Μες στην υγρή μου, μητέρα, σπηλιά / τ’ ωμέγα που μου χάρισες μαθαίνω / σαν έλλειψη ωκεάνια / στο είδωλο, στ’ όνομα, στο σώμα
Γύμνια. Εγώ εκεί στηρίζομαι. Η γύμνια είναι ελευθερία. Εσύ τους δίνεις ένα κάλυμμα, μια κουβέρτα να κρυφτούν από κάτω
Δύο ποιήματα
Τον είχαμε γνωρίσει σε μια παρέα όταν ήμασταν και οι τρεις στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου
Δύο διηγήματα
Τις νύχτες στο σώμα μου φυτρώνουν κλαδιά
Όλη την τέχνη βάζω στα τσακίσματα / λέξεις ανάλαφρες σκαλίζω για κατάρτι
Γύρω στο πέμπτο λάιβ, κατάλαβα πως όλα αυτά τα κάνω για ‘κείνη. Χωρίς εκείνη, ποιο ειν’ το νόημα;
Όχι δεν είμαι Παλαιστίνιος, δεν είμαι Λιβανέζος, μόνο Πρόσφυγας ανατολίτης
Άκουγα τον Άμλετ να βάζει διλήμματα κι εγώ σε κόντρα ρόλο Οφηλίας δήλωνα πως θα ζήσω
Μια ανάσα ακούγεται από το χαρτί και μια κοπέλα από μελάνι αρχίζει να δημιουργείται
«Άργησα;» είπε
... μια και όλες οι γραμμές είναι απασχολημένες πάρτε βαθιά αναπνοή και σκεφτείτε: Ζωή είναι, θα περάσει
Και στα ποιήματα όλο ψευτιές / για των Ελλήνων την υστεροφημία
Τα χέρια μόνιμα σε γωνία ορθή με το σώμα είχαν αρχίσει να την πονούν τόσο, που νόμιζε πώς της έβαζαν καρφιά
Η τζαμαρία έδινε στον έξω κόσμο του πεζόδρομου το δικό της χρώμα
Το δωμάτιο κάτω από την γη ήταν για εκείνη το άνοιγμα όλων των επιθυμιών που δεν τολμούσε να ζητήσει στην επιφάνεια