Οι λέξεις που πετούσαν στον κρύο αέρα αποτελούσαν τα κομμάτια μιας πανοπλίας που τον κρατούσε με το βάρος της σε εγρήγορση
Δέχτηκε ταπεινά τα συγχαρητήρια και προχώρησε στο νέο του γραφείο
Όμως καμιά φορά έρχεται μια βροχούλα ή μια καταιγίδα, το μολύβι σβήνει κι ο κύκλος χάνεται. Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν προφτάσανε
Έκανα όπισθεν, χωρίς να γυρίσω, κι έμεινα στα μεγάλα γράμματα KIKI και στην θελκτική πρωταγωνίστρια του εξωφύλλου
Ένα είναι βέβαιο. Οι τεκτονικές σου πλάκες τραβάνε προς το θέρος
Τι μπορεί να σημαίνει να γεννηθείς πλάι στη θάλασσα;
Μαθημένη, / ρίχνει τα ζάρια του καιρού, / ν’ αλλάξει / ο Γαλαξίας / προσδοκά, / σε ροή ευχών
Η μήτρα του τυχαίου, αέναα γεννά / πρότυπα ταλαντώσεων που αφανίζονται
Πέρα απ΄το σώμα μου κατοικώ συχνά. / Δαμάζω την εικόνα μου με κατασκευασμένα θέλγητρα
Μπλε το πρώτο βήμα πριν το χάος / μετά το άπειρο / αφήνομαι στην ομορφιά του
Δεν αναρωτηθήκαμε / τι γύρευε το λεωφορείο εδώ πέρα. / Αργότερα αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι / ίσως και να 'χαμε πεθάνει.
Κάθε πρωί / με βρίσκει η μνήμη / σαν ζώο που ξέρει τη μυρωδιά μου / και δεν ξεγελιέται
