Το κοιμητήριο — σύμβολο ενοποιητικό, ανεμοποίκιλτη τοιχογραφία βίων, ναυλοσύμφωνο υποθέσεων που έκλεισαν...
(Το συντριβάνι της ανησυχίας)
Κάπου άφησα πίσω μου μια πόρτα κήπου μισάνοιχτη να μπαίνει το σκοτάδι να ποτίζει τα πλακάκια
Φοβούνται μήπως απολιθωθούν. Μήπως γίνουν μάρμαρα μιας σκέψης που δηλητηριάζει, καθώς βαδίζουν μόνοι στα άδεια πάρκα
Μαύρες γραμμές πάνω στα μαλακά χρώματα, λεπτές και αιχμηρές
Φόρτωσε μια καινούργια κασέτα φιλμ και έστρεψε την Polaroid προς τον δεξί τοίχο του σαλονιού
Εγώ είμαι η νύχτα που δεν εξημερώθηκε
Κοιτάζει σ’ ένα βιβλίο αυτή την εικόνα. Είναι το πρόσωπό της καθώς παίρνει μια αναλλοίωτη μορφή και στέκεται στο χρόνο
Κι ενώ η μητέρα της μέσα στην αγωνία της, ήταν έτοιμη να καλέσει την αστυνομία, ο Πίτερ αναφώνησε: «Η Μπλανς έγινε κάκτος!»
Δύο ποιήματα
Γυρεύουμε και την κόρη μας εκ Καρυών, / σπάραγμα Ερεχθείου, που / αλλού είναι το σώμα της κι / αλλού χτυπά η καρδιά της
Η διαμαντοκοτρόνα της Κοινοπολιτείας / Η ελαφρόπετρα του Μαγκρίτ / Η πέτρα με τον σκορπιό από κάτω / H πέτρα άγρυπνο κώμα
