ξέρω πως τίποτα δεν υπάρχει εκεί πέρα.
Κι ο αντίλαλος του νου μου ψιθυρίζει:
το τίποτα είναι όλα.
Αυτό είναι το λάθος μου:
Κοιτάζω μακριά.
Το βάρος στους ώμους μου·
μια ύπουλη, πολύχρωμη κουβέρτα.
Μα μπορώ να την ανοίξω σαν φτερά.
Παραμονεύω για ένα μικρό, ένα ελάχιστο φύσημα,
για μια πτήση μέχρι τη στρατόσφαιρα.
Ας περιμένει το σύμπαν.
