Όλο εκείνο το απόγευμα
Όλο εκείνο το απόγευμα
αποτυπώθηκε στο φως
και τους θορύβους.
Προσπάθησε στην φαντασία του
να το φέρει
αλλά αυτό πεισματικά στεκόταν
απάνω στις ροδιές, στα κλήματα
και στο τραπέζι
κάποια στιγμή για λίγο, πολύ λίγο
τα μάτια του, τα δόντια
συμπύκνωσαν λίγο τη λάμψη
και μετά χαθήκαν.
Οι θόρυβοι ήταν ούτως ή άλλως
καταδικασμένοι να κρυφτούνε
στα φυλλώματα.
Κύματα από λησμονημένους στίχους
Κύματα από λησμονημένους στίχους
απόψε βρέχουνε το στέρνο μου
και με ρωτάν αν πράγματι ναυάγησα
―έτσι ακούστηκε μου είπανε
στην αγορά―
και τα κοιτάζω, και με χαράζει ένα
αχνό ανεπαίσθητο χαμόγελο
αγγίζω τις πτυχές
που ΄χει η πρύμνα μου στον ξύλινο χιτώνα της
και μια γαλήνη ακολουθεί την τρικυμία
των αναμνήσεων
κοίταξε! Μου φωνάζουν
κοίταξε με τα μάτια της.
είναι σαν τα δικά σου.
Πελεκημένα να μη κλείνουνε ποτέ
Κοίταξε! Με το στήθος της πάντα ανοιχτό
στην έχθρα των ανέμων ή το χάδι τους.
πάντα ανοιχτό.
