Τις νύχτες στο σώμα μου φυτρώνουν κλαδιά
Δύο ποιήματα
Το δωμάτιο κάτω από την γη ήταν για εκείνη το άνοιγμα όλων των επιθυμιών που δεν τολμούσε να ζητήσει στην επιφάνεια
Η τζαμαρία έδινε στον έξω κόσμο του πεζόδρομου το δικό της χρώμα
Τα χέρια μόνιμα σε γωνία ορθή με το σώμα είχαν αρχίσει να την πονούν τόσο, που νόμιζε πώς της έβαζαν καρφιά
Και στα ποιήματα όλο ψευτιές / για των Ελλήνων την υστεροφημία
... μια και όλες οι γραμμές είναι απασχολημένες πάρτε βαθιά αναπνοή και σκεφτείτε: Ζωή είναι, θα περάσει
«Άργησα;» είπε
Μια ανάσα ακούγεται από το χαρτί και μια κοπέλα από μελάνι αρχίζει να δημιουργείται
Άκουγα τον Άμλετ να βάζει διλήμματα κι εγώ σε κόντρα ρόλο Οφηλίας δήλωνα πως θα ζήσω
Όχι δεν είμαι Παλαιστίνιος, δεν είμαι Λιβανέζος, μόνο Πρόσφυγας ανατολίτης
Γύρω στο πέμπτο λάιβ, κατάλαβα πως όλα αυτά τα κάνω για ‘κείνη. Χωρίς εκείνη, ποιο ειν’ το νόημα;
